Στις 28 Νοεμβρίου 2010, πέντε μεγάλες εφημερίδες του πλανήτη (The New York Times, The Guardian, El País, Le Monde, Der Spiegel) κυκλοφορούσαν ουσιαστικά με το ίδιο εξώφυλλο. Εχοντας δεχτεί να δημοσιεύσουν τα πρώτα 220 απόρρητα έγραφα του Wikileaks με τη βοήθεια του Σνόουντεν, πληροφορούσαν τους πολίτες για ένα παγκόσμιο δίκτυο παρακολούθησης που ήταν ικανό να καταγράφει ιδιωτικά τηλεφωνήματα, να μετατρέπει την κλειστή τηλεόραση σε μυστική οθόνη, να μπαίνει στα πιο ιδιωτικά δωμάτια.
Ενώ η ύπαρξη του Echelon, περί του οποίου ο λόγος, αμφισβητούνταν με έμφαση από κυβερνήσεις που αρνούνταν την ύπαρξή του, έκθεση από μια επιτροπή του Ευρωκοινοβουλίου το 2001 επιβεβαίωσε τη χρήση του και προειδοποίησε τους Ευρωπαίους για την εμβέλεια και τις επιπτώσεις από αυτό. «Φανταστείτε ένα παγκόσμιο δίκτυο κατασκοπίας που μπορεί να κρυφακούει κάθε μεμονωμένη τηλεφωνική κλήση, φαξ ή e-mail, οπουδήποτε στον πλανήτη. Ακούγεται σαν επιστημονική φαντασία […] Αλλά το BBC έχει επιβεβαίωση από την αυστραλιανή κυβέρνηση ότι όντως υπάρχει…» (BBC, Νοέμβριος 1999). Η ερευνητική δημοσιογραφία είχε εκθέσει ανεπανόρθωτα πολλούς. Κι έπρεπε να πάψει να υπάρχει.
Στο μακρινό 1988, ένα άρθρο με τίτλο «Somebody’s listening» από τον Duncan Campbell, στο New Statesman, περιέγραφε τις δραστηριότητες συλλογής πληροφοριών ενός προγράμματος με την κωδική ονομασία «ECHELON». Μια λεπτομερής περιγραφή του Echelon δόθηκε από τον Νεοζηλανδό δημοσιογράφο Nicky Hager στο βιβλίο του «Secret Power» το 1996, που αποτέλεσε τον πυροκροτητή για την ίδρυση των Wikileaks από τον Ασάνζ. Ιστορικά, στον απόηχο της υπόθεσης «Γουότεργκεϊτ», αποκαλύφθηκε ότι η NSA (ΕΥΠ των ΗΠΑ), σε συνεργασία με τη βρετανική υπηρεσία, είχε χακάρει ακτιβιστές ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Υπό τον Τζέι Εντγκαρ Χούβερ, το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών (FBI) διεξήγαγε ευρεία παρακολούθηση ενεργών πολιτών, «διάσημων» και όχι, που υπερασπίζονταν τα θεματικά κινήματα μέσω του παράνομου COINTELPRO.
Δεκαετίες αργότερα, κι όπως τα κράτη παραδίδονταν στον νεοφιλελευθερισμό, γίνονταν δηλαδή νεροκουβαλητές δημοσίου χρήματος για ιδιωτικές τσέπες τοπαρχών και προυχόντων, η κατάσταση από πολιτική άρχισε να παίρνει μια ακόμη κυνικότερη χροιά: μια πολυετής έρευνα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανέδειξε τον ρόλο των ΕΥΠ όχι σε ζητήματα ασφαλείας αλλά στην οικονομική κατασκοπία σε μια έκθεση με τίτλο «Ανάπτυξη τεχνολογίας επιτήρησης και κίνδυνος κατάχρησης οικονομικών πληροφοριών» (Εκθεση STOA. Ευρωκοινοβούλιο, Οκτώβριος 1999).
Για την ιστορία, μετά την παραίτηση του Ρίτσαρντ Νίξον το 1974 και υπό το φως των σοκαριστικών σωρευτικών αποκαλύψεων, σε ένα άρθρο των (τότε) NYTimes, τον Μάιο του 1976, έμπαινε το κεντρικό ερώτημα: «Διάφοροι ισχυρίστηκαν πως ήταν “αναγκαίο” (με άλλα λόγια δυνατό). Κανείς δεν ρώτησε: Είναι ηθικό;».
-320x213.jpg)
