Ενα σχεδόν χρόνο μετά την ταπεινωτική ασύντακτη φυγή των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν, η κουρδική βορειοανατολική Συρία είναι η μόνη περιοχή στη Μέση Ανατολή που φιλοξενεί μία μικρή αμερικανική μονάδα των ειδικών δυνάμεων.
Το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράκ και της Συρίας ελέγχεται από το Ιράν και τους Συμμάχους του, τους οποίους εξισορροπεί η παρουσία της Ρωσίας, η οποία είναι καλοδεχούμενη από το Ισραήλ, αλλά και τη Σαουδική Αραβία.
Με τα παραπάνω δεδομένα, εύλογα τίθεται το ερώτημα ποια αξιοπιστία μπορούν να έχουν οι δηλώσεις Μπάιντεν ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να παραχωρήσουν τη Μέση Ανατολή στη Ρωσία και την Κίνα.
Οταν οι ΗΠΑ προωθούσαν με τους δύο πολέμους στον Κόλπο, το 1991 και το 2003, μια περιφερειακή Pax Americana, δεν είχαν ανταγωνιστή και αντίπαλο, αλλά απροθυμία να διασφαλίσουν τη συνολική επίλυση του Παλαιστινιακού.
Η Ρωσία εδώ και μερικά χρόνια συνορεύει με την Τουρκία, το Ισραήλ και το Ιράκ και μαζί με την Τεχεράνη και την Αγκυρα αναζητούν έναν συμβιβασμό για την επόμενη μέρα στη Συρία.
Η συνάντηση στην Τεχεράνη -μεθαύριο Τετάρτη- των Πούτιν, Ερντογάν και Ράισι δείχνει ότι οι ΗΠΑ πολύ απλά δεν έχουν πια την πρωτοβουλία των κινήσεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Σε ό,τι αφορά την Κίνα, είναι απλά ζήτημα χρόνου πότε θα επεκτείνει προς Δυσμάς την παρουσία της στον Ινδικό μέχρι τον Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα.
Οι δηλώσεις Μπάιντεν κλείνουν μια περίοδο 65 χρόνων φαντασμαγορικής εξαγγελίας των Κόκκινων Γραμμών της Ουάσινγκτον στην περιοχή:
● Το 1957, οι ΗΠΑ εξήγγειλαν το Δόγμα Αϊζενχάουερ, το οποίο δέσμευε τη χώρα να εμποδίσει την εξάπλωση του διεθνούς κομμουνισμού στην περιοχή.
● Το 1980, λίγο μετά την εισβολή της ΕΣΣΔ στο Αφγανιστάν, ο Λευκός Οίκος εξήγγειλε το Δόγμα Κάρτερ που διαβεβαίωνε ότι οι ΗΠΑ θα προασπίσουν με κάθε δυνατό τρόπο τα ζωτικά τους συμφέροντα στην περιοχή.
Σήμερα οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν απαιτητικούς περιφερειακούς συνομιλητές, τους οποίους δεν μπορούν να πειθαναγκάσουν, ώστε να μην προσπαθήσουν να αναπτύξουν τις διμερείς τους σχέσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο.
Η πλειονότητα των καθεστώτων της ευρύτερης Μέσης Ανατολής -και σε ένα βαθμό και το Ισραήλ- έχουν αποφύγει να πάρουν θέση σε ό,τι αφορά την Ουκρανία.
