ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Βαρβάρα Παπαδοπούλου*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Τι θηρίο αδηφάγο η επικαιρότητα! Ερχεται και καταβροχθίζει ανελέητα την είδηση της προηγούμενης μέρας. Την είδηση που κι αυτή επιλέχθηκε εις βάρος κάποιας άλλης είδησης για να διαμορφώσει την εικόνα του κόσμου για μια μέρα. Γεγονότα που μας σόκαραν, μας συγκίνησαν βαθιά, μας θύμωσαν, όλα τους καταπίνονται από το θηρίο της επικαιρότητας.

Οσο πεπερασμένη κι αν είναι η αίγλη της είδησης, παραμένει σημαντικό τι συνιστά είδηση –έστω για μια μόνο μέρα– και τι όχι. Και δεν μιλώ για την πολιτική σκοπιμότητα που μπορεί να καταδικάσει στην αφάνεια ένα γεγονός, αλλά για τη συστηματική μη ενασχόληση πλέον του λεγόμενου έγκυρου, «σοβαρού» Τύπου με συμβάντα στο πεδίο της κοινωνίας, πράγμα που μαρτυρεί τη μετατόπιση της συλλογικής ευαισθησίας, την εξοικείωση με τη βία κι ακόμη χειρότερα την εκχώρηση, εκ μέρους του «έγκυρου» Τύπου, ενός μεγάλου μέρους της ειδησεογραφίας, που αφορά την κοινωνία και το αστυνομικό ρεπορτάζ, αποκλειστικά σχεδόν στα λεγόμενα ταμπλόιντ.

Στις αρχές Οκτώβρη, μία νέα γυναίκα, έγκυος στον έκτο μήνα, βρέθηκε νεκρή, τυλιγμένη σε μια κουβέρτα, κατά τραγική ειρωνεία στην οδό Τύχης στα Πατήσια. Για ενάμιση μήνα ήταν στα αζήτητα του ψυγείου αθηναϊκού νοσοκομείου και κατέληξε να ταφεί ανώνυμα. Ηταν μόνο έπειτα από προβολή της εξαφάνισής της από την εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη που προέκυψε αναγνώριση, ύστερα από εκταφή της σορού.

Μια γυναίκα –επιπλέον σε προχωρημένη εγκυμοσύνη– βρίσκεται νεκρή στο κέντρο της Αθήνας και δεν γίνεται πουθενά είδηση. Δεν γίνεται πουθενά λόγος ούτως ώστε να μπορέσει να αναγνωριστεί. Πρέπει να σημάνει έναν μήνα αργότερα missing alert, αλλά και πάλι κανείς δεν διασταυρώνει την ανώνυμη σορό με το αγγελτήριο της εξαφάνισης. Εκ των υστέρων, η σχετική είδηση καλύφθηκε σχεδόν αποκλειστικά από τα ταμπλόιντ.

Η εικοσιτριάχρονη Φωτεινή Μπακογιώργου κυκλοφορούσε στην Κυψέλη συστηματικά με μάτι μαύρο και πρησμένο, κάποια στιγμή κιόλας με σπασμένο χέρι, και ζητιάνευε για τα τρία της παιδιά στα καφέ της Φωκίωνος. Τη γνώρισα την ημέρα που αποκαλύφθηκε στο πανελλήνιο η αλήθεια για τη γυναικοκτονία της Καρολάιν και, διπλοσοκαρισμένη, η πρώτη σκέψη μου ήταν ότι κακοποιούνταν από τον σύντροφό της, εξ ου και της μίλησα για τη γραμμή στήριξης. Η αλήθεια, φευ, ήταν μάλλον πιο σκοτεινή κι ελπίζω να διερευνάται.

Από τη στιγμή που αρχίσαμε να προσπερνάμε έναν πεσμένο στον δρόμο συνάνθρωπο και να το αντιμετωπίζουμε σαν κανονικότητα στο αστικό τοπίο, άρχισε να υποχωρεί ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπιάς μας. Κι αυτό αποτυπώνεται αντίστοιχα και στην ευαισθησία της συντριπτικής πλειονότητας του Τύπου που έχει πάψει να καλύπτει ειδήσεις που άλλοτε θα ήταν πρωτοσέλιδα.

Η Ελένη από το Κωσταλέξι σήμερα θα υπήρχε ως είδηση μόνο στις αμφίβολου κύρους, κουτσομπολίστικες φυλλάδες. Κι αυτό είναι ξεπεσμός για την ηθική και την ανθρώπινη ευαισθησία μας. Αν δεν δώσουμε φωνή σε αυτούς που δεν έχουν, τότε τι νόημα έχει να αραδιάζουμε τις σοφίες μας στα περισπούδαστα, βαθυστόχαστα άρθρα μας.

* καλλιτέχνιδα, ακτιβίστρια