Παραμονές γιορτών

Χρονιάρες μέρες, παραμονές Πρωτοχρονιάς, απολαμβάνω τον ερατεινό μου στο «Μουσικό» καφενείο. Η θαλπωρή αγκαλιάζει τους θαμώνες των τραπεζιών· όλα μαρμάρινα, όπως στα παλιά αρχοντικά, με ξύλινες βιενέζικες καρέκλες. Απέναντί μου μια δεσποσύνη κάθεται σκεφτική, έχει μπροστά της ένα ανοιχτό βιβλίο, έχει αφεθεί στις σκέψεις της· άγνωστο πού κοιτάζει. Είναι πέραν του κόσμου τούτου, καθότι απεικονίζεται σε ευμεγέθη φωτογραφία της δεκαετίας του 1930. Με το απαραίτητο καπελίνο και κόμμωση.

Λέτε να είναι η Μυρτιώτισσα; Τότε, το 1924, που επισκέφτηκε τη Μυτιλήνη και την παρουσίασε ο Μυριβήλης από τις στήλες της εφημερίδας «Καμπάνα». Διαβάζουμε στην εφημερίδα: «Είναι δυο τρεις μέρες τώρα που η Μυτιλήνη μας φιλοξενεί μια πολύ διαλεχτή αντιπρόσωπο της νεοελληνικής γυναικείας διανόησης την κ. Θεώνη Δρακοπούλου (Μυρτιώτισσα)».

Ο χώρος του καφενείου, παρ’ όλη τη σκοτεινιά, λόγω των συννεφιασμένων ημερών, είναι φωτεινός. Από το ταβάνι κρέμονται τέσσερις πολυέλεοι, αλλά και όλοι οι τοίχοι φωτίζονται από γουστόζικες απλίκες. Το φως των λαμπτήρων αντανακλάται στα τζάμια και στους ευμεγέθεις καθρέπτες, έτσι πολλαπλασιάζεται η φωτεινότητα του χώρου.

Εκεί που κάθεσαι ανέμελος κοιτώντας από το παράθυρο, νιώθεις κάτι να ανεβαίνει πάνω στα πόδια σου. Είναι η Ρόζα, η γάτα του καφενείου που ήρθε να σε χαιρετήσει. Κατόπιν με ένα σάλτο, ως αιλουροειδές που είναι, πηδά πάνω στο φυσικό χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ανεβαίνει στο πρώτο κλαδί, έτσι γίνεται ζωντανό στολίδι πλάι στις γυάλινες μπάλες και στα φωτάκια. Διακριτικά, όπως ήρθε, φεύγει μόλις κάποιος θαμώνας ανοίξει την πόρτα.

Κάπου κάπου σε χαιρετά ένας γνωστός, νεοεισερχόμενος στον χώρο. Ανταλλάσσετε γιορτινές ευχές, πληροφορίες για μεγαλύτερους ηλικιακά φίλους, τώρα που έχουν εγκλωβιστεί στο σπίτι. Θυμάστε τα περασμένα χρόνια. Τότε, στρέφοντας το κεφάλι αντιλαμβάνεσαι να σε χαιρετούν, μειδιώντας, κάποιοι μέσα από τα σκίτσα και τις φωτογραφίες του διπλανού τοίχου. Είναι οι αποδημήσαντες φίλοι, από καρδιάς: ο Παντελής, οι δυο Στρατήδες, η Μαρίκα, ο Στέλιος, ο Θανασός, ο Αντώνης, η Ματίνα, ο Γιώργος… Μνημοσύνη ελάχιστη, η σκέψη της στιγμής. Θυμάσαι τις συζητήσεις των αλλοτινών χρόνων. Τότε που οι Καφελόγιοι συναντιούνταν εδώ στο «Μουσικό», για να κόψουν τη βασιλόπιτά τους, να τραγουδήσουν αυτοσχέδια κάλαντα, να σατιρίσουν τους άλλους και περισσότερο το γκουβέρνο, (μυτιληνιό και αθηναϊκό), να αλληλοπειραχτούν. Και μετά να ’ρθουν τα ούζα, να βγουν οι μεζέδες κι όλο το καφενείο να γίνει μια παρέα.

Πέρασε η ώρα κι οι μέρες. Παραμονή Πρωτοχρονιάς πίνω το σπιτικό τσέρι, μετά τον καφέ· έτσι ώστε να επικαθίσει το οινόπνευμα στην πίκρα. Να παραμεριστεί το χθες και ν’ αδράξουμε το αδρόσιστο αύριο.

* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας