Είναι κάποιες στιγμές που το «γιατί» σε πνίγει, σε στοιχειώνει. Και πού να βρεις το δίκιο σου, όταν σου το έχουν αφαιρέσει; Ερχεται το αναφιλητό και το στεγνό τσούξιμο των ματιών. Τότε που η λογική ή τα ίχνη αυτής έχουν σκεπαστεί από τη σημείωση εκείνη που αναφέρει τι εφαρμόζεται τηρώντας τον νόμο και περισσότερο το γράμμα του. Τι να νιώθουν ο Αμίρ και ο Ακίφ, όταν δυο χρόνια τώρα είναι φυλακισμένοι ως διακινητές προσφύγων και μεταναστών, κάτι που τιμωρείται αυστηρά.
Ηταν Μάρτης του 2020 όταν ο Τούρκος σύγχρονος δουλέμπορος εγκατέλειψε μια βάρκα με 23 ανθρώπους μέσα· εκεί στα νερά του Αιγαίου, ανοιχτά των ακτών της Λέσβου. Τότε οι Αμίρ και Ακίφ κράτησαν το τιμόνι της βάρκας και έβγαλαν τους συνανθρώπους στη στεριά. Δικάστηκαν και καταδικάστηκαν ως διακινητές σε 50 χρόνια κάθειρξη ο καθένας.
Αύριο είναι η εκδίκαση της έφεσής τους στο Εφετείο και ελπίζουν. Μαζί ελπίζουν κι όσοι νοιάζονται γι’ αυτούς, για καθέναν που θέλει να βρει τη μοίρα του στον κόσμο.
Σήμερα το βράδυ θα ακουστούν τραγούδια υποστήριξης, αγάπης, στοργής. Αυτά θα είναι για τους δυο φυλακισμένους, αλλά συμβολικά θα είναι για τον άνθρωπο και για την ανθρωπιά. «Να τους κάνουμε τη ζωή δύσκολη, κόλαση», κάπως έτσι δεν είπε φέρελπις πολιτικός για τους ανθρώπους που θέλουν να ’ρθουν σε κάποια χώρα της Ευρώπης;
Σήμερα το βράδυ τραγουδάνε 50 τραγούδια για τα 100 χρόνια κάθειρξη. Τραγουδάνε οι: Γραμμένος, Δεληβοριάς, Μητσοτάκης, Μυστακίδης, Παπαγεωργίου, Σιώτας, Φασουλή, Φριντζήλα, Salia Balia band, Πλατανιάς. Εδώ στο ιστορικό καφενείο «Πανελλήνιον». Στο καφενείο που κάποτε, με τη μετονομασία του, μπόρεσε να κατευνάσει τον πολιτικό διχασμό των Μυτιληνιών. Κατά διαστήματα, στις αρχές του περασμένου αιώνα, ονομαζόταν «Ανακτορικόν» όταν επικρατούσε πολιτικά ο βασιλιάς ή «Εθνικόν» όταν επικρατούσε ο βενιζελισμός.
Σήμερα, εδώ στην άκρη της Ευρώπης, στην κουκκίδα της Λέσβου, τραγουδάμε για όλους τους μετακινούμενους Αμίρ και Ακίφ του κόσμου, για να επιστρέψει η ανθρωπιά και για την ανθρώπινη υπόστασή μας. Τραγουδάμε, υψώνουμε δέηση, μαζί με τη γιαγιά μας Σαπφώ: «Αρχόντισσες της θάλασσας, νεράιδές μου, μια χάρη/ για τ’ αδερφάκι μου έρχομαι να σας παρακαλέσω/ δότε του πρίμο τον καιρό να ‘ρθει από τα ξένα». Ας πιάσουμε το δoιάκι του ανθρωπισμού για όλες τις βάρκες του κόσμου. Δεν είναι απαραίτητο σε κάποια να είναι «τ’ αδερφάκι μας». Ας είναι για τους παππούδες και γιαγιάδες μας, τώρα που στα κατόχρονα της προσφυγιάς υψώνουμε σημαίες μνήμης. Γιατί η μνήμη περιλαμβάνει και το σήμερα.
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
