Aύγουστος είναι…

Ο Αύγουστος πάντα ήταν για μένα, όπως και για πολλούς όπως εγώ, μήνας έμπνευσης. Θα μπορούσα να τον πω και μήνα της επιστροφής στις ρίζες που είναι η παιδική μας ηλικία. Αύγουστο είχα γράψει το πρώτο μου τραγούδι στις αρχές της εφηβείας σε μια παραλία στη Μήλο, για ένα αγόρι που θα έφευγε για την Αθήνα και δεν θα το ξανάβλεπα. Ετσι νόμιζα τουλάχιστον. Αύγουστο και τώρα σ’ ένα μπαλκόνι στην Αθήνα να γράφω για τον Αύγουστο.

Πολλοί μετράνε την ηλικία τους βγάζοντας τα καλοκαίρια. Ετσι δεν λένε; Ομως, η πραγματική μας ηλικία μετριέται στα καλοκαίρια. Στα μπάνια, στα παγωτά, στις ταινίες στα θερινά σινεμά και στους καλοκαιρινούς έρωτες που ξεθωριάζουν με την «πρώτη σταγόνα της βροχής».

Κάπου διάβασα πως καταλαβαίνεις ότι μεγαλώνεις όταν αρχίζεις να προτιμάς τους χειμώνες από τα καλοκαίρια. Θα μπορούσε να έχει μια δόση αλήθειας. Μεγαλώνοντας η ζέστη αρχίζει να φαίνεται ανυπόφορη, κουράζεσαι πιο εύκολα και αρχίζεις να μετράς θερμίδες και πίεση. Και είναι και κάτι άλλο. Οι παιδικές αναμνήσεις γίνονται πιο φωτεινές κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο. Ισως να μεγαλώνουμε λοιπόν όταν σταματάμε να τις αντέχουμε. Οταν το παρελθοντικό φως καίει τα σημερινά φιλμ της ζωής μας.

Θα μου πεις, δεν βοηθάει και η κατάσταση να είσαι με ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο κι ας είναι Αύγουστος. Σαν άλμπουμ αντιθέσεων και ο φετινός.

Ετσι, Αύγουστος είναι τα τζιτζίκια που σε προειδοποιούν για τον αυριανό καιρό, αλλά και οι φωτιές στην Πάρνηθα. Τα σχέδια να κατέβουμε στη Μήλο όπως παλιά να κάνουμε βραδινά μπάνια και βουτιές στο Κλέφτικο, αλλά και τα ακτοπλοϊκά που κοστίζουν μισό μηνιάτικο. Αύγουστος είναι τα τηλέφωνα μετά τα μεσάνυχτα για να πας σε ένα τρομερό live με μια άγνωστη μπάντα στη μέση του πουθενά, αλλά και οι τηλεφωνικές παρακολουθήσεις που μόλις έσκασαν μύτη και πέσαμε όλοι από τα σύννεφα (όχι δεν πέσαμε, αλλά τρόπος του λέγειν). Αύγουστος είναι να πηγαίνεις κοριτσοπαρέα με κιθάρες στα πάρκα και να τραγουδάτε μέχρι το πρωί, αλλά Αύγουστος είναι να ξυπνάς την επόμενη μέρα και να μαθαίνεις για ακόμη μία γυναικοκτονία.

Τον Αύγουστο, η πόλη γίνεται πιο ειλικρινής. Αυτή η ειλικρίνεια είναι που φέρνει, ίσως, στην επιφάνεια και αυτές τις αντιθέσεις. Αντίθετα τα νησιά φαίνονται πιο ανυποψίαστα για ό,τι έρχεται. Οι ανυποψίαστοι πάντα είναι πιο χαρούμενοι βραχυχρονίως. Μακροπρόθεσμα όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε.

Αύγουστος είναι ο μήνας των ανυποψίαστων αλλά και των ερήμην, λοιπόν.

Αύγουστος είναι ο μήνας της αρχής, της επιστροφής ή του τέλους. Αύγουστος είναι και η θλίψη στα λιμάνια αποχαιρετώντας ανθρώπους αγαπημένους.

* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός