Ο Ντράγκι ήταν υπερκομματικός πρωθυπουργός, αλλά επί της ουσίας το κόμμα που βρισκόταν πιο κοντά στις θέσεις του δεν ήταν άλλο από το Δημοκρατικό Κόμμα, την Κεντροαριστερά, που είναι εδώ και τρεις δεκαετίες η μετεξέλιξη του πάλαι ποτέ κραταιού Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος.
Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες το Δημοκρατικό Κόμμα ολοένα και λιγότερο εμπνέει, ολοένα και λιγότερο μπορεί να προβάλει ως εναλλακτική λύση διακυβέρνησης σε αντιδιαστολή με τη λαϊκιστική Δεξιά και την άκρα Δεξιά στις διαφορετικές του εκφάνσεις.
Το πρόβλημα με το Δημοκρατικό Κόμμα είναι ότι πέραν μιας διαχειριστικής σοβαρότητας και υπευθυνότητας δεν έχει διακριτό προγραμματικό στίγμα.
Η Ιστορία δεν ευνόησε το PCI που προσπαθούσε να μεταλλαχθεί σε Σοσιαλδημοκρατία από τα μέσα της δεκαετίας του ‘60, αλλά και να συγκυβερνήσει στο πλαίσιο ενός ιστορικού συμβιβασμού με την κεντροδεξιά Χριστιανοδημοκρατία.
Οταν κατέρρευσε η διπολική αντιπαράθεση Ανατολής-Δύσης και το ΙΚΚ μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς, η Σοσιαλδημοκρατία στη Γηραιά Ηπειρο βρισκόταν σε γενικευμένη κρίση ταυτότητας καθώς η δυναμική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά και συνολικά της παγκοσμιοποίησης δεν επέτρεπε διορθωτικές αποκλίσεις σε εθνικό επίπεδο.
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνον ιταλικό αλλά πανευρωπαϊκό καθώς οι διορθωτικές κοινωνικού περιεχομένου πολιτικές έμοιαζαν σαν μάχη οπισθοφυλακής.
Χωρίς πραγματικό εναλλακτικό μοντέλο διαχείρισης, με στίγμα την υπευθυνότητα και τη σοβαρότητα το Δημοκρατικό Κόμμα ολοένα και περισσότερο άφηνε ένα κενό το οποίο έσπευσαν να το καλύψουν οι πολλές εκφάνσεις της Δεξιάς και της λαϊκιστικής άκρας Δεξιάς.
Το φαινόμενο Μπερλουσκόνι ενέτεινε την ιδεολογική-πολιτική αμηχανία του Δημοκρατικού Κόμματος, που κυρίως τον αντιπολιτεύτηκε με ηθικολογικά αλλά και αισθητικά κριτήρια.
Είναι φανερό ότι χωρίς τον επαναπροσδιορισμό ή ακόμη και την επανίδρυση της Κεντροαριστεράς στην Ιταλία δύσκολα η χώρα θα μπορέσει να απαλλαγεί από τη μόνιμη κρίση του πολιτικού της συστήματος στην οποία βρίσκεται βυθισμένη από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90.
Εξυπακούεται ότι η πολιτική εγγύτητα του Ντράγκι με το Δημοκρατικό Κόμμα μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στην Κεντροαριστερά, καθώς την παρουσιάζει συνένοχο μιας τεχνοκρατικής και έξωθεν -βλέπε Βρυξέλλες και Βερολίνο- κυβερνητικής διαχείρισης.
Στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 η Ιταλία υπέστη ένα σοκ από το οποίο δεν έχει συνέλθει ακόμη.
Η Χριστιανοδημοκρατία κατέρρευσε υπό το βάρος των σκανδάλων και της διαπλοκής, ενώ η Κεντροαριστερά, το πρώην ΙΚΚ, αυτοακυρώθηκε.
