Από την στιγμή που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας το δημοψήφισμα έχουν μεν ανοίξει οι «ασκοί του Αιόλου», αλλά έχουν σηκωθεί και σχεδόν όλες οι κουρτίνες. Μα, και πάλι, το τι θα γίνει κρύβεται πολύ καλά μέσα σε ένα «θησαυροφυλάκιο», που ακόμα και όσοι έχουν πρόσβαση σε αυτό δεν ξέρουν τι θα γίνει με ακρίβεια.
Όλα είναι ανοιχτά, από αυτό που την ώρα αυτή μοιάζει δύσκολο, η συμφωνία, μέχρι αυτό που κάνει τους εγχώριους απροκάλυπτους θιασώτες της νεοφιλελεύθερης Ευρωζώνης, αυτούς που πέντε χρόνια έβαζαν τις υπογραφές τους στον εξανδραποδισμό της ελληνικής κοινωνίας, να «κοκκινίζουν» και να αποτελούν στα τηλεοπτικά πάνελ το «ασκέρι των αναστατωμένων».
Αυτοί που αν είχαν κερδίσει τις τελευταίες εκλογές θα είχαν πει ναι δίχως καμία ένσταση στα όσα θα τους ζήταγαν οι δανειστές, αφού τις όποιες «τύψεις» θα τις είχε εξαϋλώσει -και καλά…- η «νωπή λαϊκή εντολή».
Όπως έγινε το 2012. Άσχετα, αν στο τώρα η ετυμηγορία του λαού αποτελεί πραξικόπημα σύμφωνα με τα όσα λένε υπό καθεστώς προφανούς πανικού.
Για να αστειευτούμε και λίγο, εκεί που θα είχαμε limit up του αναψοκοκκινίσματος θα ήταν αν τους έλεγε ο Αλέξης Τσίπρας «εγώ φεύγω», αναλάβετε εσείς να περάσετε τέτοια μέτρα…
Για να σοβαρευτούμε, όμως, το μόνο σίγουρο -ανεξάρτητα από το τι θα γίνει στο τέλος, γιατί κάτι θα γίνει αργά ή γρήγορα- οι νεοφιλελεύθεροι ηγήτορες της παρακμάζουσας σε ηθικό και πολιτικό πεδίο Ε.Ε. για πρώτη φορά συνάντησαν απέναντι τους κάτι το διαφορετικό.
Γιατί, άλλο πράγμα οι νεοφιλελεύθεροι όλων των αποχρώσεων (δεξιοί, κεντροαριστεροί, κοκ) να συνομιλούν με ομοϊδεάτες τους και άλλο να συναντάνε τις πολιτικές τεχνοτροπίες ανθρώπων που έχουν γαλουχηθεί με τις μεθοδολογίες συγκεκριμένης σχολής σκέψης.
Και αν ενδεχομένως οι τεχνοκράτες της Ε.Ε. έχουν διαβάσει στη ζωή τους -για λόγους ενημέρωσης ή προσωπικού βίτσιου- φερειπείν Λένιν, ποτέ τους δεν έχουν βρει απέναντι τους ανθρώπους που έχουν εντρυφήσει σε παρόμοιες τεχνοτροπίες άσκησης πολιτικής. Αυτό που γράφουμε δεν είναι μομφή, αλλά περιγραφή.
«Βρήκαν το μάστορα τους» οι φανατικοί των «άμετρων απαιτήσεων», των «ωμών εκβιασμών» και των «οικονομικών ασφυξιών»…
Ακόμα και αν προκύψει συμφωνία, οι δανειστές καταλαβαίνουν πολύ καλά πράγματα, που ίσως μόνο η Μέρκελ να μπορεί να καταλάβει…
Αλλά, από όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες μέρες πρέπει να αναδείξουμε σκηνικά όπως το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα τη Δευτέρα που μας πέρασε. Όποιος βρίσκεται με τη φυσική του παρουσία σε παρόμοιες καταστάσεις βιώνει ένα απίστευτο «κοκτέηλ συναισθημάτων».
Οργή για το θράσος του εκβιαστικού τεχνοκρατισμού, πόνος για τα όσα έχει ζήσει τα τελευταία πέντε χρόνια, εμπιστοσύνη σε όσους θεωρεί πως στηρίζουν το αυτονόητο του συλλογικού καλού, διάθεση για αναζήτηση της ουσίας, συγκίνηση, αποφασιστικότητα για το δίκαιο του σκοπού, απορία για τα μελλούμενα, μίσος για το φόβο που χρησιμοποιείται ως έσχατο όπλο των ντόπιων και ξένων θιασωτών της εξοντωτικής λιτότητας, θαυμασμός για τη δύναμη του αφυπνισμένου λαϊκού παράγοντα, ξεψάχνισμα των επιμέρους απόψεων των διάφορων οργανωμένων πολιτικών φορέων που καταθέτουν το λόγο τους είτε με πανό, είτε με προκηρύξεις, κλπ. Και αρκετά άλλα ακόμα…
Μα, πάνω από όλα, την επιστροφή της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, της αγωνιστικότητας στο επίκεντρο των εξελίξεων. Εκεί που τα «καθαρά πρόσωπα» αυτής της κοινωνίας δίνουν το παράδειγμα και προσκαλούν τους ουδέτερους, τους φοβισμένους και τους μπερδεμένους να συστρατευτούν.
Αυτά ας τα βλέπουν -και ας καταλάβουν τι χάνουν- οι επιτηδευμένοι διαχωριστές κάθε λογής που στερούν από τους εαυτούς τους στιγμές που παρασύρουν σύσσωμο τον ανθρώπινο οργανισμό σε ψυχοπνευματικές διεργασίες που μένουν για πάντα…
Γιατί, ακόμα και αν δεν γίνει ποτέ Επανάσταση, γιατί ακόμα και αν δεν πετύχουμε αυτά τα λίγα που θέλουμε στον ενεστωτικό χωροχρόνο, θα έχουμε αποθηκεύσει μέσα μας όλα εκείνα τα συστατικά που θα επιδιώξουμε να παραδώσουμε σα σκυτάλη στις επόμενες γενιές.
Η καλύτερη εγγύηση για το κράτημα της σημαίας της Αξιοπρέπειας, που αν χάσει μια κοινωνία έχει υπογράψει την ηθική της εξαχρείωση και την υλική της εξαθλίωση…
Το μόνο πραγματικό μάθημα της Ιστορίας: την αναγκαιότητα της συλλογικής πάλης για την κατάκτηση του Σκοπού. Γιατί, μόνο μέσα σε τέτοιες συνθήκες κοινωνικών κινητικοτήτων αποκτούν απτή αξία χρήσης, δοκιμάζονται και επικρατούν οι ιδέες. Ακόμα και οι πιο ριζοσπαστικές.
Από μακριά και απέξω, οποιαδήποτε φωνή δεν θα φτάσει ούτε καν σαν ψίθυρος εκεί που πρέπει….
Και δεν θα φταίνε τα αυτιά των πολλών, αλλά οι χαλασμένες ντουντούκες των λίγων…
