Λίγο Λίγο

«Γιατί δεν γράφεις τελευταία; Γίνονται τόσα και η κάθε είδους παρέμβαση είναι αναγκαία» μου είπε ένας γνωστός μου τις προάλλες.

Δεν το αναλύσαμε ιδιαίτερα. Αλλαξα αμέσως κουβέντα σαν τη μετωπική που αποφεύγεις την τελευταία στιγμή αλλάζοντας λωρίδα. Καταλαβαίνω αυτό που είπε και το έχω ακούσει αρκετές φορές. Οι άνθρωποι θέλουν να διαβάζουν πράγματα επίκαιρα, να ταυτίζονται ή να διαφωνούν. Θέλουν λέξεις ξεκάθαρες και δήλωση θέσης. Να μην κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου.

Σίγουρα όσοι έρχονται και μου πετάνε την ίδια ατάκα, προφανώς εννοούν ένα κείμενο για τις πυρκαγιές ή για τον φράχτη στον Εβρο ή για την κατάσταση στο Αφγανιστάν ή για τα εμβόλια και όχι κάτι λυρικό για τα καλοκαιρινά ηλιοβασιλέματα και τα ζευγαράκια που περπατούν χεράκι χεράκι ξυπόλυτα στην άμμο.

Γνωρίζω όμως καλά πως στη συγκεκριμένη συγκυρία κανείς δεν έχει ανάγκη από τα δικά μου κείμενα – αν εξαιρέσεις εμένα. Γιατί όταν έβλεπα τον καπνό στον ουρανό να έρχεται από τη φωτιά στην Εύβοια, δεν ήμουν από την αρχή σίγουρη για την εστία της. Ακόμη και τώρα. Οταν ο καπνός σε περιβάλλει χαμηλώνεις και περιμένεις να καθαρίσει η ατμόσφαιρα. Δεν στέκεσαι στις μύτες των ποδιών με τα χέρια ψηλά απλά για να ξεχωρίσεις και να δηλώσεις την παρουσία σου. Είναι γνωστό πως τα αέρια διαχέονται πάντα προς τα πάνω μέχρι να εξαφανιστούν.

Δεν ξέρω ποιος είναι ο σωστός τρόπος παρέμβασης. Και αν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος για να πάρεις μέρος ενεργά σε μια εποχή. Και σε μια τέτοια συγκυρία δύσκολη, με μια επικαιρότητα να τη βαραίνει όλο και περισσότερο, το λάδι στη φωτιά μέσω των λέξεων δεν είμαι σίγουρη ότι είναι η καλύτερη εναλλακτική. Ξέρω, θα μου πεις πως άρχισα πάλι τις θεωρητικούρες και πως ακόμα και τώρα δεν παίρνω ξεκάθαρη θέση. Στην τελική, η θέση μου δεν ενδιαφέρει και κανέναν. Απλά εναλλακτικές δίνω.

Αντί να μου ζητήσεις να ζήσω μόνο με την τηλεόραση ανοιχτή, να τρέφομαι με τρομολαγνεία και στο τέλος να σου περιγράψω αυτά που εκτυλίσσονταν στην οθόνη μου, προτιμώ ή να βοηθήσω έμπρακτα χωρίς πολλά πολλά λόγια ή να ζήσω με ένα βιβλίο ανοιχτό δίπλα στη θάλασσα και να χαζεύω τα ζευγαράκια που περπατούν στην άμμο. Δεν είναι αδιαφορία για όλα όσα συμβαίνουν. Είναι η άμυνα που δημιουργεί ο καθένας μας όταν βιώνει τόσο σκληρές καταστάσεις.

Ενας φίλος που βρισκόταν στην Εύβοια, μου έλεγε πως οι άνθρωποι, ακίνητοι, έβλεπαν από την παραλία τα σπίτια τους να καίγονται απέναντι. Βουβά. Χωρίς φωνές και κλάματα. Απλά κοιτούσαν τη ζωή τους να καίγεται λίγο λίγο. Ο αέρας ήταν ελάχιστος. Κι αυτό, αν μπορείς να το δεις, είναι μια δήλωση θέσης.

* πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός