Μακρόν ο επειγόμενος

Oπως εύστοχα παρατηρεί το Politico, o Μακρόν χρειάζεται έναν συνομιλητή στο Βερολίνο το ταχύτερο δυνατόν, σε μια στιγμή που η πλειονότητα των αναλύσεων για τις μετεκλογικές εξελίξεις προεξοφλεί πολύμηνη διαπραγμάτευση, με άλλα λόγια Χριστούγεννα με τη Μέρκελ.

Την 1η Ιανουαρίου αρχίζει η εξάμηνη γαλλική προεδρία στην Ε.Ε. ενώ την ίδια στιγμή η μάχη για την προεδρική εκλογή και τις βουλευτικές εκλογές της άνοιξης θα έχει εισέλθει στην τελική ευθεία.

Είναι φανερό ότι το όποιο περιθώριο προεκλογικών ελιγμών τoυ Μακρόν με σημείο αναφοράς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση εξαρτάται σε καθοριστικό βαθμό από τον χρόνο που θα χρειαστεί η συγκρότηση νέου κυβερνητικού συνασπισμού στο Βερολίνο.

Οι πρόσφατες επισκέψεις των δύο αντίπαλων υποψηφίων για την Καγκελαρία, Σολτς και Λάσετ, στο Μέγαρο τω Ηλυσίων στο Παρίσι μαρτυρούν την αδημονία του Μακρόν να έχει τη δυνατότητα μιας εντυπωσιακής ρελάνς της ευρωπαϊκής του στρατηγικής.

Μιας στρατηγικής που ανέπτυξε προεκλογικά και μετεκλογικά το 2017 και κωδικοποίησε τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς με τις ομιλίες του στην Πνύκα και στη συνέχεια στη Σορβόνη.

Η ευρωπαϊκή στρατηγική Μακρόν, πρώτον, παρακάμπτει την αναθεώρηση των συνθηκών καθώς προβλέπει εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης από μια ομάδα πρόθυμων χωρών-μελών στο πλαίσιο της ενισχυμένης συνεργασίας όπως αυτή ορίζεται από τη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Δεύτερον, προβλέπει σταδιακή μετάβαση στη Δημοσιονομική Ενωση με τη σύσταση υπουργείου Οικονομικών της Ευρωζώνης που θα ελέγχεται από τη Βουλή της ευρωζώνης.

Τρίτον, ταυτόχρονα με τα παραπάνω ενίσχυση της αμυντικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε., με τη Γαλλία σε de facto ηγεμονικό ρόλο που έτσι θα εξισορροπεί την παντοδυναμία της Γερμανίας στην ευρωζώνη.

Με άλλα λόγια, ο Μακρόν επιδιώκει τη συνεργασία και στη χειρότερη περίπτωση την ανοχή του Βερολίνου στις προτάσεις που κατέθεσε το 2017 και οι οποίες μένουν αναπάντητες.

Τούτων λεχθέντων, η συγκυρία αυτή τη φορά προβάλλει να είναι πιο ευνοϊκή για τον ένοικο του Μεγάρου των Ηλυσίων, καθώς η χρονική παράταση της πανδημίας και κυρίως το κόστος των παρενεργειών της εκ των πραγμάτων βραχυκυκλώνουν την προσπάθεια που καταγράφεται στη Γερμανία για ταχεία επιστροφή στην κανονικότητα της μόνιμης δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής, όπως αυτή προσδιορίζεται από τον «κόφτη» χρέους αλλά και το Σύμφωνο Σταθερότητας.