Η παρανομία κατακλύζει πρώτα τις ψυχές και ύστερα τα πεζοδρόμια

«Η βία, είτε φυσική είτε ψυχική, είναι μια αναζήτηση της ταυτότητας και του νοήματος. Όσο λιγότερη ταυτότητα, τόσο μεγαλύτερη βία»

(Μάρσαλ Μακ Λούαν)

Η δολοφονία του Άλκη συντάραξε τους πάντες, παρότι δεν ήταν λίγοι σε αυτή τη χώρα εκείνοι που υπολόγιζαν τις υψηλές πιθανότητες πραγμάτωσης ενός τέτοιου αιματηρού περιστατικού. Και αυτό λόγω της τροπής που είχε πάρει τα τελευταία χρόνια ο «πόλεμος» στο χώρο των χούλιγκαν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη…

Είναι πολλά τα όσα έχουν μαζευτεί μέσα μας τις τελευταίες ημέρες. Είναι και αυτή η εικόνα του προσώπου του Άλκη στη γνωστή φωτογραφία, που θέτει τους δικούς της όρους στις συναισθηματικές εξάρσεις (που κάποιες στιγμές λαμβάνουν κατακλυσμιαίες διαστάσεις). Το αίμα μας παγώνει, πολλά πράγματα σφίγγονται, η σκέψη ανασύρει άσχημα πράγματα, το μειδίαμα θέλει να δείξει έλεγχο ενώ αυτόματα λαμβάνει χώρα η συνειδητοποίηση του ανεξέλεγκτου…

Η Lady Hope, όπως και πολλοί άλλοι, ξέρει πως σχεδόν κανένας δεν θα ξεχάσει, ενώ θα θέλανε όλοι… Όπως δεν ξεχάστηκε ποτέ ο Μιχάλης Φιλόπουλος, όπως δεν ξεχάστηκε ποτέ ο Χαράλαμπος Μπλιώνας, και πάει λέγοντας…

Ας ελπίσουμε πως ο Άλκης, ως διαχρονική πια δεσπόζουσα παρουσία-σύμβολο στο δημόσιο εθνικό-κοινωνικό υποσυνείδητο, θα συνετίσει κάποιους, θα προβληματίσει πολλούς και θα σμιλεύσει πλειοψηφικές συνειδήσεις που θα έχουν στιβαρότητα μέσα στο χρόνο. Πως θα προτρέψει τους «επαγγελματίες» χούλιγκαν να αναλογιστούν τις διάφορες συνέπειες των δράσεών τους και να (παρα)δώσουν τα ηνία των συνδεσμιακών δρώμενων σε καθαρά μυαλά. Τους δημοσιογράφους να προσέχουν το πώς υπερασπίζονται το συλλογικό-οπαδικό «πατριωτισμό».

Το κράτος να λειτουργεί αποτρεπτικά και να μη στηρίζεται στην πρόσκαιρη κατασταλτική όξυνση όταν το κακό έχει γίνει ήδη… Τις ΠΑΕ να θέτουν κανόνες στους όρους πρακτικής λειτουργίας των συνδέσμων και να «βάζουν χέρι» σε αυτούς με την παραμικρή εκτροπή, με την πρώτη παγίωση νοοτροπιών, αντιλήψεων και πρακτικών που προδίδουν το «κατά πού πάει το πράγμα». Αλλά, όταν έχεις ανάγκη κάποιους, γιατί από εκεί αντλείς εύρος πολύπλευρων «συμπαραστατών» και «στρατιώτες», δύσκολα να συγκρουστείς μαζί τους…

H επιλογή να υποστηρίζεις μία ομάδα είναι το πρώτο (αθώο) βήμα για την ένταξη σε παρεμφερείς διαδικασίες. Μπαίνεις «στη φάση» κάποια στιγμή και «ανοίγουν προοπτικές» προς την απόκτηση μίας αίσθησης που σε κάνει «να μετράς». Εκεί «γνωρίζεις κόσμο», αλλά γρήγορα έρχεσαι σε επαφή και με τις «υποχρεώσεις» που έχεις για να μπορέσεις να σταθείς: η κυριότερη; Να τηρείς τους κώδικες… Να είσαι σε θέση να πράττεις με το όποιο μέσο έχει προεπιλεγεί από κάποιους ηγήτορες στην κάθε ξεχωριστή χωροχρονική συγκυρία.

Σε αυτούς τους χώρους η βία είναι μέσο, αλλά τείνει να γίνει και αυτοσκοπός και ο μόνος πραγματικός μετρητής «ατομικής αξίας». Καταξίωσης, αναγνώρισης, ίσως και προώθησης σε κυκλώματα που θα εξασφαλίζουν τα προς το ζειν (για τους «καλύτερους», για τους πιο διαθέσιμους, για τους πιο αποφασισμένους). Τέτοιοι δρόμοι γίνονται προσφορότεροι, όταν ο λεγόμενος ίσιος δρόμος αποτυγχάνει να δώσει κίνητρα και δημιουργεί διάχυτους κοινωνικούς αποκλεισμούς…

Η καθημερινότητα αυτών των νέων ανθρώπων είναι, πια, διαφορετική και λαμβάνει συγκεκριμένη χροιά. Εκεί οι συνετοί είναι «δειλοί» και οι ακραίοι «ατρόμητοι» και «μάγκες». Σε μία διαρκή πολεμική κατάσταση, με τη χρήση όπλων κάθε διαλογής, που η όποια «νίκη» είναι όμως εξ΄ορισμού πύρρειος. Κανένας δεν γλιτώνει τις απώλειες και η τύχη του καθενός ερμηνεύεται ατυχώς ως κάτι άλλο (πιο βολικό και ψευδεπίγραφο…): ως ικανότητα… Πράγμα που στην πράξη δεν ισχύει (μάλλον για καταναγκασμό πρόκειται), και αυτό με λίγη βαθιά σκέψη μπορεί να το καταλάβει ο οποιοσδήποτε, σχετικός ή μη.

Συνήθως, εκεί καταλήγουν και αυτό λένε όσοι αποσύρονται, κάνοντας με θάρρος τον απολογισμό της «σταδιοδρομίας» τους και συνθέτοντας τις εμπειρίες τους… Άτομα με προσόντα και διακριτή αξία χαραμίζονται, ενώ θα μπορούσαν να διοχετεύσουν αλλού τις (υπαρκτές) ικανότητές τους. Το να αφορίζει κάποιος τα πάντα και τους πάντες που ασχολούνται με τα γήπεδα, έστω και στο κομμάτι της βίας, είναι λανθασμένη ισοπέδωση. Το ζήτημα απαιτεί ευθυκρισία και σωστή προσέγγιση, αλλιώς γίνεται «μία τρύπα στο νερό», πυροδοτούνται αχρείαστες και επικίνδυνες αντιδραστικότητες και χάνονται γενιές…

Σε έναν τέτοιο καμβά, η παρανομία γίνεται λοιπόν μέσο παροχής υλικών συμφερόντων, δημιουργίας «ονόματος», κατάρτισης συνειδησιακών επιχειρημάτων, κάλυψης διάφορων εσωτερικών κενών, υπαρξιακής ανατροφοδότησης, και εν γένει τρόπος ζωής. Η παρανομία κατακλύζει πρώτα τις ψυχές και ύστερα τα πεζοδρόμια… Η Αστυνομία γνωρίζει. Οι αρμόδιοι επιστήμονες γνωρίζουν. Οι μυστικές υπηρεσίες γνωρίζουν. Οι ΠΑΕ γνωρίζουν. Πολλοί άλλοι γνωρίζουν. Μιλούν, κατακρίνουν, επεμβαίνουν και εναντιώνονται μονάχα όταν το ποτήρι ξεχειλίσει. Όπως έγινε με τη δολοφονία του Άλκη.

Αυτή η δολοφονία, δυστυχώς, έδωσε την ευκαιρία να μάθουν κάποιες λεπτομέρειες και όσοι είναι έξω από το χώρο του χουλιγκανισμού. Άλλοι, μπόρεσαν να τις θυμηθούν εκ νέου. Κάποιοι θα λουφάξουν για λίγο καιρό. Αλλά, κάποια στιγμή, «ξανά προς τη δόξα τραβάμε», γιατί έτσι ορίζει το πολύπλευρο life style της γηπεδικής βίας, στην οποία μάλλον -όσον αφορά (και) στα εγχώρια δρώμενα- έχει πάρει τα ηνία ο κόσμος του επαγγελματικού παρανομισμού. Αυτού του χώρου που οι μορφωμένοι αποκαλούν «οργανωμένο έγκλημα» και η πιάτσα κάπως αλλιώς…

Το επίσημο κράτος θα περιμένει την κάθε επόμενη ευκαιρία για να δράσει. Για να καθησυχάσει την κοινή γνώμη, για να γλιτώσει επικοινωνιακές απώλειες, για να επαναφέρει την ισορροπία στη δημόσια ψυχοσύνθεση, για να κερδίσει ψήφους, για να επιβάλλει νόμους που θα του χρειαστούν σε άλλα κοινωνικά μέτωπα, για να αποκομίσει συνεργάτες.

Η Lady Hope μέσα της έχει ξεκαθαρίσει κάτι πολύ βασικό ως προς το θέμα και την όποια επίλυσή του. Δεν μπορείς να μιλάς για λύση, παρά μονάχα για περιορισμό. Και αυτός μπορεί να επέλθει με το συνδυασμό της ουσιαστικής κρατικής κινητικότητας με την απόφαση των ίδιων των εμπλεκόμενων να βάλουν όρια στην αντιπαράθεση. Να αποκτηθούν ξανά κώδικες, που η τήρησή τους θα είναι ο σημαντικότερος στόχος. Περισσότερο από κάθε τι άλλο… Θα γίνουν αυτά; Λίγοι το πιστεύουν στο σήμερα, παρότι ενδεχομένως το θέλουν οι περισσότεροι που έχουν το μυαλό τους μέσα στο κεφάλι τους…

Ο Λένιν είχε πει πως η βία είναι αποτέλεσμα της κοινωνικής ακρότητας. Θεωρεί κανένας, άραγε, πως οι σύγχρονες τάσεις σε όλους τους τομείς των κοινωνικών δραστηριοποιήσεων στον ελλαδικό χώρο περιχαρακώνουν το ακραίο και εξασφαλίζουν την ευημερία;