• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 15.1°C / 19.2°C
    2 BF
    38%
  • Θεσσαλονίκη
    Αίθριος καιρός
    17°C 14.2°C / 19.1°C
    3 BF
    45%
  • Πάτρα
    Αίθριος καιρός
    17°C 14.9°C / 17.7°C
    1 BF
    47%
  • Ιωάννινα
    Αίθριος καιρός
    9°C 8.9°C / 13.6°C
    0 BF
    87%
  • Αλεξανδρούπολη
    Αίθριος καιρός
    12°C 11.9°C / 11.9°C
    0 BF
    82%
  • Βέροια
    Αίθριος καιρός
    16°C 14.0°C / 16.5°C
    1 BF
    50%
  • Κοζάνη
    Αίθριος καιρός
    10°C 10.4°C / 12.9°C
    2 BF
    54%
  • Αγρίνιο
    Αραιές νεφώσεις
    15°C 15.0°C / 15.0°C
    2 BF
    49%
  • Ηράκλειο
    Σποραδικές νεφώσεις
    17°C 15.4°C / 17.8°C
    4 BF
    70%
  • Μυτιλήνη
    Αίθριος καιρός
    15°C 15.1°C / 15.1°C
    3 BF
    53%
  • Ερμούπολη
    Σποραδικές νεφώσεις
    18°C 17.8°C / 18.4°C
    5 BF
    59%
  • Σκόπελος
    Αίθριος καιρός
    17°C 16.8°C / 16.8°C
    3 BF
    65%
  • Κεφαλονιά
    Ελαφρές νεφώσεις
    14°C 13.9°C / 13.9°C
    0 BF
    94%
  • Λάρισα
    Αίθριος καιρός
    14°C 14.0°C / 14.0°C
    1 BF
    49%
  • Λαμία
    Αίθριος καιρός
    17°C 11.5°C / 17.7°C
    1 BF
    50%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 17.8°C / 18.2°C
    0 BF
    68%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    14°C 13.3°C / 19.0°C
    2 BF
    59%
  • Καβάλα
    Αίθριος καιρός
    18°C 17.7°C / 17.7°C
    2 BF
    64%
  • Κατερίνη
    Αίθριος καιρός
    17°C 12.7°C / 17.2°C
    2 BF
    83%
  • Καστοριά
    Αίθριος καιρός
    12°C 11.9°C / 11.9°C
    0 BF
    49%
EUROKINISSI/ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το κέντρο μας: ο άνθρωπος – Ενα σχόλιο για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Δράσης

  • A-
  • A+
Πόσες και πόσοι πρόσφυγες υπέμειναν και υπομένουν καρτερικά στις Μόριες και στις Σάμους, στα «Μεταγωγών Θεσσαλονίκης» όλου του κόσμου ακραίους εξευτελισμούς για να πάρουν τα πολυπόθητα χαρτιά και να αλλάξουν ταυτότητα από αιτούντες-ζητιάνοι του ασύλου σε πρόσφυγες. Κατάλαβα ότι στο ανθρωπιστικό «πεδίο» πέφτουμε συνήθως σ’ αυτήν την παγίδα με όσα πρόσωπα έχουμε κληθεί, ως σωτήρες, να υποστηρίξουμε: Μένουμε στην ταυτότητα του πρόσφυγα, σαν να είναι ρούχο ενός σώματος που δεν έχει τις δικές του ανάγκες.

Η 9η Αυγούστου αυτού του καλοκαιριού ήταν μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα. Το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου στην Αθήνα, στην «Κατεχάκη», με τους πολλούς υπαίθριους χώρους και τις προκάτ κατασκευές, ήταν από τις 9 το πρωί γεμάτο από εκατοντάδες πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο, που ύστερα από αναμονή τουλάχιστον δύο ωρών, είχαν τελικά καταφέρει να εισέλθουν και περίμεναν υπομονετικά στα παγκάκια των υπαίθριων χώρων. Μεταξύ αυτών και ικανός αριθμός δικηγόρων, κοινωνικών λειτουργών και άλλων ειδικοτήτων, εργαζομένων σ’ ό,τι ονομάζουμε ανθρωπιστικές οργανώσεις και διεθνείς αντίστοιχα οργανισμούς.

Σαν δικηγόρος μιας τέτοιας οργάνωσης συνόδευα εκείνη τη μέρα, ως νομικός του συμπαραστάτης, ένα παιδί, που πριν από δύο μήνες είχε ενηλικιωθεί. Αναμέναμε να μας καλέσουν για τη συνέντευξη, κομβικό σημείο της διαδικασίας που θα έκρινε το προσφυγικό του καθεστώς. Υπάλληλοι εμφανίζονταν φωνάζοντας ονόματα προσφύγων, οδηγώντας τους κατόπιν στα γραφεία για να προχωρήσουν τις υποθέσεις τους. Κάποια στιγμή το δυνατό αίσθημα της δίψας που ένιωθα με οδήγησε σε έναν άθλιο ψύκτη, που δεν λειτουργούσε.

Ακολούθησε η επίσκεψη στον άλλον, ο οποίος εκτός από μια ταμπέλα, που πληροφορούσε ότι η αλλαγή φίλτρου είχε γίνει στις 21/6/2020, δηλαδή πάνω από ένα χρόνο, απαιτούσε ποτήρι για να γίνει χρηστικό. Και η θέση των ποτηριών ήταν άδεια…Τρίτος ψύκτης ή άλλη πηγή νερού δεν υπήρχε προσβάσιμη. Οταν ζήτησα τη βοήθεια υπαλλήλων, μου είπαν ότι δεν υπήρχε κυλικείο για να αγοράσω νερό και ότι το ζήτημα με τους ψύκτες είναι παλιό και άλυτο. Εδειξαν να με καταλαβαίνουν, αλλά δήλωσαν αδυναμία να βοηθήσουν. Σε λίγο το παιδί που συνόδευα, πρόφερε κι αυτό τη λέξη «διψάω». Απελπισία με κυρίεψε. Δεν βρισκόμασταν στο ερειπωμένο από βομβαρδισμούς Χαλέπι στη Συρία, ούτε στη ρημαγμένη από εμφυλίους Καμπούλ του Αφγανιστάν, δεν κινδυνεύαμε ως άμαχοι ή μέλη ανθρωπιστικής οργάνωσης από ένοπλες ομάδες σε έρημο της Υεμένης, μέρη που θα δικαιολογούσαν μια τέτοια ακραία κατάσταση έλλειψης. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Είχα - είχαμε την επιλογή είτε να βγούμε από τον εκεί χώρο και να περάσουμε στο περίπτερο εκατό μέτρα έξω για να αγοράσουμε νερό και να αποφύγουμε τη λιποθυμία από δίψα, είτε την απομάκρυνση από τον υπαίθριο χώρο που μας είχε οριστεί ως χώρος αναμονής, που θα σήμαινε, αν έφτανε η σειρά μας και ήμασταν απόντες, την αναβολή ή και ματαίωση της διαδικασίας, με αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση γραφειοκρατικές διαδικασίες, ακόμα και κίνδυνο να χαθεί η υπόθεση.

Αισθάνθηκα, ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα, ότι αντιμετωπίζομαι μόνο με την ταυτότητά μου, αυτήν του δικηγόρου, που ήρθε σε μια κρατική υπηρεσία για να διεκπεραιώσει μια υπόθεση και οι ανάγκες του περιορίζονται στο να ολοκληρωθεί η αποστολή του. Οχι ως ένα ανθρώπινο σώμα που έχει ανάγκες, που διψάει, πονάει, νιώθει, επιθυμεί. Και τότε είδα τους γύρω μου, όπως έπρεπε πάντα να τους βλέπω, δηλαδή ως σώματα με τις ίδιες με μένα, βασικές τουλάχιστον, ανάγκες. Ανάγκες που δεν περιορίζονται στην επιτυχή ολοκλήρωση της αναγνώρισής τους ως προσφύγων.

