• Αθήνα
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 18.8°C / 19.2°C
    4 BF
    82%
  • Θεσσαλονίκη
    Αραιές νεφώσεις
    17°C 16.6°C / 16.6°C
    4 BF
    72%
  • Πάτρα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    15°C 15.0°C / 18.0°C
    3 BF
    72%
  • Ιωάννινα
    Αυξημένες νεφώσεις
    11°C 10.9°C / 10.9°C
    1 BF
    100%
  • Αλεξανδρούπολη
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    15°C 14.9°C / 14.9°C
    5 BF
    82%
  • Βέροια
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    13°C 13.0°C / 16.0°C
    0 BF
    93%
  • Κοζάνη
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    9°C 9.4°C / 9.4°C
    1 BF
    100%
  • Αγρίνιο
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    15°C 14.6°C / 14.6°C
    3 BF
    92%
  • Ηράκλειο
    Ελαφρές νεφώσεις
    23°C 22.8°C / 22.8°C
    6 BF
    38%
  • Μυτιλήνη
    Ελαφρές νεφώσεις
    19°C 17.9°C / 18.9°C
    5 BF
    68%
  • Ερμούπολη
    Ελαφρές νεφώσεις
    18°C 18.4°C / 19.1°C
    5 BF
    88%
  • Σκόπελος
    Αυξημένες νεφώσεις
    18°C 17.7°C / 17.7°C
    4 BF
    73%
  • Κεφαλονιά
    Αραιές νεφώσεις
    19°C 18.6°C / 18.6°C
    5 BF
    88%
  • Λάρισα
    Ασθενείς βροχοπτώσεις
    17°C 16.5°C / 16.5°C
    2 BF
    92%
  • Λαμία
    Βροχοπτώσεις μέτριας έντασης
    16°C 16.5°C / 16.5°C
    3 BF
    93%
  • Ρόδος
    Ελαφρές νεφώσεις
    20°C 18.8°C / 19.8°C
    2 BF
    88%
  • Χαλκίδα
    Αίθριος καιρός
    19°C 19.0°C / 19.4°C
    4 BF
    83%
  • Καβάλα
    Αυξημένες νεφώσεις
    14°C 14.0°C / 14.0°C
    2 BF
    83%
  • Κατερίνη
    Αυξημένες νεφώσεις
    17°C 13.7°C / 16.7°C
    2 BF
    89%
  • Καστοριά
    Αυξημένες νεφώσεις
    10°C 9.8°C / 9.8°C
    2 BF
    99%
EUROKINISSI/ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το κέντρο μας: ο άνθρωπος – Ενα σχόλιο για την Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Δράσης

  • A-
  • A+
Πόσες και πόσοι πρόσφυγες υπέμειναν και υπομένουν καρτερικά στις Μόριες και στις Σάμους, στα «Μεταγωγών Θεσσαλονίκης» όλου του κόσμου ακραίους εξευτελισμούς για να πάρουν τα πολυπόθητα χαρτιά και να αλλάξουν ταυτότητα από αιτούντες-ζητιάνοι του ασύλου σε πρόσφυγες. Κατάλαβα ότι στο ανθρωπιστικό «πεδίο» πέφτουμε συνήθως σ’ αυτήν την παγίδα με όσα πρόσωπα έχουμε κληθεί, ως σωτήρες, να υποστηρίξουμε: Μένουμε στην ταυτότητα του πρόσφυγα, σαν να είναι ρούχο ενός σώματος που δεν έχει τις δικές του ανάγκες.

Η 9η Αυγούστου αυτού του καλοκαιριού ήταν μια ιδιαίτερα ζεστή μέρα. Το Περιφερειακό Γραφείο Ασύλου στην Αθήνα, στην «Κατεχάκη», με τους πολλούς υπαίθριους χώρους και τις προκάτ κατασκευές, ήταν από τις 9 το πρωί γεμάτο από εκατοντάδες πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο, που ύστερα από αναμονή τουλάχιστον δύο ωρών, είχαν τελικά καταφέρει να εισέλθουν και περίμεναν υπομονετικά στα παγκάκια των υπαίθριων χώρων. Μεταξύ αυτών και ικανός αριθμός δικηγόρων, κοινωνικών λειτουργών και άλλων ειδικοτήτων, εργαζομένων σ’ ό,τι ονομάζουμε ανθρωπιστικές οργανώσεις και διεθνείς αντίστοιχα οργανισμούς.

Σαν δικηγόρος μιας τέτοιας οργάνωσης συνόδευα εκείνη τη μέρα, ως νομικός του συμπαραστάτης, ένα παιδί, που πριν από δύο μήνες είχε ενηλικιωθεί. Αναμέναμε να μας καλέσουν για τη συνέντευξη, κομβικό σημείο της διαδικασίας που θα έκρινε το προσφυγικό του καθεστώς. Υπάλληλοι εμφανίζονταν φωνάζοντας ονόματα προσφύγων, οδηγώντας τους κατόπιν στα γραφεία για να προχωρήσουν τις υποθέσεις τους. Κάποια στιγμή το δυνατό αίσθημα της δίψας που ένιωθα με οδήγησε σε έναν άθλιο ψύκτη, που δεν λειτουργούσε.

Ακολούθησε η επίσκεψη στον άλλον, ο οποίος εκτός από μια ταμπέλα, που πληροφορούσε ότι η αλλαγή φίλτρου είχε γίνει στις 21/6/2020, δηλαδή πάνω από ένα χρόνο, απαιτούσε ποτήρι για να γίνει χρηστικό. Και η θέση των ποτηριών ήταν άδεια…Τρίτος ψύκτης ή άλλη πηγή νερού δεν υπήρχε προσβάσιμη. Οταν ζήτησα τη βοήθεια υπαλλήλων, μου είπαν ότι δεν υπήρχε κυλικείο για να αγοράσω νερό και ότι το ζήτημα με τους ψύκτες είναι παλιό και άλυτο. Εδειξαν να με καταλαβαίνουν, αλλά δήλωσαν αδυναμία να βοηθήσουν. Σε λίγο το παιδί που συνόδευα, πρόφερε κι αυτό τη λέξη «διψάω». Απελπισία με κυρίεψε. Δεν βρισκόμασταν στο ερειπωμένο από βομβαρδισμούς Χαλέπι στη Συρία, ούτε στη ρημαγμένη από εμφυλίους Καμπούλ του Αφγανιστάν, δεν κινδυνεύαμε ως άμαχοι ή μέλη ανθρωπιστικής οργάνωσης από ένοπλες ομάδες σε έρημο της Υεμένης, μέρη που θα δικαιολογούσαν μια τέτοια ακραία κατάσταση έλλειψης. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Είχα - είχαμε την επιλογή είτε να βγούμε από τον εκεί χώρο και να περάσουμε στο περίπτερο εκατό μέτρα έξω για να αγοράσουμε νερό και να αποφύγουμε τη λιποθυμία από δίψα, είτε την απομάκρυνση από τον υπαίθριο χώρο που μας είχε οριστεί ως χώρος αναμονής, που θα σήμαινε, αν έφτανε η σειρά μας και ήμασταν απόντες, την αναβολή ή και ματαίωση της διαδικασίας, με αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση γραφειοκρατικές διαδικασίες, ακόμα και κίνδυνο να χαθεί η υπόθεση.

Αισθάνθηκα, ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα, ότι αντιμετωπίζομαι μόνο με την ταυτότητά μου, αυτήν του δικηγόρου, που ήρθε σε μια κρατική υπηρεσία για να διεκπεραιώσει μια υπόθεση και οι ανάγκες του περιορίζονται στο να ολοκληρωθεί η αποστολή του. Οχι ως ένα ανθρώπινο σώμα που έχει ανάγκες, που διψάει, πονάει, νιώθει, επιθυμεί. Και τότε είδα τους γύρω μου, όπως έπρεπε πάντα να τους βλέπω, δηλαδή ως σώματα με τις ίδιες με μένα, βασικές τουλάχιστον, ανάγκες. Ανάγκες που δεν περιορίζονται στην επιτυχή ολοκλήρωση της αναγνώρισής τους ως προσφύγων.

Κατάλαβα ότι στο ανθρωπιστικό «πεδίο» πέφτουμε συνήθως σ’ αυτήν την παγίδα με όσα πρόσωπα έχουμε κληθεί, ως σωτήρες, να υποστηρίξουμε: Μένουμε στην ταυτότητα του πρόσφυγα, σαν να είναι ρούχο ενός σώματος που δεν έχει τις δικές του ανάγκες. Η σκέψη μου πέρασε στα Κέντρα Πρώτης Υποδοχής, τα λεγόμενα χοτ σποτ στα νησιά και στα Κέντρα Κράτησης όλης της επικράτειας. Χώροι που χιλιάδες πρόσωπα μοιράζονται και μοιραζόμαστε μαζί τους, όχι όμως τις δύσκολες ώρες, έναν άθλιο χώρο με την ξεχωριστή ταυτότητα που μας έχει δοθεί. Είτε αυτήν του κρατικού υπαλλήλου, είτε του μέλους ανθρωπιστικής οργάνωσης ή διεθνούς οργανισμού είτε αυτήν του πρόσφυγα. Ταυτότητες που δεν ενώνουν αλλά χωρίζουν τους ανθρώπους.

Σκέφτηκα πόσες χιλιάδες άνθρωποι-πρόσφυγες υπέφεραν και υποφέρουν σε τέτοια μέρη σε όλον τον κόσμο κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Πόσες και πόσοι πρόσφυγες υπέμειναν και υπομένουν καρτερικά στις Μόριες και στις Σάμους, στα «Μεταγωγών Θεσσαλονίκης» όλου του κόσμου ακραίους εξευτελισμούς, για να πάρουν τα πολυπόθητα χαρτιά και να αλλάξουν ταυτότητα από αιτούντες- ζητιάνοι του ασύλου σε πρόσφυγες. Και πόσες και πόσοι από εμάς του ανθρωπιστικού πεδίου δουλέψαμε και δουλεύουμε σε αυτές τις δομές, αυτές τις κολάσεις.

Και κάτι άλλο ακόμα. Ψάχνοντας εμείς οι τελευταίοι να βρούμε συνολικές λύσεις για όλους, χάνουμε έτσι το κέντρο μας, που είναι ο άνθρωπος. Ο άνθρωπος, μία μία και ένας ένας χωριστά, ο τόσο διαφορετικός και συνάμα όμοιος με τους άλλους, με μας. Ξεχνάμε πως θα πρέπει να δουλεύουμε μ’ αυτόν κι όχι γι’ αυτόν, ακούγοντας τις ανάγκες του, που αυτός-αυτή θα μας υποδείξει, όχι εμείς. Μπαίνουμε έτσι στην ίδια λογική με το κράτος εντός των συνόρων του οποίου εργαζόμαστε και χαράσσουμε τις δικές μας πολιτικές αποφασίζοντας για τις ζωές των άλλων, ακριβώς ό,τι κοροϊδεύουμε. Κι εκεί που το κράτος αδυνατεί να το κάνει, το υποκαθιστούμε εμείς καλύπτοντας ένα κομμάτι «προστασίας» σε κέντρα κράτησης και υποδοχής με το να γινόμαστε πάλι εμείς, πολλές φορές χωρίς να το καταλάβουμε, συνένοχοι ενός παράνομου, χυδαίου κατασταλτικού μηχανισμού.

Τελικά εκείνη τη μέρα στην «Κατεχάκη», ως σαρβάιβορ, ανακάλυψα πίσω από σύρματα, πατώντας σε σπασμένα κράσπεδα και άνυδρες πρασιές μια βρύση μ’ έναν σωλήνα ποτίσματος. Πίναμε νερό το παιδί κι εγώ μέχρι που σκάσαμε κι ύστερα επιστρέψαμε στο παγκάκι μας, περιμένοντας ξεδιψασμένοι πια και ήρεμοι τη σειρά μας…

Εκείνη τη μέρα στην «Κατεχάκη» κατάλαβα τι σημαίνει να αντιμετωπίζεσαι ως αριθμός, ως θύμα πολιτικών καταστολής ή απλά αδιαφορίας και όχι ως ένας άνθρωπος, ένα σώμα, που απλά διψάει και δεν του παρέχεται το αυτονόητο. Θαύμασα την αντοχή μου, όπως και την αντοχή τόσων διψασμένων, που περίμεναν κι αυτοί τη σειρά τους.

