Το κυρίαρχο αφήγημα του Ερντογάν μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 ήταν και είναι ότι οι «Σταυροφόροι» της Δύσης συνωμοτούν για να εμποδίσουν μια μουσουλμανική χώρα να γίνει περιφερειακή δύναμη.
Από την έναρξη της θητείας Μπάιντεν και μετά ο Ερντογάν προσπαθεί να κλείσει όσα μέτωπα εκτός συνόρων θα μπορούσαν να επιδράσουν δυσμενώς στις διμερείς σχέσεις Τουρκίας – ΗΠΑ.
Η εξομάλυνση των σχέσεων της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα, την Αίγυπτο και το Ισραήλ είναι κινήσεις που προετοιμάστηκαν μεθοδικά.
Ολα τα παραπάνω συμπίπτουν χρονικά με τη σταθεροποίηση της θέσης της Τουρκίας ως ενδιάμεσου ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία, μια επιλογή που ικανοποιεί τη Μόσχα και την οποία αποδέχονται η Ουάσινγκτον και το Κίεβο.
Ολα τα παραπάνω αθροιστικά και εκ των πραγμάτων απειλούν την αξιοπιστία του αφηγήματος ότι η Δύση συνωμοτεί εναντίον του Ερντογάν.
Ευτυχώς υπάρχει ο από μηχανής θεός της χειραγώγησης της Ελλάδας από τις ΗΠΑ, για να πιεστεί η Τουρκία ώστε να μη διεκδικεί σταθερά την κατοχύρωση των ζωτικών συμφερόντων της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η χειραγωγούμενη από την Ουάσινγκτον Αθήνα εξυπηρετεί πολλαπλά τον Ερντογάν:
■ Πρώτον, αφού πίσω από την Ελλάδα κρύβονται οι ΗΠΑ δικαιολογείται η διάσταση ρητορικής και έμπρακτης διεκδίκησης των επιδιώξεων του τουρκικού αναθεωρητισμού.
■ Δεύτερον, η ελληνοτουρκική σύγκρουση έναν αιώνα πριν ερμηνεύεται με τον ίδιο τρόπο, ως χειραγώγηση δηλαδή της Ελλάδας από τους νικητές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και κυρίως της Βρετανίας.
■ Τρίτον, σε μια στιγμή που διεξάγονται παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας το αφήγημα περί χειραγωγούμενης Ελλάδας προβάλλει κατά κύριο λόγο ως επιχείρημα της Αγκυρας στον διμερή διάλογο με την Ουάσινγκτον.
Τέλος, το αφήγημα της χειραγώγησης είναι και μια κίνηση που εξυπηρετεί τη συσπείρωση όλων των συνιστωσών του τουρκικού εθνικισμού:
■ Της ισλαμικής συνιστώσας που βλέπει τους «Σταυροφόρους» της Δύσης να ετοιμάζονται να πλήξουν την Τουρκία.
■ Της κοσμικής συνιστώσας που θεωρεί ότι οι ΗΠΑ εμποδίζουν την Τουρκία να διεκδικήσει στις περιφερειακές ισορροπίες και συσχετισμούς τη θέση που αντιστοιχεί με την οικονομική της ανάπτυξη.
Τούτων λεχθέντων το ερώτημα αν το αντιδυτικό αφήγημα για συνωμοσία της Δύσης κατά της Τουρκίας του Ερντογάν μπορεί να συνυπάρξει με βήματα εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων με τις ΗΠΑ, με επίκεντρο την αγορά και αναβάθμιση των F-16, παραμένει.
