5 Ιουλίου 2015

Η 5η Ιουλίου 2015 θα μείνει στη συλλογική συνείδηση του λαού και του έθνους ως ημερομηνία ανάτασης, αντίστασης και ανεξαρτησιακής προοπτικής.

Ενας λαός καθημαγμένος και οιονεί υπόδουλος καθυπόταξε φοβίες και πολιορκητικές αγκυλώσεις, αντιτάσσοντας το ιστορικό 61% υπέρ του ΟΧΙ ως «στρατός» λαϊκού σχηματισμού υπό συνθήκες άψογης δημοκρατικής διαδικασίας.

Η ταξική διάσταση της ψήφου συγκροτεί το μέγα γεγονός. Οι πλούσιοι, εν ασφαλεία ευρισκόμενοι στο οχυρό της τάξης τους, ενέδωσαν πανηγυρικά, ενώ τα λαϊκά στρώματα και η νεολαία τους αρνήθηκαν τη συνθηκολόγηση και υποταγή.

Στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία δεν υπήρξε, δυστυχώς, ποτέ εθνική αστική τάξη. Τα «ηγετικά» κοινωνικά στρώματα συνήργησαν στο να καταστεί η ξενοκρατία, υπό τις ποικίλες μορφές της, κεντρικό έμβολο πολιτικών και κοινωνικών ακολουθιών.

Αν διαβάσει κάποιος προσεκτικά το εξαιρετικό βιβλίο του συναδέλφου Δημήτρη Κουσουρή («Δίκες των δωσιλόγων 1944-1949», Πόλις, Αθήνα 2014) θα καταλήξει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι κατά την ξενική κατοχή 1941-1944, για παράδειγμα, ο οικονομικός δωσιλογισμός της ολιγαρχίας στην ουσία δημιούργησε και στήριξε τον ένοπλο και τον πολιτικό δωσιλογισμό.

Στις περιβόητες «λαϊκές» συνάξεις υπέρ του ΝΑΙ εμφανίστηκαν και συνθήματα όπως «όχι στις μονομερείς ενέργειες της κυβέρνησης» ή «όχι στον εξευτελισμό της δήθεν διαπραγμάτευσης» ή «ναι στις διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας» ή «οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται» (βλ. Τάσος Κωστόπουλος, «Ο λαός του Σόιμπλε», στο «Η κραυγή των τοίχων», «Η Εφημερίδα των Συντακτών», 22/6/2015). Ούτε λέξη για τα εθνικά και λαϊκά δίκαια. Οι μεγαλοαστοί, πιστοί στην ιστορική παράδοση της τάξης τους.

Καλούνται οι πολιτικές ηγεσίες των εν συνόλω δημοκρατικών και αριστερών δυνάμεων να υποκλιθούν μπροστά στους φτωχούς και τους νέους της Β’ Πειραιά, της Β’ Αθήνας και όλων των εκλογικών περιφερειών της χώρας.

Τώρα έρχομαι σε δύο γενικές παρατηρήσεις:

Στη χώρα επιχειρήθηκε από τον ξένο παράγοντα (Γερμανία), την οικονομική ολιγαρχία και τα «μεγάλα» ΜΜΕ μεταμοντέρνο πραξικόπημα ανατροπής της πρώτης αριστερής κυβέρνησης, με μοχλό το χρήμα και τις τράπεζες. Το πραξικόπημα ναυάγησε στο λαϊκό φράγμα του 61% και την επιτευχθείσα συμφωνία.

Στο ολιγαρχικό σύστημα οι εγγυήσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος τίθενται υπό αμφισβήτηση έως και αναίρεση (21 Απριλίου 1967), όταν «διακυβεύονται» τα ταξικά συμφέροντα του οικονομικού και κοινωνικού κατεστημένου. Η ολιγαρχία δεν ενδιαφέρεται για την ευρωπαϊκή προοπτική, για τη δημοκρατική και κοινωνική αλλαγή στην Ευρώπη, για το «κοινό» νόμισμα, «κόπτεται» μόνο για την αλώβητη διατήρηση του πλούτου της και την πολιτική εξουδετέρωση όσων τον αμφισβητούν.

Ο γνωστός και έγκριτος δημοσιογράφος Νίκος Κιάος επιτυχώς συνέκρινε ως εκ τούτου την περίοδο 1965-1967 με τα σημερινά δεδομένα («Το 1965 και το 2015», «Η Εφημερίδα των Συντακτών», 2/7/2015).

Τελικά συμπεράσματα:

Ούτε η λαϊκή εντολή τής 25/1/2015, ούτε η λαϊκή εντολή τής 5/7/2015 εμπεριέχουν την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ενωση. Επομένως ο Αλέξης Τσίπρας ενήργησε με πολιτική εντιμότητα, γενναιότητα και παρρησία υπό το κράτος αφόρητων πιέσεων και εκβιασμών. Υπενθυμίζω ότι και ο πρόεδρος της Ν.Δ. Ευάγγελος Μεϊμαράκης χαρακτήρισε από το βήμα της Βουλής τους δανειστές ως εκβιαστές.

Το θηριώδες 61% της 5ης Ιουλίου 2015 ενσωματώνει στη μεγάλη πλειονότητά του α) απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα και β) κατηγορηματικό πρόσταγμα για επιτάχυνση των ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων με κοινωνικό και αριστερό πρόσημο στο Σύνταγμα, το κράτος, τις παραγωγικές σχέσεις, την παιδεία, την υγεία, με βάση πάντοτε την ανακατανομή του πλούτου και όχι τη διαχείριση της φτώχειας.

Για παράδειγμα πρέπει αμέσως να αντιμετωπιστεί νομοθετικά το μείζον πρόβλημα του πολιτικού μας συστήματος, δηλαδή η ολιγαρχική επιβολή των «μεγάλων» ΜΜΕ. Υπήρξε στρατηγικό λάθος επιλογής η καθυστέρηση της συγκεκριμένης νομοθετικής πρωτοβουλίας.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως των όποιων εξελίξεων, η εντύπωση της ελληνικής κοινωνίας για το μέλλον της Ευρώπης έχει καταστεί στη μεγάλη πλειοψηφία της εξόχως αρνητική.

*καθηγητής της Πολιτικής Κοινωνιολογίας, πρώην αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Αιγαίου