Τερατογένεση

Πολύς λόγος έγινε για τέρατα και μπαμπούλες στην πρόσφατη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης. Οι περισσότεροι πολιτικοί αρχηγοί εξέθεσαν στον ελληνικό λαό τα φαντάσματα που στοιχειώνουν τον ύπνο τους.

Ο κ. Μητσοτάκης αντελήφθη τη μοναξιά της Δεξιάς που για να βρει συμμάχους θα πρέπει η χώρα να βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Ετσι οι σύμμαχοι αντικαθίστανται από τη δικομματική εφεύρεση -σε παγκόσμια πρωτοτυπία- του μπόνους των εδρών. Δεν έχει σημασία αν παίρνεις έστω και 18%, όπως η Ν.Δ. τον Μάιο του 2012, αμέσως σου δίνουμε ένα πακέτο 50 βουλευτών να κάνεις τη δουλειά σου, γιατί τερμάτισες πρώτος και καταϊδρωμένος.

Μα θα πει κάποιος στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία δεν έχετε ακόμα κατακτήσει την αρχή της ισότητας της ψήφου; Ασφαλώς όχι, όποιος ψηφίζει το πρώτο κόμμα είναι πιο «ίσος» από τους άλλους. Και φυσικά όποιος ψηφίζει κόμματα που συγκεντρώνουν λιγότερο από 3% είναι τόσο ίσος όσο η βέργα του τόξου.

Μπορεί να δει κανείς στην εύρυθμη δημοκρατία μας το 20% (εκλογές Μαΐου 2012) όσων ψήφισαν να μην εκπροσωπείται στη Βουλή, αλλά κυβέρνηση να σχηματίζεται. Διότι ως γνωστόν, όπως κατ’ επανάληψη έκρινε το Συμβούλιο της Επικρατείας, οι εκλογικοί νόμοι μας είναι συνταγματικοί αφού οδηγούν σε ισχυρές -μονοκομματικές ή όχι- κυβερνήσεις. Μα δεν λέει το Σύνταγμα πουθενά κάτι τέτοιο και άλλωστε οι ισχυρές μονοκομματικές κυβερνήσεις μάς οδήγησαν στο σημερινό χάλι θα παρατηρήσει κανείς, αλλά ας μη μένουμε σε λεπτομέρειες.

Ο έτερος του νεόκοπου δικομματισμού, ο κ. Τσίπρας, ζει τον εφιάλτη του πώς να γίνει πρωθυπουργός ενώ θα χάσει και τις επόμενες εκλογές, πώς δηλαδή μετά τη δεύτερη αποδοκιμασία του ελληνικού λαού θα ματαγίνει πρωθυπουργός. Και αρχίζει και βλέπει παντού προοδευτικούς συμμάχους.

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν κάποιες βασικές έννοιες. Πράγματι κάποιος που θεωρεί εαυτόν προοδευτικό δεν μπορεί να στηρίξει μια δεξιά κυβέρνηση. Δεν μπορεί με την ψήφο των βουλευτών του να προωθήσει νεοφιλελεύθερες πολιτικές που είναι κοινωνικά ανάλγητες και στρέφονται κατά της πλειονότητας και των συμπολιτών μας που βρίσκονται σε ανάγκη. Αυτή είναι η μία πλευρά του προοδευτισμού και ως Ενωση Δημοκρατικού Κέντρου την ασπαζόμαστε απόλυτα.

Ας δούμε και τη δεύτερη πλευρά του νομίσματος. Οποιος θεωρεί τον εαυτό του προοδευτικό, δεν μπορεί να διακατέχεται από μεσσιανικές θεωρίες, δεν αναζητούμε σωτήρα ούτε έναν νέο Περόν στην Ελλάδα. Οι προοδευτικές δυνάμεις αν μπορέσουν να συνεργαστούν θα πρέπει να είναι σε προγραμματική προοδευτική βάση και όχι σε κατανομή υπουργείων, γενικών γραμματέων και μετακλητών σύμφωνα με τη δύναμη των κομμάτων. Αυτό είναι αμοραλισμός και όχι προοδευτικότητα.

Εάν κάποιος θέλει να υπηρετήσει μια συμμαχική προοδευτική διακυβέρνηση στις προσεχείς εκλογές, η προτεραιότητά του θα πρέπει να είναι η αναζήτηση συγκλίσεων σε επίπεδο προτάσεων και όχι η αναζήτηση σωτηρίας διά της κατάληψης της θέσης του πρωθυπουργού μετά από συνεχόμενες εκλογικές αποδοκιμασίες.

* Πρόεδρος της Ενωσης Δημοκρατικού Κέντρου (ΕΔΗΚ), μέλος του συνασπισμού «ΜAZI» – [email protected]