Αφού καταφέραμε το ακατόρθωτο, να καεί η μισή Εύβοια, η μισή Ελλάδα, με ένταση ανέμων δύο Μποφόρ, περνούμε στο επόμενο στάδιο παράκρουσης. Δηλαδή σε αυτό της αποκατάστασης του χαμένου φυσικού πλούτου…
Εδώ ο υπήκοος αυτής της παραλογισμένης χώρας σηκώνει τα χέρια ψηλά. Αδυνατεί να κατανοήσει πώς μια τέτοια εκτεταμένη οικολογική καταστροφή θα μπορέσει να αποκατασταθεί με τη θεσμοθέτηση της έννοιας του «Ανάδοχου της Αναδάσωσης» – ακόμη ενός γραφειοκρατικού φορέα με μπόλικη σάλτσα εθελοντισμού και φυσικά την πόρτα ορθάνοιχτη σε ιδιώτες.
Να γελάσουμε; Να φοβηθούμε; Ή να τους βγάλουμε τη γλώσσα στη συγκέντρωση που θα γίνει στο τέλος Αυγούστου για την Εύβοια; Να γυρίσουμε την πλάτη σε όλους αυτούς που θα έρθουν να αποκαταστήσουν τον παραπληγικό που οι ίδιοι τον έχουν φέρει σε αυτήν τη θέση. Θυμάμαι τον Ιβάν Ιλιτς και τη θεσμοποιημένη κοινωνία του και αναλογίζομαι πόσο δίκιο είχε και πόσο άγνωστος είναι. Αντίθετα, οι μπουρδολογίες περί αειφόρου ανάπτυξης και ενδυνάμωσης της οικολογικής συνείδησης (sic) περνούν από στόμα σε στόμα σαν καραμέλα.
Ολα μοιάζουν με εκείνες τις επικοινωνιακές εμφανίσεις του Νίξον έξω από τον Λευκό Οίκο, να μαζεύει γόπες με ένα μπαστούνι προκειμένου να δείξει την οικολογική ευαισθησία του, ενώ από την άλλη έκαιγε στο Βιετνάμ με ναπάλμ τα δάση και τους ανθρώπους.
Αλλά πριν δεχτούμε τον ανάδοχο, ας σταθούμε στις απορίες του προέδρου του Εθνικού Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Πάρνηθας, κ. Καρέτσου. Ο έμπειρος δασάρχης, αφού εξέφρασε τους φόβους του για την παραχώρηση τόσο ευαίσθητων οικολογικών συστημάτων σε ιδιώτες, λέει και τούτο: «Πού θα βρεθεί το φυτευτικό υλικό όταν τα 50 εθνικά φυτώρια της χώρας έχουν διαλυθεί;»
Θα μας φέρουν δέντρα από το εξωτερικό; Προφανώς, και σίγουρα θα το δείχνει ολημερίς κι ολοβραδίς ο ΣΚΑΪ. Ο,τι πιο επικίνδυνο μπορεί να συμβεί, ακόμα και από αυτό της πυρκαγιάς. Τα οικοσυστήματα έχουν τη δική τους ισορροπία που απέχει κατά πολύ από την ανισορροπία των διαφόρων Drs Jekyll του νεοφιλελευθερισμού…
