ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Κυριακή Μπεϊόγλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Σε βλέπω να ξεπροβάλλεις από τον επαρχιακό δρόμο. Τραβάς προς την εθνική οδό. Σας περιμένει ένα αγροτικό. Ανεβάζεις πρώτα το παιδί. Ανεβαίνεις κι εσύ. Ο άντρας σου έχει μείνει πίσω. Φύγε εσύ, είπε, εγώ θα μείνω εδώ να φυλάξω το σπίτι μας, θα γυρίσεις, θα γυρίσουμε πίσω, δεν ξέρω ποιον πολεμάω, αλλά θα πολεμήσω για το σπίτι μας και για τους νεκρούς που είναι θαμμένοι στον κήπο, θα πολεμήσω για τη μουριά που σκεπάζει την πόρτα της αυλής μας.

Δεν θα είμαι μόνος, είπε, βλέπεις τα σπίτια τριγύρω στο χωριό μας; Να ξέρεις πως πίσω από κάθε κλειστό παντζούρι είναι κι ένας φύλακας. Είναι ο Γιαροσλάβ, ο Λουντομίρ, ο Μστεσλάβ, μη φοβάσαι, δεν είμαι μόνος. Εγώ είμαι ο Οσταπ, ο σταθερός πιστός σου Οσταπ. Να προσεχείς τον Ραντομίρ, είπε. Το αγροτικό συναντά στον δρόμο κι άλλα αυτοκίνητα. Κοιτάζεστε από τα παράθυρα. Τα παιδιά από το διπλανό αυτοκίνητο γελούν. Χαμογελάς κι εσύ. Χιονίζει ελαφρά. Κι απορείς… Απορείς πώς μπορεί να σου φαίνεται τέτοια ώρα ωραίο το πουπουλένιο χιόνι.

Το παιδί δίπλα, τυλιγμένο στο κόκκινο πανωφόρι, χαλαρώνει το σφίξιμο στο χέρι σου. Αποκοιμήθηκε. Ισως η φυγή σας να το ηρέμησε. Μα καθώς το χιόνι πυκνώνει μοιάζει σαν μικρό λαβωμένο πουλί. Μια κατακόκκινη κηλίδα σε ένα λευκό σεντόνι. Ναι, είδες πολύ αίμα τελευταία κι όλα σού μοιάζουν σαν πληγή. Εύχεσαι να φτάσετε γρήγορα στη διπλανή πόλη. Να μπείτε στο λεωφορείο της ανθρωπιστικής βοήθειας. Χαμογελάς και πάλι, πικρά αυτή τη φορά.

Τις δυο λέξεις -ανθρωπιστική βοήθεια- τις άκουγες συνέχεια στα δελτία ειδήσεων στον πόλεμο της Συρίας. Αδιάφορες τότε, πολύτιμες τώρα. Νυν και αεί, έλεγε η γιαγιά από την Ελλάδα, η γιαγιά που έφτιαξε την οικογένειά της στην ουκρανική γη, νυν και αεί, και τώρα και πάντα, ο πόλεμος είναι ο εχθρός του κάθε ανθρώπου, όπου κι αν γίνεται. Οσταπ, βάστα γερά, υπερασπίσου το σπίτι μας, μα αν δεις πως δεν μπορείς, κόψε ένα κλαδί από τη μουριά και φύγε. Θα φυτέψουμε αλλού το σπίτι μας. Θα βρούμε αλλού έναν τόπο να τρώμε μια φέτα από του ήλιου το καρβέλι κι όταν πάψουν τα όπλα, τη γη τούτη, Οσταπ, θα κάνουμε προσκυνητάρι και κούνια για τα αγέννητα παιδιά.