Από την Ουκρανία στο Καζακστάν

Ακόμα και στο καλύτερο δυνατό σενάριο συνεννόησης των ΗΠΑ και της Δύσης συνολικά με τη Ρωσία, για την πρώην ΕΣΣΔ θα εξακολουθήσει να υπάρχει μια σοβαρή υποθήκη στην περιφερειακή και διεθνή σταθερότητα.

Η υποθήκη ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, οι υποθήκες είναι η φθορά των μετασοβιετικών καθεστώτων, από τη Λευκορωσία και τη Μολδαβία μέχρι το μακρινό Καζακστάν και τις υπόλοιπες χώρες της Κεντρικής Ασίας.

Τηρουμένων των αναλογιών, η Μόσχα σε περίπτωση αποκλιμάκωσης της αντιπαράθεσης με τη Δύση κινδυνεύει να βρεθεί στην ίδια θέση που βρέθηκε μετά τη Γιάλτα το 1945 αλλά και τη διάσκεψη κορυφής του Ελσίνκι στα μέσα του 1975.

Με άλλα λόγια, η αναγνώριση της Ανατολικής Ευρώπης ως ζώνης επιρροής της ΕΣΣΔ δεν απέτρεψε την αμφισβήτηση της σοβιετικής επικυριαρχίας στην Πολωνία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία.

Η Κεντρική Ασία, σε αντίθεση με τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες στην Ευρώπη και στον Καύκασο, βρέθηκε στα τέλη του 1991 με μια ανεξαρτησία που δεν είχε ποτέ διεκδικήσει με τους μηχανισμούς και το πολιτικό προσωπικό του παραρρεύσαντος καθεστώτος να προβάλλει ως η μόνη επιλογή απέναντι στη μόνη εναλλακτική λύση, που δεν ήταν άλλη από την εγκαθίδρυση ισλαμικών καθεστώτων.

Σήμερα ακόμα και οι πιο ρωσοφοβικοί κύκλοι στη Δύση δεν θα διακινδύνευαν να επαναλάβουν στις μουσουλμανικές πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες την ολέθρια επιλογή που έκανε ο Μπρεζίνσκι στα τέλη του 1979, να στηρίξει δηλαδή τους πάσης φύσεως και αποχρώσεως τζιχαντιστές εναντίον των συμμάχων της Μόσχας.

Σε αντίθεση με την Ουκρανία και τις άλλες πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες της Ευρώπης και του Καυκάσου το Κρεμλίνο είναι βέβαιο ότι θα βρει όχι μόνον την ανοχή αλλά και τη συνενοχή των ΗΠΑ και της Δύσης στην προεξοφλημένη παρέμβασή του στο Καζακστάν και τις άλλες χώρες της περιοχής αν απειληθεί εγκαθίδρυση ισλαμικών καθεστώτων.

Ολα τα παραπάνω αθροιστικά προφανώς οδηγούν τη Μόσχα, την Ουάσινγκτον αλλά και την Τεχεράνη να παρακολουθούν τις χώρες που θα μπορούσαν να παρέμβουν αποσταθεροποιητικά στην πρώην Σοβιετική Κεντρική Ασία, δηλαδή το Πακιστάν, το Αφγανιστάν και κυρίως την Τουρκία που πολύ πριν από τον Ερντογάν διεκδικούσε ρόλο προστάτη των μουσουλμανικών και τουρκόφωνων χωρών της περιοχής.