ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μια Ρωσία κράτος-παρίας με τις στρατιές του ΝΑΤΟ στα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ αλλά και στις βαλτικές χώρες, ανεξάρτητα από την έκβαση της πολεμικής σύγκρουσης στην Ουκρανία.

Πρόκειται για ένα σενάριο που θέτει υπαρξιακό πρόβλημα όχι μόνο στο αυταρχικό ημιδικτατορικό καθεστώς Πούτιν, αλλά και στην ίδια τη Ρωσία, καθώς είναι βέβαιο ότι όταν και εάν συντρέξουν οι προϋποθέσεις για την άρση των κυρώσεων, τότε θα πρέπει η Ρωσία να παραιτηθεί από το στάτους της υπερδύναμης.

Η απόφαση του Πούτιν να θέσει σε κατάσταση συναγερμού τα πυρηνικά όπλα της χώρας είναι μια υπενθύμιση ότι μια ισότιμη των ΗΠΑ πυρηνική υπερδύναμη θα απειλήσει με χρήση του πυρηνικού πλεονεκτήματος.

Στην αρχή της θητείας Γκορμπατσόφ ο «Economist» σε ένα αφιέρωμά του για την ΕΣΣΔ χαρακτήρισε τη βυθισμένη σε βαθιά κρίση χώρα μια «Ανω Βόλτα με πυραύλους»

Αν ο πυρηνικός συναγερμός του Πούτιν προκαλεί δικαιολογημένη ανησυχία ως βήμα κλιμάκωσης, μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί η απουσία συνεκτίμησης του πυρηνικού πλεονεκτήματος που κληρονόμησε η Ρωσία από την ΕΣΣΔ, το μόνο πεδίο στρατηγικής ισοτιμίας με τις ΗΠΑ.

Μια μικρή χώρα φτωχή και απομονωμένη που την κυβερνά ένας ημιπαρανοϊκός δικτάτορας, η Βόρεια Κορέα, εδώ και τρεις δεκαετίες πρώτα με την υποψία και στη συνέχεια με τη βεβαιότητα ότι διαθέτει πυρηνικά όπλα έχει εμποδίσει τις ΗΠΑ να την αντιμετωπίσουν με τη συνταγή της Γιουγκοσλαβίας και του Ιράκ και έχει διασφαλίσει ότι ο Κιμ Γιογκ Ουν δεν θα έχει την τύχη του Μιλόσεβιτς και του Σαντάμ.

Τα πυρηνικά όπλα του Πακιστάν είναι που επιτρέπουν στην κυβέρνηση του Ισλαμαμπάντ να είναι ταυτόχρονα σύμμαχος των ΗΠΑ και οικοδεσπότης της Αλ Κάιντα και του ίδιου του Μπιν Λάντεν, ένα διπλό παιχνίδι που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Η κρίση στην Ουκρανία βρήκε την ισορροπία του τρόμου, την Αμοιβαία Επιβεβαιωμένη Δυνατότητα Καταστροφής (Mutual Assured Destruction, πιο γνωστή με τα αρχικά MAD), να ισχύει όπως ίσχυε την εποχή της Κρίσης της Κούβας τον Οκτώβριο του 1962 και την εποχή του Πολέμου του Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973 στη Μέση Ανατολή, που είναι οι δύο πιο γνωστές περιπτώσεις που οι ηγέτες των δυο υπερδυνάμεων έβαλαν το δάκτυλο στο κουμπί.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι η ελαφρότητα με την οποία αναλυτές -ειδήμονες και μη- προεξοφλούν τη μετατροπή της Ρωσίας σε κράτος-παρία χωρίς καμιά αναφορά στις πυρηνικές δυνάμεις της χώρας.