Tα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα σε κάθε χώρα έχουν τη δική τους τεχνοτροπία. Ένα από τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα είναι πως, επειδή το καθένα διεξάγεται για πολλούς μήνες σερί, παρέχουν εύρος παραστάσεων. Συχνά τα σχετικά συμπεράσματα που βγαίνουν μεταβάλλονται και διαφοροποιούνται, ακόμα και μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Το φετινό πρωτάθλημα της ελληνικής Super League 1 είναι από αυτά που άνετα μπορείς να τα κατατάξεις στα ιδιαίτερα… Και αυτό γιατί τα αποτελέσματα στα οποία κάποια από τις λεγόμενες μεγάλες ομάδες χάνει βαθμούς από ένα θεωρητικά υποδεέστερο αντίπαλο είναι περισσότερα από κάθε άλλη φορά. Η Lady Hope πιστεύει πως σχεδόν ασορτί ή έστω συμπληρωματικά με τη διάχυτη φετινή πρωταθληματική εντροπία είναι η ίδια η εικόνα, όχι τόσο η βαθμολογική συγκομιδή…, του πρωτοπόρου Ολυμπιακού.
Ο Ολυμπιακός βαδίζει προς άλλη μία κατάκτηση του τίτλου του πρωταθλητή, έχοντας μία -προς το παρόν- μεγάλη διαφορά ασφαλείας από τους διώκτες του στο βαθμολογικό πίνακα. Παρότι κινείται για πολλούς συνεχόμενους μήνες σε επίπεδα απόδοσης που δεν ικανοποιούν τους απαιτητικούς οπαδούς του και που δημιουργούν ενστάσεις και αμφιβολίες στους ουδέτερους. Ενώ αναγκάζουν ακόμα και τον άκρως πετυχημένο τα τελευταία χρόνια προπονητή της ομάδας Πέδρο Μαρτίνς να παραδέχεται δημόσια τόσο το (ελεγχόμενα) προβληματικό του πράγματος, όσο και την ανάγκη ειδικής διαχείρισης. Διαχείριση που μάλλον προϋποθέτει υπομονή, ψυχραιμία, καλή γνώση των συνθηκών και εξοικείωση με τα προβλήματα (απουσίες λόγω τραυματισμών και Κόπα Άφρικα, διαγνώσεις κορονοϊού, μαζικά ντεφορμαρίσματα, κοκ).
Οι «ερυθρόλευκοι» φέτος έχουν νοηματοδοτήσει με τον πιο στυγνό, αλλά και ξεκάθαρο τρόπο, την έννοια του ρεαλισμού. Του «καταλαβαίνω τα τρωτά μου, ξέρω τα αίτια και τις μειωμένες πιθανότητες ολικής αναστροφής», έτσι «εκμεταλλεύομαι τα πλεονεκτήματά μου για να έχω κάθε φορά μετά το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή ένα γκολ παραπάνω από τον αντίπαλο». Ενίοτε δεν τους πειράζει να έχουν και τα ίδια, όπως στο κυριακάτικο 0-0 στη Λεωφόρο απέναντι στον Παναθηναϊκό…
Ο κόσμος του δεν είναι συνηθισμένος σε κάτι τέτοιο. Έχει μάθει, και εθιστεί…, στην επιβολή, θέλει να βλέπει τον Ολυμπιακό να παίζει καλή μπάλα, ή τουλάχιστον να προσπαθεί πάντα για κάτι παρεμφερές. Έτσι ευλόγως μουρμουράει, παραπονιέται και περιμένει κάποιες στραβές για να ξεσπάσει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα ραδιόφωνα…
Αν στο τέλος του φετινού μαραθωνίου πάρει το πρωτάθλημα η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς, με βάση τα όσα έχουμε δει έως τώρα, το πιθανότερο είναι πως δεν θα μείνει στην ιστορία για τη μπάλα που έπαιξε. Ούτε καν στις πιο αχνές και επιφανειακές μνήμες… Όμως, ο φετινός Ολυμπιακός δείχνει έναν άλλο δρόμο για την επικράτηση. Αυτόν -τον όχι και τόσο ελκυστικό…- της ποδοσφαιρικής νόησης, της αυτογνωσίας, της μονομέρειας της συνετούς διεκπεραίωσης των υποχρεώσεών του, αλλά και -παράλληλα- των μετριασμένων προσδοκιών. Μία ακόμα συνταγή επιτυχίας, με ποικίλες αντιδράσεις πάντως…
Βέβαια, σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα το γεγονός πως η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ για άλλη μία χρονιά παλαντζάρουν ανάμεσα στις αρχικές φιλοδοξίες και στις μεταγενέστερες διαψεύσεις, πληρώνοντας λάθη, πολύπλευρες παρανοήσεις και κακές εκτιμήσεις. Κι αν ο Ολυμπιακός δεν μπορέσει φέτος μέχρι τέλους να φτιάξει ένα υψηλό ταβάνι για τον εαυτό του, οι δύο βασικοί του αντίπαλοι συνήθως χτυπάνε το κεφάλι τους στο δικό τους ταβάνι. Όσο χαμηλό και αν είναι κάθε φορά, ή όσο και να μεγαλώνει σε κάποιες άλλες συγκυρίες… Η Lady Hope πιστεύει πως το φετινό πρωτάθλημα διδάσκει πολλά και κυρίως καινούρια και πρωτόγνωρα για τα παραδοσιακά μέτρα του εγχώριου ανταγωνισμού.
