Ζώντας λίγες ημέρες μακριά από το κέντρο, από εκεί όπου μαίνονται τα γεγονότα, χωρίς διαδίκτυο -πού να τρέχεις να βρεις ίντερνετ καφέ…- και με την τηλεόραση να αρνείται να ανταποκριθεί στα καθήκοντά της, η επικοινωνία με τον έξω κόσμο και η ενημέρωση για τις μεγάλες ειδήσεις γίνεται μέσω εφημερίδας ή ραδιοφώνου.
Στην αρχή υποφέρεις: σε τρώει η αγωνία για την εξέλιξη που μπορεί να έχεις χάσει. Πότε μίλησε η Κριστίν Λαγκάρντ, τι απάντησε η ελληνική κυβέρνηση. Και ο εκπρόσωπος της Κομισιόν τι είπε; Η αντιπολίτευση πώς αντέδρασε; Οι «κύκλοι» τι λένε;
Επίκειται η συμφωνία και τι μέτρα θα επιφέρει; Ποια είναι η καινούργια πρόταση για τον ΦΠΑ; Και για τις συντάξεις; Σε τι διαφέρουν από τις παλιές; Και πώς αντιδρά η γαλλική και η γερμανική πλευρά; Και αν καταρρεύσουν οι διαπραγματεύσεις;
Γύρω σου κόσμος μουδιασμένος: σε «αργία», άνεργος ή εργαζόμενος. Μιλούν λίγο, αγωνιούν. Μουδιάζεις κι εσύ, που δεν γνωρίζεις αρκετά, που δεν μπορείς να αντιδράσεις με αποτέλεσμα, ούτε καν να φτάσεις σε ασφαλές συμπέρασμα.
Δυο-τρεις μέρες μετά προσαρμόζεσαι. Σύντροφος αχώριστος η εφημερίδα – πάντα έτσι ήταν, ακόμα και όταν χόρευες στους ρυθμούς της ταχύτητας. Αγοράζεις ακόμη μία. Αρχίζεις να απολαμβάνεις -μα πώς τολμάς;!- και τη μουσική στο ραδιόφωνο, ψιθυρίζεις στίχους…
Στο «ακριβώς» ή στο «και μισή» της ώρας έρχεται ένα ολιγόλεπτο δελτίο ειδήσεων: κάποιες απαντήσεις υπάρχουν εκεί, χωρίς φιοριτούρες και «εκτιμήσεις» ειδικών. Τα νέα, επιβεβαιωμένα και με λεπτομέρειες, τα σχόλια και τις κρίσεις θα τα βρεις στα γραπτά κείμενα. Και θα τα επεξεργαστείς.
Συνεχίζεις να ζεις. Προσπαθείς τουλάχιστον – ούτως ή άλλως η κανονικότητα έχεις ξεχάσει πώς είναι. Δεν περίμενες τις κρίσιμες διαπραγματεύσεις για να την αναζητήσεις, χρόνια τώρα λείπει.
Πάρε στα χέρια την εφημερίδα, άνοιξε το ραδιόφωνο και πιες έναν καφέ. Μακρύς είναι ακόμα ο δρόμος, αβέβαιο το μέλλον.