Κατάλαβα ότι στο ανθρωπιστικό «πεδίο» πέφτουμε συνήθως σ’ αυτήν την παγίδα με όσα πρόσωπα έχουμε κληθεί, ως σωτήρες, να υποστηρίξουμε: Μένουμε στην ταυτότητα του πρόσφυγα, σαν να είναι ρούχο ενός σώματος που δεν έχει τις δικές του ανάγκες. Η σκέψη μου πέρασε στα Κέντρα Πρώτης Υποδοχής, τα λεγόμενα χοτ σποτ στα νησιά και στα Κέντρα Κράτησης όλης της επικράτειας. Χώροι που χιλιάδες πρόσωπα μοιράζονται και μοιραζόμαστε μαζί τους, όχι όμως τις δύσκολες ώρες, έναν άθλιο χώρο με την ξεχωριστή ταυτότητα που μας έχει δοθεί. Είτε αυτήν του κρατικού υπαλλήλου, είτε του μέλους ανθρωπιστικής οργάνωσης ή διεθνούς οργανισμού είτε αυτήν του πρόσφυγα. Ταυτότητες που δεν ενώνουν αλλά χωρίζουν τους ανθρώπους.

Σκέφτηκα πόσες χιλιάδες άνθρωποι-πρόσφυγες υπέφεραν και υποφέρουν σε τέτοια μέρη σε όλον τον κόσμο κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Πόσες και πόσοι πρόσφυγες υπέμειναν και υπομένουν καρτερικά στις Μόριες και στις Σάμους, στα «Μεταγωγών Θεσσαλονίκης» όλου του κόσμου ακραίους εξευτελισμούς, για να πάρουν τα πολυπόθητα χαρτιά και να αλλάξουν ταυτότητα από αιτούντες- ζητιάνοι του ασύλου σε πρόσφυγες. Και πόσες και πόσοι από εμάς του ανθρωπιστικού πεδίου δουλέψαμε και δουλεύουμε σε αυτές τις δομές, αυτές τις κολάσεις.

Και κάτι άλλο ακόμα. Ψάχνοντας εμείς οι τελευταίοι να βρούμε συνολικές λύσεις για όλους, χάνουμε έτσι το κέντρο μας, που είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, μία μία και ένας ένας χωριστά, ο τόσο διαφορετικός και συνάμα όμοιος με τους άλλους, με μας. Ξεχνάμε πως θα πρέπει να δουλεύουμε μ’ αυτόν κι όχι γι’ αυτόν, ακούγοντας τις ανάγκες του, που αυτός-αυτή θα μας υποδείξει, όχι εμείς. Μπαίνουμε έτσι στην ίδια λογική με το κράτος εντός των συνόρων του οποίου εργαζόμαστε και χαράσσουμε τις δικές μας πολιτικές αποφασίζοντας για τις ζωές των άλλων, ακριβώς ό,τι κοροϊδεύουμε. Κι εκεί που το κράτος αδυνατεί να το κάνει, το υποκαθιστούμε εμείς καλύπτοντας ένα κομμάτι «προστασίας» σε κέντρα κράτησης και υποδοχής με το να γινόμαστε πάλι εμείς, πολλές φορές χωρίς να το καταλάβουμε, συνένοχοι ενός παράνομου, χυδαίου κατασταλτικού μηχανισμού.

Τελικά εκείνη τη μέρα στην «Κατεχάκη», ως σαρβάιβορ, ανακάλυψα πίσω από σύρματα, πατώντας σε σπασμένα κράσπεδα και άνυδρες πρασιές μια βρύση μ’ έναν σωλήνα ποτίσματος. Πίναμε νερό το παιδί κι εγώ μέχρι που σκάσαμε κι ύστερα επιστρέψαμε στο παγκάκι μας, περιμένοντας ξεδιψασμένοι πια και ήρεμοι τη σειρά μας…

Εκείνη τη μέρα στην «Κατεχάκη» κατάλαβα τι σημαίνει να αντιμετωπίζεσαι ως αριθμός, ως θύμα πολιτικών καταστολής ή απλά αδιαφορίας και όχι ως ένας άνθρωπος, ένα σώμα, που απλά διψάει και δεν του παρέχεται το αυτονόητο. Θαύμασα την αντοχή μου, όπως και την αντοχή τόσων διψασμένων, που περίμεναν κι αυτοί τη σειρά τους.

Ηταν σωτήρια λύση η βρύση που ανακάλυψα, είναι σωτήριες λύσεις οι «κρυμμένες βρύσες», που κατά καιρούς ανακαλύπτω κι εγώ και οι συνάδελφοί μου για να λύσουμε τα άλυτα: η ομάδα γιατρών που θα σώσουν έναν ασθενή χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, η ομάδα αλληλέγγυων για τροφή ή στέγη, ένας ευαίσθητος αστυνομικός που θα πράξει τα νόμιμα. Φτάνει όμως αυτό; Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στην τύχη, την τόλμη ή την εφευρετικότητά μας ως κλειστές ομάδες ή μονάδες; Η 19η Αυγούστου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Δράσης. Ας είναι η αρχή για τον κύκλο που θα ενώσει όλες και όλους μας γύρω από το κέντρο μας: τον άνθρωπο.

*Δικηγόρος

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το ιδεολογικό οπλοστάσιο μίας πρώτης δύναμης δεν μένει απαρατήρητο...
Οι αγώνες του μέλλοντος θα πρέπει να αφορούν και στο υλικό κομμάτι, και σε αυτό της υπεράσπισης και της εδραίωσης αξιών που αναβαθμίζουν τον άνθρωπο. Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα συναντάμε προβλήματα που θα...
Το ιδεολογικό οπλοστάσιο μίας πρώτης δύναμης δεν μένει απαρατήρητο...
ΑΠΟΨΕΙΣ
Ο Λαμπράκης, σύμβολο της πολύπαθης αλλά και νικηφόρας Αριστεράς
«Λαμπράκη ζεις – Εσύ μας οδηγείς», είναι ένα από τα συνθήματα που έχει ακουστεί πολλές φορές, μετά τη δολοφονία του Μαραθωνοδρόμου της Ειρήνης στις 22 Μαΐου του 1963. Το ερώτημα είναι αν το σύνθημα αυτό ισχύει...
Ο Λαμπράκης, σύμβολο της πολύπαθης αλλά και νικηφόρας Αριστεράς
ΑΠΟΨΕΙΣ
Το βέτο του Ερντογάν για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ
Είναι γνωστό ότι εδώ και χρόνια ο Ερντογάν μετατρέπει σε ευκαιρία είτε τις διαφωνίες μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων είτε τους ανταγωνισμούς. Το ίδιο παρασκήνιο βλέπουμε και με το βέτο.
Το βέτο του Ερντογάν για τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τι επιδίωξε ο κ. Μητσοτάκης στις ΗΠΑ
Ο κ. Μητσοτάκης έδειξε να συνομιλεί όχι ως «γέφυρα» της Ευρώπης συμβολής για την Ειρήνη αλλά ως άνευ όρων σύμμαχος στον πολεμικό ανταγωνισμό Ανατολής - Δύσης.
Τι επιδίωξε ο κ. Μητσοτάκης στις ΗΠΑ
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εθελοντισμός με «κινεζικά χαρακτηριστικά»
Στις αρχές Μαρτίου γιορτάζεται στην Κίνα η «μέρα της μελέτης του Λέι Φενγκ», που έχει αποτελέσει τη βάση ανάπτυξης του σύγχρονου κινήματος του εθελοντισμού στη χώρα.
Εθελοντισμός με «κινεζικά χαρακτηριστικά»
ΑΠΟΨΕΙΣ
Περισσότερη φροντίδα και λιγότερη θεραπεία
Με πρόφαση την επιστήμη, η θεραπεία και κατ' επέκταση οι φαρμακευτικές εταιρείες και η βιομηχανία ιατρικού εξοπλισμού έχουν προτεραιότητα με αποτέλεσμα τα κέρδη τους να είναι αδιανόητα.
Περισσότερη φροντίδα και λιγότερη θεραπεία

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας