Για «οργισμένη και διχασμένη κοινωνία», με αφορμή την υπόθεση Λιγνάδη, μιλά το κύριο άρθρο της κυριακάτικης «Καθημερινής».
Καλό είναι η λέξη «διχασμός» και τα παράγωγά της να χρησιμοποιούνται με σύνεση. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει διχασμός, αλλά πασιφανής διάσταση ως προς τον τρόπο που κρίνουν την απόφαση να αφεθεί ελεύθερος ο Λιγνάδης, αφενός η κοινή γνώμη και αφετέρου τα περισσότερα κανάλια και τα φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ.
Φυσικά, στα άρθρα τους δεν λένε ότι ο βιαστής ανηλίκων είναι καλό παιδί αλλά παρεξηγημένο, ενώ ο διχασμός υποτίθεται αφορά τον σεβασμό στις δικαστικές αποφάσεις και τα «λαϊκά δικαστήρια» από την άλλη. Μια πόλωση τεχνητή, ένας διχασμός ανύπαρκτος. Το αίτημα για παραμονή του Λιγνάδη στη φυλακή (για όσο χρόνο αναλογεί στην ποινή του) δεν είναι ούτε λαϊκίστικο ούτε εκδικητικό. Είναι θέμα στοιχειώδους αξιοπρέπειας και σεβασμού στα θύματα, τα τωρινά και τα μελλοντικά, και ας μην είναι ο Λιγνάδης ο θύτης των δεύτερων.
Γιατί ο Λιγνάδης κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε, όμως ο λιγναδισμός ζει και βασιλεύει και θεριεύει όσο πληθαίνουν οι ανήλικοι ταπεινοί και καταφρονεμένοι. Ο λιγναδισμός ως ανώτατο στάδιο της κοινωνίας των αρίστων και των ξιπασμένων μετριοτήτων.
