Ραντεβού στο Μπαλί

Πώς θα διαχειριστεί ο Μπάιντεν την παρουσία του Πούτιν στη Σύνοδο Κορυφής των G-20 στο Μπαλί τον Νοέμβριο;

Το παραπάνω ερώτημα φαίνεται ήδη να απασχολεί τον Λευκό Οίκο, μια διαπίστωση που επιτρέπει τρία συμπεράσματα:

● Πρώτον, η αμερικανική πλευρά προεξοφλεί ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία θα συνεχίζεται μέχρι τον Νοέμβριο.

● Δεύτερον, στον Λευκό Οίκο έχουν διαπιστώσει ότι οι συσχετισμοί στην Ομάδα G-20 δεν επιτρέπουν την αποβολή της Ρωσίας.

● Τρίτον, ότι δεν εξετάζεται η περίπτωση απουσίας του Μπάιντεν στη Σύνοδο Κορυφής.

Το πρόβλημα για τις ΗΠΑ είναι βαθύτατα πολιτικό, καθώς η παρουσία του Πούτιν στη Σύνοδο Κορυφής θα διαψεύδει έμπρακτα τη ρητορική της Δύσης περί πλήρους απομόνωσης της Ρωσίας, περί υποβιβασμού της σε κράτος–παρία.

Με άλλα λόγια, οι συσχετισμοί στην Ομάδα των G-20 είναι εντελώς διαφορετικοί από αυτούς της Ομάδας G-8, η οποία μετά την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 απέβαλε τη Ρωσία.

Η αποδοχή της παρουσίας του Πούτιν στη Σύνοδο του Μπαλί είναι μονόδρομος για τον Μπάιντεν, καθώς δεν μπορεί ούτε να μεθοδεύσει την αποβολή του, ούτε όμως και να είναι απών.

Αν ο Μπάιντεν αποφάσιζε να μην παραστεί στη σύνοδο τότε, πρώτον, θα ομολογούσε την αδυναμία των ΗΠΑ να απομονώσουν πλήρως τη Ρωσία και, δεύτερον, θα επέτρεπε τόσο στον Πούτιν όσο και στον Σιτζιπίνγκ να συγκεντρώσουν την προσοχή των συμμετεχόντων, αλλά και των ΜΜΕ που θα καλύπτουν το γεγονός.

Επιπλέον, είναι αδιανόητο να μην είναι παρών στη σύνοδο ο πρόεδρος των ΗΠΑ σε μια στιγμή που στρατηγική προτεραιότητα της χώρας του είναι η ανάσχεση της προβολής ισχύος της Κίνας στην ευρύτερη περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού.

Αν σε κάθε διεθνή συνάντηση η Ουάσινγκτον θέτει θέμα συμμετοχής της Ρωσίας, τότε η προσπάθειά της κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ.

Τα παραπάνω θυμίζουν το δόγμα Χαλστάιν που είχε υιοθετήσει η Δυτική Γερμανία μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’50.

Τότε η Βόννη διαμήνυσε ότι θα διακόπτει τις διπλωματικές σχέσεις με όποιο κράτος αναγνωρίσει την Ανατολική Γερμανία.

Το αποτέλεσμα ήταν να διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και με μια διαρκώς αυξανόμενη ομάδα χωρών στην οποία μετείχαν κυρίως μέλη του Κινήματος των Αδεσμεύτων.

Τούτων λεχθέντων, παραμένει ακόμη ασαφές αν στη σύνοδο συμμετάσχει ο πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι.