Δικαιοσύνη… απούσα

«Αιχμή του δόρατος» στον δημοκρατικό πυλώνα αποτελεί η καθιέρωση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας στο άρθρο 1 του Συντάγματος (το θεμελιωδέστερο). «Αιχμή του δόρατος» στον φιλελεύθερο πυλώνα αποτελεί η καθιέρωση της δικαστικής προστασίας (άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος που ορίζει: «Καθένας έχει δικαίωμα στην παροχή έννομης προστασίας από τα Δικαστήρια..»). Το άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος κατά τον Ι. Μανωλεδάκη είναι το δεύτερο θεμελιώδες άρθρο μετά το άρθρο 1, αφού κατοχυρώνει σαφώς τον φιλελεύθερο χαρακτήρα του πολιτεύματος ορίζοντας τη Δικαιοσύνη ως εγγυητή του.

Επιβεβαιώνεται έτσι ότι ελληνική πολιτεία συνιστά ένα κράτος δικαίου, όπου τα δικαιώματα του ανθρώπου απέναντι στην οποιαδήποτε (κρατική ή μη) εξουσία τελούν υπό την εγγύηση της δικαστικής λειτουργίας και αντίστοιχα η οποιαδήποτε εξουσία εντός του κράτους βρίσκεται υπό τον διαρκή δικαστικό έλεγχο που αποκόπτει ως φραγμός κάθε αυθαίρετη ή καθ’ υπέρβαση άσκησή της.

Η περίφημη φράση «υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο» ταυτίζεται με την ύπαρξη και λειτουργία του κράτους δικαίου, δηλονότι με την κατάλυση της αυθαιρεσίας στην άσκηση της εξουσίας (αιτιολογία δικαστικών αποφάσεων, δημοσιότητα δικών, προσωπική και λειτουργική ανεξαρτησία των δικαστών, εγγύηση της ισοβιότητάς τους, εγγυήσεις δίκαιης δίκης, υπαγωγή της δικαστικής κρίσης στο Σύνταγμα και στον νόμο, κριτική δικαστικών παραδοχών και κρίσεων από τους πολίτες και τα ΜΜΕ).

Η Δικαιοσύνη είναι «εν ταυτώ» εξουσία και αντιεξουσία, αφού πρέπει να ελέγξει και να ανακόψει κάθε καταχρηστική επιβολή. Στη διαλεκτική αυτή συνύπαρξη έγκειται το μεγαλείο και η μοναδικότητα του δικαστικού λειτουργήματος.

Ο δικαστής θα πρέπει να υπερβεί την ιδιότητά του ως φορέας της ενιαίας κρατικής εξουσίας (άρθρο 26 του Συντάγματος) και να αποστασιοποιηθεί από αυτήν (την εξουσία), ώστε να λειτουργήσει ως όντως ανεξάρτητος κατά την απονομή της Δικαιοσύνης και την παροχή δικαστικής προστασίας στον εκζητούντα αυτήν.

Είναι μεγάλος ο κίνδυνος αντί για την παροχή έννομης προστασίας (που προβλέπει ως ύπατο θεσμό του κράτους δικαίου το Σύνταγμά μας) να παράσχει ο δικαστής «έννομη» απογοήτευση στο άτομο που προσφεύγει σε αυτόν ταυτιζόμενος με τις οποιεσδήποτε επιλογές (και τις παράνομες) της οποιασδήποτε εξουσίας και μη μπορώντας να ενεργήσει ως ανεξάρτητος λειτουργός. Ο αυτός δάσκαλος (Ι. Μανωλεδάκης) ψέγει με ιδιαίτερα έντονο τρόπο τη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία κάποιων δικαστών, όπως επίσης την εισπρακτική νοοτροπία, την υπερασπιστική της επίσημης Εκκλησίας θέση, την αστυνομική ταύτιση σε πολλές υποθέσεις και τον επηρεασμό από τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Ο στοχασμός του δικαστικού λειτουργού και αυτού της ισταμένης Δικαιοσύνης δεν πρέπει να έχει στόμφο, αλλά να σημαδεύει και να τέμνει την ουσία. Ο στοχασμός του πρέπει να έχει ανάστημα, χωρίς να έχει πόζα. Φοβάμαι ότι οι ενέργειες και οι παραλείψεις του νέου εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις κρίσιμες αυτές ημέρες και ώρες που διέρχεται η χώρα μας δεν συνάδουν με τα ανωτέρω.

Τα ΜΜΕ στην πατρίδα μας έχουν «δημιουργήσει»» ένα πνιγηρό, θολό και νοσηρό κλίμα και για το θέμα των υποκλοπών που προσήκει σε ολοκληρωτικά καθεστώτα και ας φωνάζει ο σπουδαίος διανοούμενος Καρλ Γιάσπερς, στον οποίον είχε απαγορεύσει ο Χίτλερ να διδάσκει και να δημοσιεύει, ότι «όλοι οι ολοκληρωτισμοί διατείνονται ότι ενσαρκώνουν την πατρίδα, όλοι τους όμως στιγματίζουν τους αντιπάλους τους ως αρνησιπατρίδες και προδότες». Ωστόσο ο ίδιος καταλήγει ότι «ο ολοκληρωτισμός υποχωρεί μπροστά στο φως της αλήθειας» και για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται αγώνας για την εμπέδωση της ελευθερίας και της δημοκρατίας που είναι έννοιες ασκητικές και ταυτόχρονα διαρκές ζητούμενο και βεβαίως δεν έχουν σχέση με την τρυφή και την άκρατη σπατάλη που κατατρύχει τους κρατούντες, οι οποίοι γνωρίζουν ότι υπάρχει δύναμη έμφυτη στον άνθρωπο που αποκρούει την απόλυτη και χωρίς έλεγχο εξουσία.

ΥΓ. Στη Μ. Βρετανία οι αυτουργοί, συνεργοί και ηθικοί αυτουργοί των υποκλοπών πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων θα εκρατούντο ήδη από τα διαρκώς γρηγορούντα (εκεί) αρμόδια όργανα της Δικαιοσύνης, ανεξάρτητα από τις δηλώσεις περί δήθεν «νομίμων επισυνδέσεων» και της πορείας των κυβερνητικών μεθοδεύσεων ως και του ελλοχεύοντος μιθριδατισμού.