Τα φθαρμένα παπούτσια

Δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό που μας κρατάει εγκλωβισμένους στην αίθουσα αναμονής της ζωής μας. Ούτε μέχρι πότε ο πανικός θα αντικαθιστά τα χρήματα στις τσέπες μας κάθε 15 του μήνα. Το να προχωράς σε δρόμους αδιέξοδους, τελικά, δεν έχει μεγάλη διαφορά από την ακινησία. Μόνο φθαρμένα παπούτσια οι απολογισμοί μας στην αναζήτηση μιας τρύπας που θα βγάζει σε δρόμους άλλους, μεγάλους και ανοιχτούς. Ομως, η τρύπα γίνεται λαγούμι. Κι εμείς όλο και πιο βαθιά χωμένοι στα σκοτάδια μας να περιμένουμε κάποιον άλλο να μας ανάψει το φως, θεωρώντας τον σωτήρα μας. Οχι να μας βγάλει στο φως. Αυτό θα σήμαινε εμπιστοσύνη. Αυτό που θέλουμε είναι απλά κάποιος να μας κάνει να πιστέψουμε πως είναι ωραία και τα σκοτάδια με τεχνητά φώτα. Αυτό σημαίνει ανάθεση. Κι έτσι, δυστυχώς, μάθαμε να εκλαμβάνουμε τη δημοκρατία τα τελευταία χρόνια. Να αναθέτουμε την επιβίωσή μας σε αυτόν που θα κρατάει την πιο πλουμιστή λάμπα για να φωτίσει για λίγο τα λαγούμια μας. Κι ας έρχεται στο όνομά μας κάθε δίμηνο ο λογαριασμός της ΔΕΗ…

Μου έλεγε ένας φίλος τις προάλλες: «Ρε συ, εγώ πλέον ψηφίζω εκείνον που θεωρώ λιγότερο επικίνδυνο εχθρό μου!» Δεν μου είναι εύκολο να αποδεχτώ αυτή του τη δήλωση, παρότι την κατανοώ. Απλά, σοκαρίστηκα που μέσα σε μια τόση δα φράση χώρεσε όλη η κατρακύλα της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου. Από την άλλη, αυτό που πιστεύω εγώ είναι σχεδόν το αντίστροφο: Επιλέγουμε τους άλλους κατά το ποσοστό που μας μοιάζουν ή που θα θέλαμε να τους μοιάσουμε. Και αυτό ισχύει τόσο για το τι πολιτικούς ψηφίζουμε όσο και για το ποιους ανθρώπους επιλέγουμε να έχουμε δίπλα μας. Στη δεύτερη περίπτωση, απλά δεν γίνεται πάντα τόσο συνειδητά. Το θλιβερό αυτής της οπτικής είναι, αν το δούμε εντελώς επιφανειακά, ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα θέλανε να μοιάσουν με τον τάδε ή τον δείνα πολιτικό και νιώθουν εντάξει με αυτήν τους την επιλογή. Με αυτόν που τους κουνάει το δάχτυλο λέγοντας πως ο τζάμπας πέθανε και ο μεγαλύτερος τζαμπατζής είναι ο ίδιος; Με εκείνους που βλέπουν την παιδεία και τον πολιτισμό ως μεγάλες επιχειρήσεις και τα παιδιά και τους καλλιτέχνες ως καταναλωτικά προϊόντα; Με εκείνους που βλέπουν τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους ως ανταλλακτικά μηχανής μιας χρήσεως; Και είναι τόσοι πολλοί;

Ισως όχι, ίσως και ναι. Τελικά όμως οι δυο οπτικές συγκλίνουν στο ότι όλα είναι θέμα επιλογής: με ποιους θέλεις να είσαι απέναντι και με ποιους μαζί καθώς θα φθείρεις τα παπούτσια σου αναζητώντας διέξοδο.

*πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός, [email protected]