Ηταν σωτήρια λύση η βρύση που ανακάλυψα, είναι σωτήριες λύσεις οι «κρυμμένες βρύσες», που κατά καιρούς ανακαλύπτω κι εγώ και οι συνάδελφοί μου για να λύσουμε τα άλυτα: η ομάδα γιατρών που θα σώσουν έναν ασθενή χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, η ομάδα αλληλέγγυων για τροφή ή στέγη, ένας ευαίσθητος αστυνομικός που θα πράξει τα νόμιμα. Φτάνει όμως αυτό; Μπορούμε να βασιζόμαστε πάντα στην τύχη, την τόλμη ή την εφευρετικότητά μας ως κλειστές ομάδες ή μονάδες; Η 19η Αυγούστου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπιστικής Δράσης. Ας είναι η αρχή για τον κύκλο που θα ενώσει όλες και όλους μας γύρω από το κέντρο μας: τον άνθρωπο.

*Δικηγόρος

Ακολουθήστε μας στο Google news
ΑΠΟΨΕΙΣ
Εμφανής η πολιτική σκοπιμότητα των διώξεων
Η εκμετάλλευση της πανδημίας ως προσχήματος είναι προσωρινή, αλλά η πρόθεση της κυβέρνησης και γενικότερα των φορέων της αστικής εξουσίας να καταργήσουν όσο περισσότερες δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα...
Εμφανής η πολιτική σκοπιμότητα των διώξεων
ΑΠΟΨΕΙΣ
Οι αρνητές μάς αναγκάζουν να ξανασκεφτούμε
Υπάρχουν κάποιες λέξεις/έννοιες, τις οποίες έχουμε ακούσει και έχουμε πει άπειρες φορές και γι’ αυτό τις θεωρούμε δεδομένες και συνεπώς εκτός συζήτησης. Μια τέτοια έννοια είναι το δίπολο Δεξιάς και Αριστεράς.
Οι αρνητές μάς αναγκάζουν να ξανασκεφτούμε
ΑΠΟΨΕΙΣ
Διμέτωπος Ψυχρός Πόλεμος;
Σε σκοτσέζικο ντους μοιάζουν να εξελίσσονται οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Κίνα και τη Ρωσία καθώς υπάρχουν ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας σε επίπεδο κορυφής και ταυτόχρονα από την Ουκρανία μέχρι την Ταϊβάν...
Διμέτωπος Ψυχρός Πόλεμος;
ΑΠΟΨΕΙΣ
Τον ηγέτη που μπορεί, τον έχουμε. Το κόμμα που μπορεί, οφείλουμε να το φτιάξουμε
Χρειάστηκαν μόλις δυόμισι χρόνια από τις εκλογές του 2019, για να ξαναμπεί η χώρα σε φθίνουσα πορεία και η κοινωνία σε πολύπλευρη κρίση, από την εφαρμογή του αντικοινωνικού σχεδίου της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Τον ηγέτη που μπορεί, τον έχουμε. Το κόμμα που μπορεί, οφείλουμε να το φτιάξουμε
ΑΠΟΨΕΙΣ
Απόλυτα ρεαλιστική η προοπτική μιας νέας αριστερής και προοδευτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας
Αν μας το επιτρέψουν οι συνθήκες, στις 24-27 Φεβρουαρίου του επόμενου έτους θα διεξαχθεί το 3ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Ενα συνέδριο που, με βάση τους καταστατικούς χρόνους, θα έπρεπε να είχε διεξαχθεί στα...
Απόλυτα ρεαλιστική η προοπτική μιας νέας αριστερής και προοδευτικής κυβερνητικής πλειοψηφίας

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας