(μιά ιδιόρρυθμη προσέγγιση όπως άλλωστε και ο συγγραφέας)
Θέλουμε πραγματικά την λύση αυτής της εκτροπής;
Θέλουμε να ξεφύγουμε από την καταστροφική δίνη που μας έχει ωθήσει σαν ανθρώπινο γένος η “πανδημία” ή επιθυμούμε να συνεχίσουμε την κάθοδο μέσα από έναν πόλεμο;
Είμαστε τελικά πιο επιρρεπείς σε ένα παιγνίδι ρώσικης ρουλέτας ή σε μια ειλικρινή συνομιλία;
Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει να θυμηθούμε την ιστορία; κάθε μεγάλος διαχωρισμός ακολουθείται και από έναν πόλεμο!
Πιστεύουμε ότι εμείς στην Δύση οι εφευρέτες του καπιταλισμού είμαστε οι άγιοι και οι Ρώσοι είναι οι κακοί κομμουνιστές που τώρα σύσσωμη η Δύση πρέπει να τιμωρήσει;
Τι είναι το ΝΑΤΟ, οι ιππότες της στρογγυλής τραπέζης με τα ευγενικά αισθήματα που καλούνται τώρα να σώσουν την ανθρωπότητα;
Πιστεύουμε ότι ο γίγαντας που λέγεται Ρωσία απλά θα κάνει πίσω και θα ζητήσει συγνώμη;
Ποιος θυμάται τον Vasili Arkhipov που στις 27 Οκτωβρίου του1962 έσωσε την ανθρωπότητα απο ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα;
Πιστεύουμε πραγματικά ότι σταματώντας την μετάδοση μιας ρωσικής συναυλίας στο διαδίκτυο, διώχνοντας τους Ρώσους φοιτητές από τα πανεπιστήμια, και στέλνοντας “αμυντική” βοήθεια στους Ουκρανούς θα σταματήσουμε την καινούργια καταστροφική μανία της ανθρωπότητας;
Πιστεύουμε ότι σαν Ελλάδα είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της επιθετικότητάς μας προς την Ρωσία;
Σίγουρα υπάρχουν πολλά συμφέροντα και οικονομικές πιέσεις που οδηγούν σε ένα πόλεμο αλλά Εσύ θέλεις να είσαι συμμέτοχος και συνένοχος σε αυτή την τρέλα;
Αν πραγματικά θέλουμε να αποφύγουμε την κλιμάκωση του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου με όπλα και ίσως πυρηνικά ο τρόπος είναι να πάψουμε να δείχνουμε με το δάχτυλο, να ακούσουμε και τις δύο πλευρές, να κάτσουμε στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, να εξαντλήσουμε κάθε μέσο διαλόγου, να αποφύγουμε την πόλωση, την εύκολη κρίση, την έμφυτη διάθεση μας να έχουμε μόνο εμείς δίκιο. Μπορούμε βέβαια να συνεχίσουμε το θέατρο του παραλόγου και της υποκρισίας που τόσο καλά έχουμε μάθει πια να παίζουμε, αφού η άρνηση να ακούσουμε και η πόλωση στο αρχέγονο παιχνίδι καλού – κακού διασφαλίζει με τον καλύτερο τρόπο την σύγκρουση, και να περιμένουμε τον βασιλιά που θα τραβήξει το εξκάλιμπερ από την πέτρα και θα μας σώσει όλους από την βλακεία μας.
Δυστυχώς από ότι φαίνεται ο πόλεμος είναι ίσως η μόνη διέξοδος για την πτώχευση της γηραιάς ηπείρου, την αναδιάρθρωση του γεωπολιτικού χάρτη και την επανεκκίνηση ενός τραπεζικού συστήματος που είναι ήδη στα όρια του. Και θα κρατήσει μέχρι αυτοί που τον κατευθύνουν πετύχουν τον σκοπό τους. Ας ελπίσουμε στην αποφυγή ενός μοιραίου λάθους ή συγκυρίας όπως αυτής του 1962 που παραλίγο να προκαλέσει την καταστροφή.
Σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό ο συγγραφέας είναι ενάντιος σε οποιαδήποτε μορφή βίας και πολέμου αλλά φανατικός εραστής της αλήθειας και του διαλόγου.
