Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια, όταν η δημοσιονομική κρίση είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της, η τηλεόραση εδώ στην Ελλάδα δεν είχε κατανοήσει τίποτε για όσα τότε συνέβαιναν. Μάλιστα εάν θελήσουμε να κάνουμε μια έρευνα, π.χ. του τύπου σε ποιο βαθμό οι τηλεοπτικές αναπαραστάσεις της δημοσιονομικής κρίσης συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας άλλης κοινωνικής συνείδησης, θα καταλήγαμε στο συμπέρασμα: η τηλεόραση ως μηχανισμός κοινωνικών αναπαραστάσεων απέτυχε.
Ως καθηγητής Πανεπιστημίου έχω, δυστυχώς, ελάχιστες ευκαιρίες να συνομιλήσω με τους δημιουργούς του πνεύματος της τηλεόρασης! Ενώ συνομιλώ με σκηνοθέτες του θεάτρου και του κινηματογράφου, κατάλαβα πολύ αργά ότι οι «σχεδιαστές» των τηλεοπτικών προγραμμάτων έχουν τον δικό τους γραμματικό κώδικα για τον πολιτισμικό προσανατολισμό, ο οποίος, δεν «σηκώνει συζήτηση»!
Μπορώ τώρα να μιλάω μια ιδιαίτερη γλώσσα, αλλά τελικά αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: το απόφθεγμα «Το είπε η τηλεόραση» (δεν είναι λαϊκό ρητό!) αναπαριστά όλα όσα συμβαίνουν σ’ έναν κόσμο, σε μια κοινωνία που δεν έχει αποκτήσει συνείδηση του εαυτού της.
Συνοψίζω και επισημαίνω το εξής: η τηλεόραση ως μέσο ενημέρωσης στην Ελλάδα δεν υφίσταται, δεν υπάρχει. Οπως και δεν υπάρχει ως μηχανισμός ψυχαγωγίας. Η τηλεόραση στην Ελλάδα περνάει μια μεταβατική φάση αυτοπροσδιορισμού της σχετικά με τις αναπαραστάσεις της κοινωνικής ζωής μας. Εάν το τηλεοπτικό στοίχημα των κοινωνικών αναπαραστάσεων πετύχει τότε θα είμαι σε θέση να υποστηρίξω: επιτέλους η ελληνική πολιτική κοινωνία μέσω της τηλεοπτικής αναπαράστασής της βρήκε τον εαυτό της (μήπως μιλάω ειρωνικά;)
* Πολιτικός φιλόσοφος
