Οδυσσέας ή Κανένας

Ώλετο μεν μοι νόστος, ατάρ κλέος άφθιτον έστα. « Δεν υπάρχει επιστροφή για μένα, όμως αιώνια θα είναι η δόξα», Ιλιάδα, Ι` 13.

Ει θεοί εισί κακοί, ουκ εισί θεοί. Ευριπίδης, Ιφιγένεια εν Ταύροις.

Μονόλογος – προσευχή του ναυαγού Οδυσσέα στο νησί των Φαιάκων.

Οδυσσέας: Που βρίσκομαι; Που με «πέταξε» πάλι η οργή των θεών;  Είμαι θεόγυμνος και γεμάτος πληγές. Μόνος χωρίς κανένα σύντροφο. Γιατί με πολεμάς πατέρα Δία; Δεν έκανα το χρέος μου με υπευθυνότητα και αυτοθυσία;  Παρέλειψα κάτι στη λατρεία σας; Πάντα σας πρόσφερα θυσίες με πίστη και αφοσίωση, σεβόμενος  τις βουλές σας;  Βάδιζα πάντα στους δρόμους σας γιατί έτσι γινόμουν καλύτερος. Ήμουν ταπεινός και ένθεος. Πίστευα ότι οι θεοί δεν είναι άδικοι, τώρα πια δεν πιστεύω κάτι τέτοιο.

Πατέρας μου ήταν ο βασιλιάς της Ιθάκης Λαέρτης, η μητέρα μου με λάτρευε και εγώ την αγαπούσα πολύ. Είχα μια σπουδαία, όμορφη και σοφή γυναίκα και μαζί της απέκτησα τον αγαπημένο μου γιο Τηλέμαχο. Κρατούσα από σπουδαίους προγόνους ξακουσμένους παντού. Ήμουν βασιλιάς σ` ένα βασίλειο ζηλευτό, δίκαιο,  με ευχαριστημένους πολίτες που τους θεωρούσα εταίρους μου και όχι κατώτερους μου.  Και εγώ ω! θεοί του Ολύμπου πάνω απ` όλα αυτά έβαζα  την πατρίδα που τη λογάριαζα  πάντα σπίτι μου. Χρέος μου θεωρούσα να αγωνίζομαι  και να αμύνομαι για την ανεξαρτησία  και την ελευθερία της.

Γνωρίζετε βέβαια  μέγιστοι θεοί την απέραντη και άδολη αγάπη μου στη γη των προγόνων. Πως αλλιώς  να αισθάνομαι για την πατρίδα μου αφού αυτή είναι η ζωή και ο βίος μου, η δασκάλα μου,  η «μητέρα» που με γέννησε, με ανάθρεψε και με μόρφωσε; Ποτέ δε ζήτησα κάτι από την αγαπημένη πατρίδα αλλά αντίθετα συνεχώς σκεφτόμουν τι μπορώ να προσφέρω εγώ σ` εκείνη  προσφέροντας  τη σκέψη και το σώμα μου. Σ` όλη μου τη ζωή, βαθιά μέσα μου, νιώθω ασυγκράτητα ερωτευμένος με την λατρευτή πατρίδα.  Έτσι λοιπόν με ανταμείψατε θεοί; Να βρίσκομαι πάλι σε άγνωστο μέρος, μόνος και έρημος, γυμνός, τραυματισμένος και πεινασμένος;  Και αν αυτό είναι η απόφαση σας θέλω να μάθω γιατί τόσο μένος;

Από την ώρα που έφυγα με το στρατό και τα πλοία μου να πάω στην Τροία πέρασαν είκοσι χρόνια. Μήπως ω! θεοί μετράτε τον χρόνο με θεϊκά κριτήρια και όχι με ανθρώπινα;  Μήπως αυτά τα είκοσι ανθρώπινα χρόνια είναι για σας κάποιες λίγες στιγμές της αιωνιότητας σας;  Ω! Θεοί απέναντι στον κυβερνήτη Χρόνο είμαστε όλοι ίσοι.

Στο τέλος αυτός θα με δικαιώσει όπως και να τον μετράτε. Σεβαστοί θεοί ο Χρόνος υπήρχε πριν από σας και είναι κοινός μας πρόγονος. Παρηγορούμαι ότι θα με δικαιώσει και θα με κρίνει σωστότερα από όσο με κρίνετε εσείς. Η αξιοπρέπεια  και η αγάπη μου στην πατρίδα με έκανε να παρέχω γενναιόδωρα  τον χρόνο μου. Δε μπορείτε να το αμφισβητήσετε αυτό. Όλη μου η δύναμη σ` αυτά τα είκοσι χρόνια  ήταν θάρρος, σκέψη, υπομονή και χρόνος. Και τώρα; Τώρα παλεύω για την ταυτότητα μου. Είμαι πράγματι ο πολυμήχανος Οδυσσέας ή μήπως έγινα ο Κανένας αφού τίποτα μέσα μου και έξω δεν θυμίζει τον ατρόμητο πορθητή της Τροίας; 

Όμως και σαν Κανένας μου ανήκει ο Χρόνος, τίποτα άλλο δεν έχω εγώ ο Κανένας -Οδυσσέας εκτός από την αιωνιότητα. Θεοί ακούστε με, δεν μιλώ αλαζονικά, νιώθω την αγάπη και την προστασία του χρόνου όχι επειδή δοξάστηκα στα πεδία της μάχης αλλά γιατί πάλεψα αναζητώντας το ανώτερο, το σπουδαιότερο,  την αγάπη της πατρίδας.   Βλέπω καθαρά μεγάλους ποιητές και φιλοσόφους του μέλλοντος να μιλάνε για μένα και να με δικαιώνουν. Πολλά, μα τι λέω πολλά, τα πάντα θέλω να πω, τα οφείλω στον τυφλό ποιητή Όμηρο που μίλησε για μένα και μ` έκανε αθάνατο σαν και σας, μέγιστοι θεοί.

 Τι γίνεται; Μήπως ονειρεύομαι ακόμα; Κοριτσίστικες φωνές και χαρούμενα τραγούδια. Πλησιάζουν γιατί ακούω τις φωνές καθαρότερα και δυνατότερα. Ας κρυφτώ πάλι στην κρυψώνα μου, να καλύψω τη γύμνια μου. Ακούγονται καθαρά τα κορίτσια να τραγουδούν:

Πάλι μαζευτήκαμε όλα τα κορίτσια,

 μ` αρχηγό τη Ναυσικά την καλή μας την κυρά,

με λουλούδια στα μαλλιά  πάμε στην ακρογιαλιά,

με χορούς και με τραγούδια, με παιχνίδια, χωρατά

 θα περάσουμε καλά μ` αρχηγό τη Ναυσικά

μ` αρχηγό τη Ναυσικά την καλή μας την κυρά.

Τα ρούχα θα τα πλύνουμε στα καθαρά νερά,

θα φάμε και θα πιούμε και θα χορέψουμε,

 θα παίξουμε το τόπι θα ξεφαντώσουμε.

Μ` αρχηγό τη Ναυσικά την καλή μας την κυρά.

1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης..

2*. Στους αγαπημένους φίλους από τον Μέρωνα Αμαρίου: Συμεών Καπετανάκη, Μανόλη Μοσχονά, Πόπη Σημαντήρη, Αλέξανδρο Σημαντήρη, Ιάκωβο Καλοειδά, Σοφία Θεοδωράκη, Ηλία Μοσχάκη, Μαρία Βαμιεδάκη, Γιώργο Λιουδάκη.