«Ανάρρωση»

Αγαπώ τους ανθρώπους. Αγαπώ τη θάλασσα. Το αεράκι στο πρόσωπο. Τη βροχή στα μαλλιά. Τα δέντρα. Το χώμα μετά τη βροχή. Τον ουρανό και τα πουλιά όταν πετούν χαμηλά. Τα αγαπώ όλα αυτά. Αυτά κι άλλα τόσα. Το συναίσθημα αν δεν το απευθύνουμε και το κρατάμε μόνο για εμάς χάνεται, φθίνει και γίνεται μια άμορφη μάζα, ένα κουβάρι που μπλέκει το μυαλό και την ψυχή μας.

Η συνειδητοποίηση αυτή αποτελεί ένα είδος «ανάρρωσης». Σαν να σηκώνεις το κεφάλι και να αρχίζεις να βλέπεις ό,τι έχεις υπάρξει, ό,τι έχεις σκεφτεί και ό,τι έχεις ζήσει. Αφωνοι μπροστά στο μεγαλείο της ζωής μας ξυπνάμε από τον λήθαργο. Και βλέπουμε πως τελικά δεν είμαστε αυτό που νομίζαμε.

Εκστασιασμένοι παρατηρούμε την πραγματικότητα. Οι πιο ασφαλείς δρόμοι μας, οι χιλιοειπωμένες ατάκες μας, οι μεγαλόπνοοι στόχοι μας δεν ήταν παρά ένα σύννεφο καπνού που μας έκρυβε την αλήθεια. Κι εμείς υποκριτές. Οχι ηθοποιοί, μια και δεν ποιήσαμε κανένα ήθος.

Υποκριτές υποταγμένοι σε τεχνητούς εαυτούς. Η εκκίνηση βρισκόταν πάντα έξω από εμάς και ο τερματισμός ακόμα πιο έξω. Αποκομμένοι από εμάς. Ακόμη και οι σκέψεις μας δεν ήταν ποτέ δικές μας αλλά αποτέλεσμα σκέψεων άλλων. Κι έρχεται αυτή η στιγμιαία διαύγεια που τα κάνει όλα καπνό και σκόνη.

Πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τη μοναδικότητα της ύπαρξής μου ήμουν πολύ μικρή. Τρόμαξα που δεν μπορούσα να το εκλογικεύσω και να το εξηγήσω στους μεγάλους. Κρύφτηκα από τον φόβο αυτής της έκστασης.

Μεγαλώνοντας υπήρχαν στιγμές που αυτή η συνειδητοποίηση έπαιρνε τα ηνία, όμως και πάλι έβρισκα τρόπους να την τιθασεύσω. Πλέον την άφησα ελεύθερη. Κι έτσι είμαι κι εγώ ελεύθερη.

Σαν να περιφέρομαι σε μια πόλη άγνωστη, ταξιδιώτης της ίδιας της ζωής μου.

Κι ύστερα, όταν αυτές οι στιγμές περνούν, γίνομαι και πάλι υποκρίτρια, και κανονική. Βλέπω την ίδια πόλη, τα ίδια σπίτια, τους ίδιους ανθρώπους. «Καλημέρα», τους λες. «Καλημέρα», σου λένε. Και όλοι ευτυχισμένοι εν αγνοία. Αυτό είναι η ζωή. Η άγνοια του εαυτού μας και της ζωής μας. Το αν θα επιλέξουμε να μας μάθουμε εξαρτάται από το πόσο ανεκτικοί είμαστε στο να μας δούμε και για πόσο θα μας αντέξουμε.

Και η εκλογίκευση των πάντων αποτελεί και την καταστροφή τους. Γι’ αυτό έχουμε και μυαλό και καρδιά. Οι καλύτερες αποφάσεις παίρνονται από τη δεύτερη κι ας το ξεχνάμε.

Μάθαμε πως το ζητούμενο είναι η τελειότητα. Αν δεν φτάσουμε εκεί ζούμε δυστυχισμένες ζωές και σχέσεις. Ομως, τα πάντα είναι ατελή. Δεν υπάρχει τέλειο ηλιοβασίλεμα, τέλειος καφές, τέλειος άνθρωπος. Η τελειότητα υπάρχει μόνο στη θεωρία. Στην ουσία το ατελές είναι το ζητούμενο. Κι οι μοιρασμένες ατέλειες είναι που φτιάχνουν τα πιο γοητευτικά σύνολα.

* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός