Ενα «γελοίο» και «αβάσιμο» δημοσίευμα

Πριν από μερικές μέρες ένας διεθνής ενημερωτικός ιστότοπος, εξειδικευμένος σε «θέματα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος», σε ρεπορτάζ που ανάρτησε υποστήριξε ότι:

«Σύμφωνα με πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μετά την εμπειρία των διαπραγματεύσεων για τα πρώτα ορόσημα μεταρρυθμίσεων για την πρώτη δόση του Ταμείου Ανάκαμψης, υπάρχουν ισχυρές συζητήσεις και σκέψεις για την προώθηση του μοντέλου Ιταλίας τύπου Ντράγκι και για την Ελλάδα…». Λίγες ώρες αργότερα, ο επικεφαλής εκπρόσωπος της Κομισιόν δήλωνε ότι «η Κομισιόν δεν θα πέσει τόσο χαμηλά σχολιάζοντας ένα τόσο γελοίο και αβάσιμο δημοσίευμα».

Κάποια από τα ελληνικά ΜΜΕ επέμειναν για μερικές μέρες, αλλά το θέμα καλύφθηκε από τον αχό άλλων σπουδαίων γεγονότων, όπως η μείωση του ΕΝΦΙΑ, η δολοφονία του νεαρού στη Θεσσαλονίκη και τα λεφτά του 2007. Για να λέμε και του «στραβού το δίκιο», τα συνήθως λαλίστατα πολιτικά κόμματα δεν έκαναν και πολλά για να παραμείνουν στην επικαιρότητα οι πληροφορίες αυτές. Προφανώς έκριναν ότι η σιωπή είναι η απάντηση που τους αρμόζει. Αλλά και τι να διαψεύσουν; «Τις συζητήσεις»; «Τις σκέψεις»; Η σκέψη, οι επιθυμίες και οι παρόλες είναι λεύτερες ακόμα κι αν είναι γελοίες και αβάσιμες. Ετσι έζησαν αυτοί καλά και εκείνοι καλύτερα.

Δύο τρόποι υπάρχουν για να αναζητήσει κανείς την αλήθεια: ο ένας, κοιτάζοντας το παρελθόν· ο άλλος, έχοντας το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Ανάλογα προς τα πού κοιτάς, καταλήγεις σε διαφορετικές αλήθειες. Το ίδιο ισχύει και αν θέλει κάποιος να αξιολογήσει τις λέξεις και τις εκφράσεις που χρησιμοποιούνται για την περιγραφή της πραγματικότητας. Η λέξη «αβάσιμος», για παράδειγμα, σημαίνει ότι το γεγονός ή η πληροφορία δεν στηρίζεται σε πραγματικά στοιχεία. Μπορεί το μέλλον να είναι «αόρατο», αλλά το παρελθόν προσφέρει δεκάδες παραδείγματα, στα οποία οι κατά καιρούς «σύμμαχοι-εταίροι» έκαναν πράξη τις «αβάσιμες» σκέψεις και συζητήσεις που αφορούσαν τον τρόπο και τα πρόσωπα που θα κυβερνούν την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα, η ελληνική ιστορία έχει γραφτεί με τις «σκέψεις και συζητήσεις» των ισχυρών, που μέχρι να μετουσιωθούν σε πράξεις χαρακτηρίζονταν «αβάσιμες».

Από τον Οθωνα μέχρι τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις των Βρετανών στην πολιτική ζωή του τόπου στα πρώτα μετακατοχικά χρόνια και από τις αμερικανικές «πρωτοβουλίες» που ξεκίνησαν με τις «υποδείξεις» του Βαν Φλιτ και έφτασαν μέχρι τη δικτατορία, ο τόπος πολλές φορές «χορεύει» στον ρυθμό που δίνουν… άλλοι. Και κάθε φορά που αυτή η επώδυνη πραγματικότητα υποχωρεί στη δύναμη της λήθης, έρχεται η ρημάδα η ζωή και την ξαναφέρνει στον… αφρό.

Εχουν περάσει δέκα χρόνια και 31 ημέρες από τότε που ο Σόιμπλε σε συνέντευξη στο «ΒΗΜΑ» δήλωνε: «Δικαίωμά σας οι εκλογές, αλλά υποχρέωσή σας η τήρηση της συμφωνίας». Για να λέμε «του στραβού το δίκιο», ο Γερμανός επανέλαβε τη δέσμευση που είχε αναλάβει λίγες μέρες νωρίτερα (δέκα χρόνια και 7 μέρες από σήμερα) ο τότε πρόεδρος της Ν.Δ., Αντώνης Σαμαράς. Για όσους το έχουν ξεχάσει, ο πρώην πρωθυπουργός σε επιστολή προς τους επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Eurogroup, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου έγραφε ότι, αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και στις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και στη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία.

Αν ανατρέξει κάποιος στο εγγύς και στο μακρινό παρελθόν θα ανακαλύψει όχι μόνο «σκέψεις και συζητήσεις» αλλά και πράξεις που δεν απέχουν πολύ από το νόημα που υπαινίσσεται το ρεπορτάζ. Το αξιοπερίεργο μάλιστα είναι ότι στα σεντούκια θα βρει και δηλώσεις ανάλογου περιεχομένου και διατύπωσης με αυτές του εκπροσώπου της Ε.Ε.

«Εκπλήσσεσαι;». Οχι. Ούτε το περιεχόμενο του ρεπορτάζ και της απάντησης του εκπροσώπου ούτε η σπουδή και η ελαφρότητα με την οποία τα κόμματα προσπάθησαν να πάνε παρακάτω εκπλήσσουν. Αυτό που τρομοκρατεί, είναι η σιωπή και ό,τι την ακολουθεί. Είναι τρομακτικό να λένε οι γείτονες ότι είσαι ιδιοκτήτης «περιορισμένων δικαιωμάτων» και εσύ να αντιδράς σαν να ακούς ανέκδοτα. Είναι αξιοπερίεργο στο όνομα των κυριαρχικών δικαιωμάτων να υποθηκεύεις το μέλλον και όταν κάποιος σου λέει ότι δεν διαχειρίζεσαι τα του οίκου σου με τον επιθυμητό τρόπο, να καμώνεσαι τον βαρήκοο. Είναι εξοργιστική η κατά παραγγελία ευαισθησία των λαλίστατων σχολιαστών. Είναι ανησυχητική η ταχύτητα με την οποία γίνεται η προσαρμογή στη σιωπή που επιβάλλει η τηλεοπτική δημοκρατία. Αυτή η τρομακτική σιωπή, όμοια με καταλύτη, μετατρέπει το «γελοίο» σε «σοβαρό» και το «αβάσιμο» σε «βάσιμο».

* δημοσιογράφος, συγγραφέας