Η μετάλλαξη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ολοκληρώθηκε

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιούνη του 2012 στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η μακρά προεκλογική περίοδος που ακολούθησε χρησιμοποιήθηκαν από την ηγετική ομάδα του κόμματος στην κατεύθυνση διολίσθησης και υπαναχώρησης από ριζοσπαστικές θέσεις και στην προσαρμογή του σε σοσιαλδημοκρατικές θέσεις, γεγονός που οδηγούσε σταδιακά στην αλλοίωση των αριστερών ριζοσπαστικών χαρακτηριστικών του.

Παράλληλα, την ίδια περίοδο, η ηγεσία του κόμματος, επισημοποιώντας τη δεξιόστροφη πολιτική, αναζητεί ερείσματα, προσβάσεις και διασυνδέσεις προκειμένου να αποκτήσει την εμπιστοσύνη και την αποδοχή του ξένου και ντόπιου πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου ΔΝΤ–Ε.Ε.–ΕΚΤ, αλλά και στο εσωτερικό της χώρας δίνει διαπιστευτήρια στα θεσμικά όργανα του μεγάλου κεφαλαίου (ΣΕΒ–ΕΕΕ κ.λπ.), δηλώνει και διαβεβαιώνει πως θα έχει διάλογο και στενή συνεργασία μαζί τους.

Ανάλογες επαφές γίνονται με κυβερνητικά στελέχη στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τις ΗΠΑ κ.λπ. Το ίδιο διάστημα, αντί να ρίξει όλο το βάρος στην ανάπτυξη των αγώνων και την ενίσχυση του εργατικού κινήματος, στην πράξη το υπονομεύει, αφού νυχθημερόν μέσα και έξω από τη Βουλή καλλιεργεί συστηματικά κλίμα εκλογολογίας, με το οποίο διαμορφώνει ένα πλαίσιο παθητικότητας, αναμονής και ανάθεσης, παραπέμποντας τα προβλήματα να λυθούν από τη μελλοντική κυβέρνηση της Αριστεράς…

Οι αρχιτέκτονες της νέας στρατηγικής του κόμματος Τσίπρας – Δραγασάκης – Φλαμπουράρης – Βαρουφάκης και μια στενή ομάδα παρά τω προέδρω, που λειτουργούν έξω από το κόμμα, τις αποφάσεις και τις προγραμματικές του επεξεργασίες, διαμορφώνουν ένα πλαίσιο το οποίο θα αποτελέσει το μοντέλο των διαπραγματεύσεων με τους εταίρους-δανειστές και το οποίο συνίσταται στην απατηλή και εξωφρενική θέση: Μονόδρομος η συμμετοχή στο ευρώ, σχίζουμε τα μνημόνια ή τα ακυρώνουμε με ένα άρθρο στη Βουλή και εφαρμόζουμε απαρέγκλιτα το προεκλογικό μας πρόγραμμα!

Η απλοϊκή αυτή θεώρηση στηρίζεται στην άποψη ότι η Ε.Ε. και η ευρωζώνη διαπνέονται από τις αρχές και τις αξίες της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της συνεργασίας και μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι τοκογλύφοι δανειστές θα σεβαστούν τη λαϊκή ετυμηγορία και την απόφαση του ελληνικού λαού.

Ταυτόχρονα, στην ίδια κατεύθυνση δηλώνεται ότι η νέα κυβέρνηση της Αριστεράς θα αξιοποιήσει τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς για να υλοποιήσει τις θέσεις της και για τον σκοπό αυτό ρίχνει γέφυρες με την κυβέρνηση των ΗΠΑ προς αναζήτηση συμμάχων…

Η επιχείρηση μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ παίρνει πιο επίσημο χαρακτήρα στο προεκλογικό πρόγραμμα της ΔΕΘ τον Σεπτέμβρη του 2014, όπου ανακοινώνονται μια σειρά μέτρα από τα οποία απουσιάζει κάθε ριζοσπαστικό στοιχείο (παρά το γεγονός ότι υπάρχουν αναφορές που θίγουν ή καταργούν μέρος των μνημονιακών μέτρων των προηγούμενων υποτακτικών ελληνικών κυβερνήσεων) που να αμφισβητεί τον ρόλο και την κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου, τον διεθνή προσανατολισμό της χώρας, την εξάρτησή της από την ατλαντική συμμαχία, ενώ δηλώνεται και επίσημα η αφοσίωση στον μονόδρομο της ευρωζώνης και της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ενώ προκλητικά δεν προβλέπεται το παραμικρό μέτρο για το μεγάλο κεφάλαιο, εφοπλιστές, βιομήχανους, τραπεζίτες κ.λπ.

Στην πραγματικότητα η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης νομιμοποιεί τη δεξιόστροφη πορεία και παρά το γεγονός ότι σε αυτό υπάρχουν αναφορές κατά των ιδιωτικοποιήσεων, εθνικοποίηση τραπεζών και προβάλλεται το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», όπως θα φανεί ακόμη και στην προεκλογική περίοδο, αυτό και πολλά ακόμη λέγονται ως επικοινωνιακά τεχνάσματα με σκοπό το παραμύθιασμα ή σωστότερα την εξαπάτηση των λαϊκών στρωμάτων!

Στην πραγματικότητα το κόμμα πηγαίνει στις εκλογές του Γενάρη του 2015 διεκδικώντας με μεγάλες πιθανότητες τη διακυβέρνηση της χώρας μας, χωρίς εναλλακτική πρόταση και σχέδιο για την περίπτωση που οι «σύμμαχοι και εταίροι» δεν αποδεχτούν τη δημοκρατική λαϊκή ετυμηγορία του ελληνικού λαού!

Η ηγετική ομάδα του κόμματος επιβάλλει τις εκλογές με αφορμή την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με το επιχείρημα να σώσει τη χώρα και τον λαό από νέο μνημόνιο και νέα δυσβάσταχτα μέτρα με βάση το e-mail Χαρδούβελη.

Αγνοεί και υποτιμά τον συσχετισμό δυνάμεων στην Ευρώπη, υποβαθμίζει τον ρόλο και την ισχύ του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου στην Ευρώπη και ιδιαίτερα των Γερμανών, διατηρεί αυταπάτες σχετικά με τις συμμαχίες και τη συμβολή τους σε μια νέα συμφωνία έξω από μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση. Το κυριότερο, δεν αξιολογεί τον χαρακτήρα των υπερεθνικών ιμπεριαλιστικών οργάνων ΔΝΤ – Ε.Ε. – ζώνη του ευρώ και της ΕΚΤ.

Η συγκρότηση κυβέρνησης όπου κυριαρχούν πρόσωπα σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης, η συνεργασία με τους ΑΝ.ΕΛΛ., η εκλογή Παυλόπουλου, η σταδιακή εγκατάλειψη διακηρυγμένων προγραμματικών θέσεων, η συντριβή των λεγόμενων κόκκινων γραμμών οδηγούν την ηγετική ομάδα με επικεφαλής τον πρωθυπουργό σε τριπλό πραξικόπημα.

Α) Στις 20/2/2015 συμφωνία με το Eurogroup όπου αναγνωρίζουν, νομιμοποιούν και αποδέχονται τη συνέχιση της δανειακής σύμβασης, αποδέχονται το χρέος και συνομολογούν το 3ο μνημόνιο.

Β) Ακυρώνουν, ποδοπατούν και πετούν στον κάλαθο των αχρήστων το προεκλογικό πρόγραμμα με βάση το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του 2015.

Γ) Αλλοιώνουν και ανατρέπουν τον χαρακτήρα και το γενναίο περήφανο Οχι του λαού και μέσα σε μια μέρα το μετατρέπουν σε Ναι, σκορπίζοντας τον ενθουσιασμό στο οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο εντός και εκτός Ελλάδας, δίνουν τα χέρια στους ηττημένους του δημοψηφίσματος και χαράζουν από κοινού μια «νέα εθνική ενότητα» βαδίζοντας ολοταχώς στον δρόμο ενός τρίτου μνημονίου με συμμάχους Ν.Δ. – Ποτάμι – ΠΑΣΟΚ, την οικονομική ολιγαρχία και το διαπλεκόμενο μιντιακό σύστημα.

Εδώ πέφτει η αυλαία της «αριστερής» περιπλάνησης της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, οι αυταπάτες τελειώνουν και η μετατροπή τους σε μια συστημική πολιτική δύναμη αποτελεί μια νέα πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, μια νέα σελίδα ανοίγει με ελπίδα και προοπτική στηριζόμενη σε πραγματικά αριστερή ριζοσπαστική, ανατρεπτική και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Μπροστά μας προκύπτει η αδήριτη αναγκαιότητα σχηματισμού και συγκρότησης ενός νέου πολιτικού ριζοσπαστικού πόλου που θα καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες της εργατικής τάξης, της μικρομεσαίας αγροτιάς, των μικρών και μεσαίων λαϊκών στρωμάτων.

Χρειάζεται με όρους ταξικής κατεύθυνσης η ανασυγκρότηση του εργατικού λαϊκού και συνδικαλιστικού κινήματος. Εκπόνηση ενός ριζοσπαστικού αριστερού προγράμματος σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, στον αντίποδα της πολιτικής της συμβιβασμένης συστημικής και ενσωματωμένης στο αστικό σύστημα Αριστεράς.

* Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, γενικός γραμματέας του Ε.Κ. Πειραιά και μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΠΝΟ