Από το Ντονμπάς στον Ειρηνικό

Μπορούν οι ΗΠΑ να διαχειρίζονται μια αορίστου χρόνου ψυχροπολεμική κλιμάκωση στις σχέσεις τους με τη Ρωσία και ταυτόχρονα να συνεχίσουν την απεμπλοκή τους από τη Μέση Ανατολή δίνοντας προτεραιότητα στην ανάσχεση της Κίνας στην περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού;

Μπορεί ο Λευκός Οίκος να διαχειρίζεται ταυτόχρονα μια κλιμάκωση της έντασης στη Βαλτική ή στον Εύξεινο Πόντο με τον κίνδυνο θερμών επεισοδίων στο στενό της Ταϊβάν υπό τη σκιά των αιφνιδιαστικών πυραυλικών δοκιμών της Βόρειας Κορέας;

Τα ερωτήματα είναι ρητορικά αφού ο διμέτωπος αγώνας απεδείχθη αδύνατος για την Ουάσινγκτον στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου καθώς η Ιαπωνία συνθηκολόγησε τέσσερις μήνες μετά την παράδοση άνευ όρων της Γερμανίας.

Χωρίς σταθεροποίηση de facto ή de jure στην Ουκρανία η κλιμάκωση της πίεσης στην Κίνα μπορεί να λειτουργήσει ως κίνητρο για τη σύμπηξη ενός μετώπου δυσαρεστημένων ανάμεσα στην Κίνα και στη Ρωσία.

Δύο ταυτόχρονα ανοιχτά μέτωπα των ΗΠΑ με την Κίνα και με τη Ρωσία σημαίνει για την Ευρώπη, πρώτον, ακριβότερη και μη επαρκή για τις ανάγκες της ενέργεια αλλά και πάγωμα της περαιτέρω ανάπτυξης των διμερών εμπορικών σχέσεων και επενδύσεων για τις ευρωπαϊκές χώρες και κυρίως για τη Γερμανία.

Παρά τις διακηρύξεις ενότητας και αλληλεγγύης της Δύσης που ακολούθησαν τον αιφνιδιασμό Πούτιν με την αναγνώριση των δύο επαρχιών του Ντονμπάς ως ανεξαρτήτων κρατών, είναι βέβαιο ότι η ταυτόχρονη επιβολή κυρώσεων στην Κίνα και στη Ρωσία, αν είναι αορίστου χρόνου, αργά ή γρήγορα θα δημιουργήσει ρωγμές και ρήγματα στη διατλαντική σχέση.

Αργά ή γρήγορα θα εμπεδωθεί στη Γηραιά Ηπειρο, τόσο στις ελίτ όσο και στην κοινή γνώμη, η πεποίθηση ότι η Ουάσινγκτον ασκεί πίεση στο Πεκίνο και τη Μόσχα στις πλάτες της Ε.Ε., που αν ο νέος Ψυχρός Πόλεμος αποδειχτεί μακράς διαρκείας θα προβάλλει όχι τόσο ως εργαλείο αποτροπής των φιλοδοξιών των δύο αυταρχικών δυνάμεων αλλά ως εργαλείο χειραγώγησης της Γηραιάς Ηπείρου.

Οταν το 1947 άρχισε ο Ψυχρός Πόλεμος οι ΗΠΑ με εργαλείο το Σχέδιο Μάρσαλ σταθεροποίησαν τη Δυτική Ευρώπη και διασφάλισαν τους όρους μιας εξισορρόπησης της χερσαίας υπεροχής των σοβιετικών δυνάμεων στην καρδιά της Ευρώπης.

Σήμερα η Ρωσία, με βαρύνουσα ευθύνη των ΗΠΑ, ξεπροβάλλει ως απειλή την οποία η Ουάσινγκτον έχει αποφασίσει να αντιμετωπίσει με δαπάνες της Ε.Ε.