Κυριακή. Καφές και προγραμματισμός για την εβδομάδα που έρχεται. Τι να γράψω, τι να διαβάσω, τι να δω, ποιους να συναντήσω. Ολα σε πρόγραμμα. Ολα ανά ώρα και οι ώρες περνούν μαζί με τις ζωές μας.
Ξαφνικά σε μια παύση όλου αυτού του εκ των προτέρων σχεδιασμού, θυμήθηκα τις παιδικές Κυριακές μας. Ξυπνούσαμε, πίναμε το γάλα μας και βλέπαμε παιδικά. Μετά παιχνίδι μέχρι το μεσημέρι, όλοι μαζεμένοι στο τραπέζι για το κυριακάτικο γεύμα κι ύστερα μεσημεριανός ύπνος. Απόγευμα, μια επανάληψη για τα μαθήματα της εβδομάδας και πάλι παιχνίδι. Ούτε προγραμματισμοί ούτε σχέδια. Ολα κυλούσαν αρμονικά κι εμείς μαζί τους.
Μετά ήρθε η εφηβεία, οι πρώτοι έρωτες, οι πανελλήνιες και τα φοιτητικά χρόνια και ξεχάσαμε αυτές τις παιδικές μας Κυριακές. Τότε που οι ενοχές ήταν μια λέξη άγνωστη και που τα «πρέπει» δεν τα μετατρέπαμε σε «θέλω» για να μας ενοχλούν λιγότερο. Ξέραμε τι θέλαμε και τι έπρεπε. Τα διαχωρίζαμε. Και απολαμβάναμε αυτούς τους διαχωρισμούς.
Τώρα, ακόμα και οι Κυριακές μάς βρίσκουν με το ρολόι στο χέρι: να προλάβω να γράψω πριν έρθει το απόγευμα, να διαβάσω ένα δίωρο, το βράδυ να βγω μια βόλτα για καμιά ώρα για να γυρίσω νωρίς, γιατί αύριο πρέπει να «ξυπνήσω νωρίς για να παρκάρω νωρίς» που έλεγε και ο Κηλαηδόνης.
Και τα ρολόγια μας πάντα να τρέχουν. Και να βρίσκονται παντού. Στα κινητά μας, στα χέρια μας, στους τοίχους. Ρολόγια που μετράνε παλμούς, βήματα, οξυγόνο, πίεση, ώρες ύπνου. Σε λίγο θα βγουν και ρολόγια που ψήνουν καφέ όταν υπολογίζουν ότι το σώμα μας χρειάζεται έξτρα καφεΐνη για να αντέξει το τρέξιμο. Ρολόγια να τρέχουν, σώματα να τρέχουν και τα μυαλά κολλημένα. Δεν είναι ειρωνικό;
Οσο λιγοστεύει ο ελεύθερος χρόνος μας τόσο λιγοστεύει και η εξέλιξή μας. Ισως εκείνοι που θεσπίζουν την κατάργηση του οκταώρου εργασίας θα έπρεπε να το ξανασκεφτούν τουλάχιστον από αυτή την οπτική. Ή μήπως αυτή η πλευρά είναι που υπολογίστηκε περισσότερο;
Ολα υπολογίζονται με βάση τον χρόνο: 6 χρόνια Δημοτικό, 3 Γυμνάσιο, 3 Λύκειο, 4 Πανεπιστήμιο, 2 μεταπτυχιακό και πάει λέγοντας. Και φτάνεις 30 και λες, αντέχω κι άλλο χρόνο να ξοδέψω. Και φτάνεις 40 και κοιτάς πίσω και συνειδητοποιείς ότι δεν έγιναν όλα όπως τα υπολόγισες.
Ολα τα υπολογίζουμε με βάση τον χρόνο. Ομως ο χρόνος πώς υπολογίζεται; Στα έτη γέννησης; Στα χρόνια εκπαίδευσης; Στις ώρες εργασίας; Στις ελεύθερες ώρες; Ή στις στιγμές που δεν τον υπολόγισες; Στις στιγμές που είπες: «Ποιος τον υπολογίζει τώρα τον χρόνο, ας κάνουμε αυτή τη βόλτα που λέγαμε!».
* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός
