Αυτές τις μέρες ακούμε φράσεις όπως «επισιτιστική κρίση», «πλαφόν αγορών σε προϊόντα σουπερμάρκετ», φράσεις πρωτόγνωρες για τις κοινωνίες της αφθονίας στις οποίες έχουμε συνηθίσει να ζούμε. Δεν αντιμετωπίζουμε βέβαια εδώ το φάσμα της πείνας -που μπορεί ωστόσο να αντιμετωπίζουν κάποιες χώρες της Αφρικής-, κάτι που θα ξυπνούσε παμπάλαιες μνήμες και αρχέγονους φόβους και ένστικτα επιβίωσης, έχουμε όμως έναν νέο μεγάλο φόβο να αντιμετωπίσουμε στο εξής, μεγαλύτερο και από την πείνα: τον φόβο της πυρηνικής απειλής.
Η επίθεση της Ρωσίας στην Ουκρανία ανέδειξε πάνω απ’ όλα αυτόν τον τεράστιο φόβο, που σαν άνθος του κακού έδωσε φυσιολογικά τον πυρηνικό καρπό του σε αυτή την πιο μαύρη ευρωπαϊκή άνοιξη των τελευταίων δεκαετιών. Μερικές σκέψεις και ερωτήματα ξεχύνονται αβίαστα. Οι Γάλλοι λ.χ., συνειδητοποιούν, και έχει ειπωθεί αυτό δημόσια στα μέσα ενημέρωσής τους, ότι η Ρωσία διαθέτει έναν πύραυλο με δώδεκα κεφαλές που μπορεί εκτοξευόμενος από ρωσικό έδαφος να καταστρέψει τη χώρα τους ολόκληρη σε περίπου ένα λεπτό. Μια χώρα, σημειωτέον, που είναι η μεγαλύτερη σε έκταση δυτικοευρωπαϊκή και η δεύτερη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή μετά την Ουκρανία, εξαιρουμένης της Ρωσίας.
Φυσικά τέτοια όπλα διαθέτουν κι άλλοι. Οπότε το ερώτημα αναδύεται αμείλικτο: Γιατί τόσοι πολλοί να διαθέτουν τόσο πολλά όπλα αφανισμού, αν κάποτε δεν είναι να τα χρησιμοποιήσουν; Και σε ποιον μπορείς να έχεις μακροπρόθεσμα εμπιστοσύνη από την ώρα που και αυτοί που θεωρούμε κατ’ αρχήν συνετότερους, δηλαδή οι Αμερικανοί, είναι οι πρώτοι -και μοναδικοί- που τα έχουν ήδη χρησιμοποιήσει;
Το ερώτημα καθίσταται ακόμα πιο αμείλικτο και απειλητικό για τον λόγο ότι η ρωσική επίθεση στην Ουκρανία αλλά και τα ρητά αιτήματα της Ρωσίας προς τη Δύση μάς εισάγουν σε μια νέα περίοδο αλλαγής των παγκόσμιων ισορροπιών, άρα και νέας διαπραγμάτευσης πλαισίου «παγκόσμιας ειρήνης». Η Κίνα, η Ρωσία και αύριο η Ινδία, ίσως και άλλοι, διεκδικούν το πέρασμα από τον αμερικανικό αιώνα στην πολυπολικότητα του κόσμου. Θα γίνει αυτό αναίμακτα; Αυτό που έγινε στη Βιέννη το 1815 ανάμεσα στις μεγάλες αυτοκρατορικές δυνάμεις και στη Γιάλτα (στην Κριμαία!) το 1945, μεταξύ Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ, καθιερώνοντας ένα διεθνές πλαίσιο συμβίωσης (κατ’ άλλους «νέο μοίρασμα του κόσμου»), θα μπορέσει να γίνει ξανά σήμερα, ή όποτε εν πάση περιπτώσει απαιτηθεί, χωρίς μεγάλους κραδασμούς;
Η διαφορά με τις προηγούμενες περιπτώσεις είναι ότι τώρα υπάρχουν τερατώδη όπλα (πυρηνικά αλλά και κυβερνοεπιθέσεων) που δεν υπήρχαν τότε και ότι για πρώτη φορά διεκδικούν μερίδιο στη μοιρασιά χώρες εκτός Ευρώπης και Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι βέβαιο ότι έχουμε ήδη μπει σε αυτή την εντελώς νέα εποχή και με πολύ βίαιο τρόπο μπαίνουμε πια και στην πιο ευαίσθητη φάση της. Η δε ποιότητα των ηγεσιών στις χώρες που πρωταγωνιστούν, ή όσα ξέρουμε ή δεν ξέρουμε γι’ αυτές, είναι πολύ μακριά από το να δημιουργούν αισθήματα ασφάλειας και εμπιστοσύνης…
