Είναι πραγματικά άβολο να μεγαλώνεις σε μια κοινωνία μέσα στην οποία δεν μπορείς να διαφωνείς, να ασκείς κριτική και που στο τέλος πάντα να πρέπει να κάνεις εκείνο που σου επιβάλλουν. Μερικές αυθόρμητες σκέψεις προκειμένου να παρουσιάσουν μια κουραστική πια καθημερινότητα.
Η ανάγκη για κατηγοριοποίηση και καταστολή ήταν ανέκαθεν μια ιδανική επιλογή για κάθε εξουσία, άλλωστε έτσι καταφέρνουν να μας κυβερνούν, διαιρώντας μας. Μας μυούν να κάνουμε συνεχείς υποχωρήσεις, να συμβιβαζόμαστε με τα λίγα ή τα αβέβαια και μας οδηγούν σε συνεχείς πνευματικές και ηθικές ήττες. Τόσο μικρές ήττες που δεν συνειδητοποιούμε πόσο οξυγόνο μάς παίρνουν, πόσο μας συρρικνώνουν ως οντότητες.
Συμπαραστάτες τους σε αυτή την αμήχανη προσπάθεια, τα ΜΜΕ. Κάθε πρωινό στο ραδιόφωνο και τις εφημερίδες αισθάνεσαι να σε πιάνει το στομάχι σου. Νιώθουμε μόνοι. Χωρίς ενημέρωση, χωρίς κριτική προς τις εκάστοτε απόλυτες αποφάσεις που θεσμοθετούνται. Επιπλέον, για την ελληνική τηλεόραση δεν αξίζει να αναφέρουμε πολλά. Συνεχώς τα πάνελ γεμίζουν από εντεταλμένους δημοσιογράφους, από πολιτικούς σε αστική ραστώνη και γιατρούς παγιδευμένους από την επιστήμη τους.
Ολοι παρουσιάζουν ένα πολεμικό ανακοινωθέν. Ολοι γοητεύονται να κινδυνολογούν. Κι ύστερα, παρατηρείς δημοσιογράφους και συντάκτες πνευματικά υποταγμένους, παραδομένους σε μια χαμηλού επιπέδου ενημέρωση για να καταλάβουμε πώς αισθάνονται οι εξουσιάζοντες, να έρθουμε συναισθηματικά κοντά τους.
Με τον τρόπο αυτό φτάσαμε σε έναν ακόμη Νοέμβρη, σε έναν πολιτικό μήνα, καθώς κάθε κυβέρνηση ανά τα χρόνια δέχεται τις πρώτες μαζικές πιέσεις από διάφορους φορείς. Σε έναν μήνα ιστορικό λόγω της 17ης Νοεμβρίου του 1973. Μια εξέγερση απέναντι στη δικτατορία και την απολυταρχικότητα. Τώρα, ο μήνας ετούτος έγινε αρωγός μιας νέας δύσκολης περιόδου. Ισως βέβαια να μη φταίει και ο έρημος μήνας, ίσως φταίει που σταμάτησαν οι άνθρωποι να διεκδικούν και να ονειρεύονται κάτι πιο δίκαιο και όμορφο για όλους. Κατά συνέπεια, στη φτωχή χώρα μας ο Νοέμβρης δεν είναι τόσο ξέγνοιαστος σαν τον Ιούλη, δεν είναι έτσι όπως νομίζετε.
Σαστισμένοι κι εμείς χωριζόμαστε σε ομάδες, τσακωνόμαστε με τους ΑΕΚτζήδες, τους νεοφιλελεύθερους και τους ανεμβολίαστους. Θέλουμε να τους υποτάξουμε, να τους κλείσουμε μέσα και να τους αφανίσουμε. Το εθνικό σύστημα υγείας πληγώνεται, εξασθενεί αλλά οι κυβερνήσεις που το διέλυσαν τώρα αγορεύουν, η τωρινή συντηρεί την υποβάθμισή του μέσα σε ένα χάος. Εμείς μένουμε στη μέση ή μάλλον στην άκρη, δουλειά, σπίτι, σκάνερ, καφέ με άδεια από την αστυνομία, βιβλία απολυμαντικά, online σεμινάρια για να βγούμε στις πρώτες θέσεις του εργασιακού ιπποδρόμου, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες, να γίνουμε καλύτεροι, να κερδίσουμε χρήματα, να φτιάξουμε τη ματαιότητά μας και να πνιγούμε μέσα της.
Κι ήθελε ακόμη πολύ φως να ξημερώσει
όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.
Να πετάξουμε από πάνω μας την ηθική της υποταγής και της διχοτόμησης, να ξαναβρούμε πάθος για δημιουργία, για έρωτα, για παιχνίδι!
*απόφοιτος ΣΕΦΑΑ
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 06/12/2021.
