Η αύξηση του πληθωρισμού στην Ε.Ε.-ευρωζώνη είναι μια εκ των πραγμάτων στήριξη όλων όσοι στο Βερολίνο, αλλά και στον Βορρά, επείγονται να επιστρέψουν στην κανονικότητα του Συμφώνου Σταθερότητας και του «κόφτη» χρέους.
Ταυτόχρονα, πυκνώνουν οι φωνές που αναφέρονται στην τραυματική ιστορική μνήμη της Γερμανίας, καθώς ο πληθωρισμός άνοιξε τον δρόμο για την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία.
Ετσι, ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά ψεύδη της Ιστορίας του περασμένου αιώνα ανασύρεται ξανά για να πιεστεί η Ευρώπη να επιστρέψει στην κανονικότητα της μόνιμης δημοσιονομικής λιτότητας.
Ο πληθωρισμός, που βραχυκύκλωσε τη νεαρή τότε Δημοκρατία της Βαϊμάρης στην περίοδο 1920-4, πυροδοτήθηκε μετά την ήττα του Βερολίνου στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1918 και τέθηκε εκτός ελέγχου όταν το Βερολίνο προσπαθούσε με κάθε μέσο να μειώσει την πραγματική αξία των υπέρογκων πολεμικών αποζημιώσεων που είχε επιβάλει η Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Ο διακανονισμός που επετεύχθη μεταξύ της Γερμανίας και των νικητών της το 1925 οδήγησε στην τιθάσευση και στη συνέχεια στην εκμηδένιση του πληθωρισμού.
Οταν ξέσπασε η κρίση του 1929 και οι επιπτώσεις της στη Γερμανία άρχισαν να γίνονται λίγο αργότερα αισθητές, τότε ο πρόεδρος της Γερμανίας Χίντενμπουργκ διόρισε καγκελάριο τον Μπρίνινγκ που επέβαλε την περίοδο 1930-32 την ίδια αποπληθωριστική πολιτική με αυτήν του προέδρου Χούβερ στις ΗΠΑ με αποτέλεσμα να βυθιστεί η χώρα σε βαθιά ύφεση, με εκατομμύρια πολιτών να οδηγούνται στην ανεργία, την εξαθλίωση και την κοινωνική περιθωριοποίηση.
Ο στρατάρχης Χίντενμπουργκ έδωσε υπερεξουσίες στον Μπρίνινγκ ο οποίος, χωρίς να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής, επέβαλε τη σκληρή λιτότητα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου καταφέρνοντας έτσι το πρώτο σοβαρό πλήγμα στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης.
Ετσι, το ναζιστικό κόμμα είδε τα ποσοστά του να εκτινάσσονται, όχι από την ανασφάλεια που προκαλεί ο πληθωρισμός, αλλά από την εξαθλίωση που προκάλεσε ο αποπληθωρισμός.
Ο μύθος της τραυματικής μνήμης του πληθωρισμού στη γερμανική κοινωνία είναι ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά ψεύδη που μοναδικό στόχο είχε και έχει τη νομιμοποίηση της περιχαράκωσης του Βερολίνου στη σκληρή δημοσιονομική περιοριστική πολιτική.
Ενα ψέμα αναγκαίο, καθώς η πολιτική ορθότητα δεν επιτρέπει σήμερα στα «γεράκια» της δημοσιονομικής ορθοδοξίας να ομολογήσουν ότι το πρότυπό τους είναι ο μοιραίος καγκελάριος Μπρίνινγκ.
