Το κουπί της Ελλάδας

Χύθηκε αρκετό ηλεκτρονικό μελάνι για τα δάκρυα του αρσιβαρίστα Θοδωρή Ιακωβίδη ο οποίος, πολύ αξιοπρεπής, αναγκάστηκε να διευκρινίσει ότι το νόημα της αντίδρασής του δεν ήταν η επαιτεία.

Η φράση ωστόσο του κωπηλάτη Στέφανου Ντούσκου, «μακάρι η Ελλάδα να ξεκινήσει να κάνει κουπί», όπως τη μετέφερε στο ωραίο σαββατιάτικο ρεπορτάζ του στην «Εφ.Συν.» ο Θ. Ασημακόπουλος έχει και αυτή τη σημασία της. Που είναι κυρίως μεταφορική. Βέβαια ο νεαρός κωπηλάτης ήθελε απλώς να εκφράσει το παράπονο των συναθλητών του ότι στην Ελλάδα δεν ασχολείται πολύς κόσμος με την κωπηλασία, παρ’ όλο που αυτή κατά καιρούς έχει φέρει μετάλλια στη χώρα.

Αλλωστε ο ίδιος είναι το καλύτερο των παραδειγμάτων. Δεν ήταν καθόλου φαβορί και πήρε χρυσό μετάλλιο. Από την άλλη όμως σε μια περιοχή, την Ηπειρο, που έχει βγάλει λογοτέχνες και ποιητές από τον Δημήτρη Χατζή και τον Γιοσέφ Ελιγιά μέχρι την πλειάδα των σημερινών πρώτης γραμμής επίσης, όπως ο Μιχάλης Γκανάς, ο Σωτήρης Δημητρίου και τόσοι άλλοι, κάθε τέτοιου τύπου φράση μπορεί να πάρει φωτιά στην ερμηνεία της.

Παρενθετικά μπορούμε προφανώς να θυμηθούμε ότι οι βασικοί τόποι που καλλιεργείται το άθλημα αυτό είναι η πόλη του Ντούσκου, τα Γιάννενα δηλαδή, καθώς και η Καστοριά, ακριβώς επειδή έχουν λίμνες. Κάνοντας ακόμα μια μεγαλύτερη παρέκβαση μπορούμε να συμπληρώσουμε κάτι άλλο κοινό των δύο πόλεων που ίσως είναι προς μελέτη, η έκλαμψή τους στο ποδόσφαιρο περίπου την ίδια περίοδο. Μαζί ανέβηκαν στην Α’ Εθνική το 1974 και διέγραψαν εντυπωσιακή πορεία, την εποχή των εξελληνισμένων Κοντογεωργάκη και Παστερνάκη για τα Γιάννενα και των Σαργκάνη, Σημαιοφορίδη και Τσιρώνη για την Καστοριά, που πήρε και Κύπελλο Ελλάδας το 1980.

Επιστρέφοντας στη φράση του Ντούσκου, θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή ήχησε παράξενα, αν σκεφτεί τι κουπί έχει κάνει αυτή η χώρα, όπως και η Ηπειρος καθαυτή. Αλλωστε ίσως και γι’ αυτό να έγινε απρόσμενα ολυμπιονίκης, παρά τη μηδενική υποστήριξη. Συμβολίζει και εκπροσωπεί μια ολόκληρη χώρα. Τόσο κουπί που έχει κάνει, πώς να μη βγάλει ολυμπιονίκη στην κωπηλασία;

Φαίνεται όμως ότι χρειάζεται κι άλλο κουπί. Αυτό τουλάχιστον μας λέει ο Ντούσκος. Ευχής έργο θα είναι όμως το κουπί αυτό να οδηγεί σε μια σωστή κατεύθυνση και να έχει κάποτε έναν τερματισμό να το περιμένει. Να οδηγεί σε μια χώρα με περισσότερη δημοκρατία και συλλογική ευημερία, περισσότερη ισονομία, διαφάνεια, αλληλεγγύη και δικαιοσύνη. Αλλιώς η κωπηλασία θα είναι ατέρμονη.

Και οι Ευρωπαίοι, που μερικοί Ελληνες θεωρούν ότι κάποτε έτρωγαν βελανίδια, θα συνεχίζουν να παρατηρούν σκεπτικοί την Ελλάδα πάνω στη βελανιδιά. Σαν καράβι που βγήκε στη στεριά και έπιασε τα όρη. Το επίθετο του Στέφανου Ντούσκου, εκεί παραπέμπει άλλωστε – ντούσκου λέγεται στα αλβανικά η βελανιδιά. Αυτός το ξέρει και κατέβηκε εγκαίρως. Μένει να δούμε τι θα κάνουν και κάποιοι άλλοι. Γιατί έχει καεί η (καστοριανή) γούνα μας.