Οι γάτες της αυλής

Είναι μέρες τώρα που οι γάτοι της γειτονιάς έχουν μειώσει την ένταση της φωνής τους. Ηταν φωνές ερωτικές, διεκδικητικές, αντιπαράθεσης. Μάλλον καταλάγιασαν το τελευταίο διάστημα γιατί υποχώρησε ο ερωτικός οίστρος τους. Δεν παύουν όμως να περιφέρονται από αυλή σε αυλή, στους δρόμους, στους ελεύθερους χώρους της γειτονιάς. Συχνά, καθημερινά έρχονται στην αυλή μας.

Πηγαίνουν στο πιάτο της τροφής και στο δοχείο του νερού· για φαγητό και ξεδίψασμα. Ακόμα κι ένα παλιοκαιρίτικο, ξεχασμένο κόκαλο θα το πάρει στα δόντια του κάποιος γάτος. Ομως απαιτούν το νερό να είναι καθαρό. Προτιμούν το βρόχινο νερό που μαζεύεται σε μικρές κοιλότητες των πετρών. Εχουν αυτήν την παραξενιά, την ιδιοτροπία. Ακόμα και ολόφρεσκο νερό να έχει το δοχείο, αν τύχει και βρέξει προτιμούν το βρόχινο.

Τι παιχνίδια, τι τσαλίμια κάνουν κάποιες γάτες! Εχουμε την επίσκεψη της «αγελαδίτσας», γιατί το τρίχωμά της, ο συνδυασμός του άσπρου με το μαύρο χρώμα, μοιάζει με κάποιων αγελάδων. «Α! αυτή είναι η Ματίνα», μας λέει κάποια γειτόνισσα όταν την είδα στην αυλή μας. «Εδώ τρώει τώρα, γι’ αυτό χάθηκε», μας λέει. Πάντα προσπαθεί να τρυπώσει στο σπίτι, έστω κι αν είναι χορτάτη.

Ο όμορφος της γειτονιάς είναι ο Λευκίας ή «τυχερούλης», κατά την αφεντικίνα του τη Νίκη, τη γειτόνισσα. Μικρό τον χτύπησε αυτοκίνητο, επέζησε με μικρό ακρωτηριασμό της φουντωτής ουράς του. Εχει πλούσιο τρίχωμα, κατάλευκο, από κει και το όνομά του. Τον διεκδικούν αρκετά σπίτια και διαμερίσματα της γειτονιάς. Μπαίνει στο σπίτι, περιφέρεται σαν να είναι δικό του, περνά κάτω από τις καρέκλες, τον καναπέ και, τσουπ, πηδά πάνω στην κουνιστή πολυθρόνα. Τότε αρχίζουν οι φιλονικίες με τη γάτα του σπιτιού, την Ιριδα. Είναι το μικρό αδέσποτο γατί που περιμάζεψε πριν από τρία χρόνια ο γιος μας. Ημέρεψε κάπως, στειρώθηκε και έγινε μέλος της οικογένειας. Τόσα χρόνια δεν έχει κάνει την παραμικρή ζημιά στο σπίτι. Εχει τις δικές της θέσεις μέσα στο σπίτι. Είναι παράξενη, τρώει μόνο ξηρά τροφή· ούτε τα τηγανητά κεφάλια των ψαριών δεν τρώει! Στην αυλή ανεβαίνει πάνω στη ροδιά και κάθεται σε δυο-τρία συγκεκριμένα κλαδιά. Από κει μας κοιτά, σαν κουκουβάγια.

Υπάρχουν κι οι αλήτες γάτοι της γειτονιάς· μάγκες, φωνακλάδες, με ουλές και κομμένα αυτιά. Ανάμεσά τους υπάρχει και ιεραρχία. Κάποιοι δεν πλησιάζουν το πιάτο με τ’ αποφάγια αν δεν τελειώσουν οι αρχηγοί. Σε όλους αρέσει ο ήλιος και το χουζούρεμα. Τότε κάθονται ξαπλωμένοι-ξαπλωμένες σε απόσταση μεταξύ τους, σαν να έχουν συνάψει σύμφωνο καλής γειτονίας και συνύπαρξης. Τώρα, το επόμενο διάστημα θα φανούν τα νέα γατίσια μέλη της γειτονιάς. Είναι οι καρποί των γατοερώτων.

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας