Ας γίνει η 5η θέση στο Eurobasket 2022 μία (στέρεη) βάση

«Δεν αγωνίζεσαι απέναντι σε έναν αντίπαλο, αλλά ανταγωνίζεσαι το ίδιο το μπάσκετ»

(Bobby Knight)

Τελείωσε την Κυριακή ένα Eurobasket πραγματική γεννήτρια σκέψεων. Όχι μόνο για τους ειδικούς, αλλά ακόμα και για όσους διατηρούν μία κάποια επιφανειακή σχέση με το άθλημα. Ανεξαρτήτως της τελικής κατάταξης των ομάδων, η διοργάνωση κράτησε σε πολύ υψηλά επίπεδα το ενδιαφέρον σχεδόν όλων όσων ασχολήθηκαν (με οποιονδήποτε τρόπο) μαζί της και αυτό είναι το καλύτερο κριτήριο για να χαρακτηριστεί ως άκρως επιτυχημένη. H Lady Hope διαπίστωσε ξεκάθαρα πως όσον αφορά στα εγχώρια δρώμενα, το μπάσκετ βρέθηκε για τρεις περίπου εβδομάδες στο επίκεντρο. Οι τηλεοράσεις «άναψαν» ξανά όπως παλιά…

Nαι, δεν μπορούμε να ξέρουμε εμείς εδώ στην Ελλάδα πώς αισθάνθηκαν στη Λιθουανία όταν έχασε η ομάδα τους από την Ισπανία και αποκλείστηκε, πώς αισθάνθηκαν στη Σερβία όταν ηττήθηκαν από την Ιταλία, στη Σλοβενία όταν ηττήθηκαν από την Πολωνία, και πάει λέγοντας. Είδαμε, όμως, πολύ καλά πως η ήττα της Εθνικής ομάδας του Δημήτρη Ιτούδη και των παικτών του από τη Γερμανία στοίχισε πολύ στους φίλους της. Πάντα, οι απογοητεύσεις είναι σε συνάρτηση με το ύψος των αρχικών προσδοκιών. Και, επίσης πάντα, τις πρώτες ημέρες μετά από έναν αποκλεισμό το μεγαλύτερο μερίδιο στην πίτα τόσο των εσωτερικών εντυπώσεων, όσο και του διάχυτου δημόσιου κλίματος, το καταλαμβάνει η πίκρα…

Όμως, καλό είναι να μπορούμε να τα βάζουμε τα πράγματα στις σωστές διαστάσεις. Για κάθε υποκειμενισμό υπάρχει και η αντικειμενική διάσταση… Ας κάνουμε μία υπόθεση εργασίας. Αν μία ποδοσφαιρική εθνική ομάδα προκριθεί στους προημιτελικούς του Εuro όλοι θα θεωρήσουν πως προχώρησε αρκετά. Το ίδιο συμβαίνει, λοιπόν, και στα Eurobasket. Θα θεωρηθεί άκρως αποτυχημένη μία ομάδα που αποκλείστηκε στους προημιτελικούς, μονάχα αν ήταν ευλόγως πολύ μεγάλο φαβορί για την πρωτιά. Μόνο τότε, όταν δηλαδή ένα συγκρότημα υπερέχει αντικειμενικά αρκετά από τους άλλους, μπορεί ένας αποκλεισμός στους προημιτελικούς να θεωρηθεί καταστροφή. Η μη επιτυχία δεν είναι πάντα αποτυχία. Ούτε μπορεί ένα «βεβαρημένο παρελθόν» να βάφει εξ ολοκλήρου στα δικά του χρώματα το παρόν…

Γιατί στο Eurobasket 2022 αποδείχτηκαν περίτρανα δύο πράγματα: το πρώτο είναι πως τελικώς δεν υπήρχαν πραγματικά φαβορί και πως για να σε χαρακτήριζαν (πριν τα νοκ άουτ) οι πολλοί ως φαβορί το βασικό κριτήριο ήταν ο συνδυασμός προϊστορίας και ενός σημαντικού έως μεγάλου νυν NBAer…Φάνηκε στην πράξη, όμως, πως ούτε το παρελθόν παίζει μπάσκετ σε ενεστώτα χρόνο, ούτε ένας Αντετοκούνμπο, ένας Ντόντσιτς ή ένας Γιόκιτς αρκούν…

Το παρελθόν βοηθάει μόνο όταν αποτελεί κίνητρο στο παρόν για να δουλέψεις σκληρά, για να έχεις σωστή νοοτροπία, και να φλερτάρεις την τύχη φορώντας τα πιο ταιριαστά με την περίσταση ρούχα σου και πληρώντας βασικές προϋποθέσεις από «την τέχνη της σαγήνης»… Όπως, δηλαδή, έκανε η Ισπανία. Αλλά, αν ο Σκαριόλο δεν είχε φτιάξει αυτό το καλοκαίρι πολύ καλή ομάδα που αγώνα με τον αγώνα βελτιωνόταν (γιατί μάθαινε από το παραμικρό λάθος και τρωτό της), η «φούριας ρόχας» θα είχε εγκαταλείψει και αυτή (ίσως και πρόωρα) το τουρνουά…

Όσον αφορά στη «γαλανόλευκη»; Μία ομάδα που συμμετέχει στους προημιτελικούς (και στο τέλος μίας δύσκολης και γεμάτης ανατροπές διοργάνωσης κατατάσσεται πέμπτη) ή είναι μία πολύ τυχερή ομάδα ή μία αρκετά καλή ομάδα που μπορεί να «χάσει» τον χαρακτηρισμό πολύ καλή ομάδα στις λεπτομέρειες του ενός αγώνα. Η Ελλάδα του Δημήτρη Ιτούδη είναι κατά γενική ομολογία μία αρκετά καλή ομάδα που μπορεί να γίνει πολύ καλή στον ίδιο αγώνα, στην ίδια διοργάνωση, αλλά μπορεί πολύ εύκολα μέσα σε ένα δεκάλεπτο να πληρώσει ακριβά τις υπαρκτές αγωνιστικές της δυσλειτουργίες και αδυναμίες. Οι μεγαλύτερες (σε ηλικία) γενιές Ελλήνων μπασκετόφιλων, που έχουν ζήσει πολλές επιτυχίες και μάλιστα συνεχόμενες (από) με την Εθνική, ίσως είναι σε χειρότερη θέση από τις νεότερες  Γιατί ξέρουν πώς είναι να νικάς προημιτελικούς, το έχουν ζήσει και όταν αποτυγχάνει η Εθνική συνέχεια (μας) πονάει περισσότερο…

Το σύγχρονο μπάσκετ έχει τους όρους του. Δύσκολα να μην τους καταλάβουν οι πλέον αρμόδιοι. Λένε κάποιοι ειδήμονες πως έγινε ένα νέο ξεκίνημα σε αυτή τη διοργάνωση για την Εθνική Ελλάδας. Ας γίνει η 5η θέση στο Eurobasket 2022 μία (στέρεη) βάση. Ας είναι η αρχή για μία σταθεροποίηση που θα επιτρέψει ουσιαστικές απόπειρες για το κάτι παραπάνω μελλοντικά. Η συνολική προσπάθεια που έγινε από τις αρχές Αυγούστου περίπου, οι έξι νίκες, τα καλά έως πολύ καλά διαστήματα, η συσπείρωση ομάδας και κόσμου, δεν μπορούν να πεταχτούν στο «καλάθι των αχρήστων» επειδή στο τρίτο δεκάλεπτο του προημιτελικού με τη χάλκινη στο τέλος Γερμανία τα πράγματα στράβωσαν εντελώς σε άμυνα και επίθεση. Αν, φυσικά, μπορεί η Εθνική όντως το κάτι παραπάνω… Γιατί κανένας δεν έχει υπογράψει κανένα συμβόλαιο με την επιτυχία, άρα ούτε η ΕΟΚ και τα μέλη της Εθνικής ομάδας μπάσκετ. Προσπάθεια (θα) κάνουν. Ας το έχουμε αυτό στο νου μας όταν «μορφοποιούμε» τα θέλω μας…

Αυτό στο οποίο πρέπει να δώσουν έμφαση όλοι για το άμεσο μέλλον δεν είναι μονάχα τα αυτονόητα και τα προφανή που σχετίζονται με την Εθνική. Η Lady Hope πιστεύει πως είναι οι υποδομές. Γιατί το μυστικό μετά το 1987 ήταν πως το ελληνικό μπάσκετ μπορούσε να ανανεώσει, έστω και με κάποιες μικρές καθυστερήσεις-οπισθοχωρήσεις (π.χ. βλ. 1999-2003), το έμψυχο υλικό του (για να ήταν ανταγωνιστικότατο). Ομοσπονδία, σωματεία, προπονητές, παίκτες, γονείς, δημοσιογράφοι, οι πάντες, πρέπει να ενδιαφερθούν και να εργαστούν (με σχέδιο) για την ανασύσταση από τις ρίζες. Ο καθένας από το πόστο του και χωρίς περιττά μπερδέματα και καταχρηστικές «επιθυμίες»… Οι Ισπανοί επέστρεψαν ξανά στην κορυφή γιατί ξέρουν να σκάβουν και να πετάνε τους κατάλληλους σπόρους όταν και εκεί που πρέπει…