1. Ιστορικά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 επί ερωτήματος μείζονος εθνικής σημασίας, η απάντηση στο οποίο θα προσδιορίσει το μέλλον πασών των γενεών, συμβαίνει για πρώτη φορά από καταβολής ελληνικού κράτους. Μέχρι τώρα η άμεση δημοκρατική διαδικασία του δημοψηφίσματος στη χώρα, οσάκις εφαρμόστηκε, εμπεριείχε μόνο το ερώτημα επί του περιβόητου πολιτειακού ζητήματος. Δηλαδή το ερώτημα της αβασίλευτης ή βασιλευομένης μορφής της δημοκρατίας. Πλην εκείνου του 1974, όλα τα άλλα σχετικά δημοψηφίσματα υπήρξαν εξαιρετικά αμφίβολης νομιμότητας και γνησιότητας.
2. Ο Αλέξης Τσίπρας, ως πολιτικός ηγέτης, αναμετράται με την Ιστορία. Υποθέτω, βασίμως, ότι οι μέχρι σήμερα αμφισβητίες του αντελήφθησαν το πολιτικό λάθος τους.
3. Χωρίς ίχνος ντροπής οι δήθεν «δημοκράτες» «Ευρωπαίοι» «ηγέτες» αναμειγνύονται με απύθμενη θρασύτητα στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κυρίαρχου (;) κράτους. Είναι οι ίδιοι που καλούσαν τον Αλέξη Τσίπρα να ακυρώσει την παρούσα κυβερνητική συνεργασία, να διαλύσει τον ΣΥΡΙΖΑ και να συμπράξει με τους τοποτηρητές τους.
4. Το ειδικό ερώτημα του δημοψηφίσματος συμπυκνώνει και τέσσερα κορυφαία διακυβεύματα:
– Εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία ή αέναη οικονομική αποικία;
– Ολοκληρωμένη, άμεση και αντιπροσωπευτική δημοκρατία ή ανάπηρο πολιτικό σύστημα μετεμφυλιακού τύπου;
– Κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, ανάπτυξη και ευημερία ή διαρκής μνημονιακή λιτότητα και ολιγαρχική επιβολή των εχόντων και των ΜΜΕ;
– Ευρώπη της λαϊκής κυριαρχίας, των ισοδύναμων εταίρων και της αλληλεγγύης, κατά τις ιδρυτικές αρχές της, ή «αυτοκρατορικού» τύπου πολυκρατική οντότητα;
Σε όλα αυτά καλείται να απαντήσει με ενότητα, ψυχραιμία και ελεύθερο φρόνημα το εκλογικό σώμα.
Το «όχι» της επόμενης Κυριακής αποτελεί εθνική, δημοκρατική και κοινωνική αναγκαιότητα.
* καθηγητής Πολιτικής Κοινωνιολογίας, πρώην αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αιγαίου
