Πρωτάκι, πάντα πρωτάκι

Ισως η πρώτη μεγάλη δοκιμασία στη ζωή ενός ανθρώπου να είναι η πρώτη μέρα στο σχολείο. Ούτε καν στο σχολείο, στο νηπιαγωγείο. Τη μέρα εκείνη που αφήνεις τη φωλιά και γίνεσαι μέρος της αγέλης δεν την ξεχνάς. Κι αν την ξεχάσεις, δεν θα ξεχάσεις το συναίσθημα, εκείνο το πρωτόγνωρο συναίσθημα, της εγκατάλειψης σε ένα αφιλόξενο –τουλάχιστον παλιότερα– περιβάλλον. Μια κυρία που δεν είναι η μαμά σου είναι η «αρχηγός» και ένας κύριος που διόλου δεν σου γεμίζει το μάτι είναι ο διευθυντής. Πρέπει να κάνεις ό,τι λένε.

Αυτό είναι νόμος. Κάποια παιδιά κλαίνε στα κάγκελα γοερά σαν άγρια ζώα που τα κλείδωσαν σε κλουβί. Δεν μπορείς να τα παρηγορήσεις, γιατί κι εσύ κάπως έτσι αισθάνεσαι. Τι κακό είχε το σπιτάκι σου, τα παιχνιδάκια σου κι η βόλεψή σου; Γιατί τώρα πρέπει ντε και καλά να τα απαρνηθείς όλα αυτά; Και ποιος είναι αυτός ο κύριος με τα μεγάλα γένια που σου πετάει ένα βρεγμένο χόρτο στο πρόσωπο κι εσύ πρέπει να του φιλήσεις το χέρι;

Η πρώτη μέρα έκτοτε σε ακολουθεί σε όλα τα στάδια της ζωής σου. Κι εσύ πρωτάκι, πάντα πρωτάκι –εκτός κι αν έχει εγκατασταθεί μέσα σου ένα εξωγήινο τέρας αυτοπεποίθησης–, δίνεις τις πρώτες σου μάχες με τη ζωή. Πρώτη μέρα στο σχολείο, πρώτη μέρα στη σχολή, πρώτη μέρα στη δουλειά, και όλοι να σου εύχονται «Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν». Οι δοκιμασίες συνεχίζονται, πρέπει να ταιριάξεις με τους άλλους, να μην είσαι το μαύρο πρόβατο στο κοπάδι, ούτε ο κουτσός λύκος στην αγέλη. Πρέπει κι εσύ με τη σειρά σου να αποδείξεις πως μπορείς να γίνεις αρχηγός, ο πιο καλός ο μαθητής, ο πιο καλός αθλητής κι αργότερα ο πιο καλός σύντροφος, ο πιο καλός επαγγελματίας, ο πιο καλός πατέρας, η πιο καλή μάνα.

Μα εσύ τις περισσότερες φορές ακούς μέσα σου ένα πρωτάκι. Θέλει να σπάσει τα κάγκελα της αυλής του σχολείου, αλλά δεν έχει υπερφυσικές δυνάμεις. Κι εξάλλου τι τύχη θα είχε σ’ αυτόν τον κόσμο μόνο; Πρωτάκι, πάντα πρωτάκι, μαθαίνεις σιγά σιγά να προχωράς και να ισορροπείς άλλοτε με τη χάρη ενός ακροβάτη και άλλοτε με τη διστακτικότητα ενός πιγκουίνου πάνω στο τεντωμένο σκοινί της ζωής.

Στα κάγκελα του νηπιαγωγείου ένα κοριτσάκι φωνάζει τη μαμά του που με τα μάτια καρφωμένα πάνω του στέκει απέξω ακούνητη. Της έχουν πει να μην υποκύψει στα κλάματα και το πρωτάκι της θα κουραστεί να κλαίει και θα σταματήσει. Ελα όμως που τελικά δεν τους ακούει! Μαμά και πρωτάκι κρατιούνται χέρι χέρι μέσα από το κάγκελο και αυτό είναι το μόνο που τις παρηγορεί και τις δύο την πρώτη δύσκολη μέρα στο σχολείο.