Κουκκίδες

Τους «τριάντα και κάτι» ούτε μεγάλους μας λες, μα ούτε και μικρούς. Προσωπικά, αν με ρωτούσαν στα είκοσι πέντε, μου φαινόταν πάρα πολύ μακρινή αυτή η ηλικία, ενώ η εφηβεία φάνταζε λες και ήταν χθες. Και τώρα το ίδιο παθαίνω με τη δεκαετία των σαράντα. Νιώθω ότι θα έρθει αιώνες μετά, ενώ θυμάμαι ακριβώς τι φορούσα όταν έδωσα το πρώτο μου φιλί. Δεν είναι αστεία η αίσθηση που έχουμε για τον χρόνο;

Κι από τα δέκα πράγματα που ήμουν σίγουρη ότι θα με χαρακτήριζαν τώρα, ούτε σε ένα δεν έπεσα μέσα. Κι από τα άλλα δέκα που φοβόμουν ότι θα συμβούν, πάλι ούτε ένα δεν συνέβη. Εγιναν άλλα. Καθώς μεταβολίζονται μέσα στον χρόνο, θα φανεί αν τελικά ήταν χειρότερα ή καλύτερα.

Ο χρόνος είναι μια από τις πιο θαυμαστές έννοιες. Πολυμορφικός και άυλος. Αλλοτε τον αντιλαμβανόμαστε ως μια ευθεία γραμμή, άλλοτε ως ένα τρισδιάστατο φαινόμενο που φαντάζει τρομακτικό και άλλες φορές ως μια μικρή κουκκίδα που συνεχώς μεγαλώνει και αλλάζει σχήματα και μορφές.

Εξετάζοντάς τον σε ένα πιο μακρο-επίπεδο, βγαίνοντας από μένα και από τη δική μου ζωή (όσο γίνεται δηλαδή), παρατηρώ πως αυτή η ακανόνιστη κίνηση του χρόνου διέπει και τα μεγαλύτερα κομμάτια της Ιστορίας. Και αυτό που λέμε πως «η Ιστορία επαναλαμβάνεται» ίσως τελικά να αποτελεί ένα, εν μέρει, τυχαίο φαινόμενο. Ισως να προέρχεται και από την ανάγκη που έχουμε οι άνθρωποι να δημιουργούμε δίχτυα ασφαλείας. Και αυτή η σιγουριά της επανάληψης να δημιουργεί αυτή την απαραίτητη για την επιβίωσή μας επίφαση.

Ομως, τυχαίες είναι μόνο οι αφορμές των γεγονότων. Οχι οι αιτίες τους. Και οι συνειδητές επιλογές που παίρνονται κάθε εποχή συλλογικά και ατομικά είναι το βασικό όπλο που κρατάμε στα χέρια μας. Το μοναδικό σημείο μέσα στον χρόνο που μπορεί να αλλάξει την ιστορία μας. Ποιους επιλέγεις να αγαπάς, τι μουσική ακούς, τι κάνεις για να βοηθήσεις τον διπλανό σου, τι σκέφτεσαι, τι λες, πώς δρας και πώς αντιδράς στην καθημερινότητά σου αλλά και σε κάθε «τυχαία» χρονική συγκυρία.

Η χαρά μας για το μάθημα που αναβλήθηκε επειδή οι Δίδυμοι Πύργοι έπεφταν σαν σπιρτόκουτα, το φιλί που δίναμε λίγο πριν από τη στιγμή της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου, το γλέντι που αφήσαμε στη μέση όταν σκότωσαν τον Παύλο, τα χέρια μας μπλεγμένα στην Αιόλου, όταν, λίγο πιο πέρα, ξεψυχούσε ο Ζακ, η τελευταία αγκαλιά που δώσαμε πριν από το ξέσπασμα της πανδημίας. Μικρές ιστορίες μέσα στη μεγάλη συλλογική μας Ιστορία. Στιγμές τυχαίες μέσα στον χρόνο που, αν τις ενώσει κανείς, θα φτιάξει τη δική του αφήγηση. Διαφορετικές οπτικές, διαφορετικοί άνθρωποι, που μπορεί να βρεθούν ή να χαθούν, που μπορεί να ζουν σε διαφορετική πόλη ή στην ίδια γειτονιά. Ετσι γράφεται η Ιστορία. Κι εμείς; Κουκκίδες που κάνουμε τον χρόνο να αλλάζει σχήματα και μορφές.