Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, με την πολιτική πράξη του να παραστεί στα εγκαίνια του «Τουρκικού Κέντρου» στη Νέα Υόρκη, ανέτρεψε μια ολόκληρη πολιτικο-εκκλησιαστική παράδοση που ήθελε τον θρησκευτικό ηγέτη συντεχνιακό αντιπρόσωπo της ελληνικής ομογένειας και εξέφρασε το ελεύθερο πνεύμα του Ελληνισμού στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης. Θεμελίωσε τη νέα οικουμενικότητα του Ελληνισμού.
Πράγματι ο Ελπιδοφόρος έκανε δύο γενναία απελευθερωτικά βήματα όσον αφορά το πνεύμα του συντηρητισμού της ελληνικής ομογένειας στην Αμερική. Αλλά δεν έμεινε μόνον εκεί. Η πολιτική του συνεισφορά εκφράστηκε και στο πλαίσιο της λογικής συνεργασίας των δύο ανεξάρτητων εθνικών κρατών: της Ελλάδας και της Τουρκίας στη σύγχρονη εποχή.
Με απλά λόγια υποστηρίζω ότι ο Ελπιδοφόρος είναι ο επίσκοπος της Ορθοδοξίας στη σύγχρονη εποχή μας. Δεν εκφράζει κανένα πνεύμα φονταμενταλισμού. Αντιθέτως, εμφορείται από τα ιδεώδη του Διαφωτισμού και της καντιανής ιδέας της συνύπαρξης λαών και εθνών. Ενώ η θεσμική του θέση ανήκει στη Δημοκρατία της Τουρκίας, ο ίδιος εκφράζει την ιδέα του οικουμενικού Ελληνισμού όχι ως φονταμενταλιστικής πρακτικής αλλά ως διαδικασίας συνύπαρξης δύο λαών και δύο εθνών: του ελληνικού και του τουρκικού έθνους.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη πολιτική παρέμβασή μου αναρωτιέμαι πώς και γιατί μετά απ’ αυτή την πράξη-πολιτική τομή του Ελπιδοφόρου οι δύο πολιτικές κοινωνίες, οι δύο κυβερνήσεις παραμένουν απαθείς και ακολουθούν τον γνωστό μικροπολιτικό χαβά τους. Επαναλαμβάνω όμως ότι ο Ελπιδοφόρος (τον οποίο δεν έχω συναντήσει δυστυχώς) εξέφρασε με την πράξη του αυτή το πνεύμα της συνεργασίας των δύο εθνικών κρατών στην προοπτική της πολιτικής της «Χάγης». Στην προοπτική της μεταεθνικής συνθήκης στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.
* καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
