Ο χρόνος του καλοκαιριού, για μικρούς και μεγάλους, περιλαμβάνει και μπάνια, είτε τα μετράμε είτε όχι. Ολοι έχουμε τις αγαπημένες μας παραλίες, με άμμο ή λιτρίδια· γνωρίζουμε κάποιες απόκρυφες· επιθυμούμε να κολυμπήσουμε στις ονομαζόμενες εξωτικές και ονειρεμένες. Εχουμε τον δικό μας βράχο ή μόλο απ’ όπου κάνουμε βουτιές ή βλέπουμε τους άλλους να βουτάνε. Μερικές φορές έρχονται στη μνήμη μας παιδικά μπάνια με παιχνίδι, εφηβικά με έρωτες, κατοπινά με ουζοποσίες και παρέες. Κάπου ανάμεσά τους είναι και τ’ αξέχαστα, που τα κρατάμε για τον εαυτό μας ή αυτά που δεν κάναμε ακόμα.
Να σου ο δρόμος, μερικές φορές μας πηγαίνει σε μέρη, σε θάλασσες του παρελθόντος· εκεί όπου πλατσουρίσαμε παιδιά, που κολυμπήσαμε ως έφηβοι. Ξεπηδάνε οι αναμνήσεις, οι εικόνες των μικράτων. Τούτη τη φορά το στάσιμο ήταν στ’ Αμπάρια, στη δυτική πλευρά του κόλπου της Γέρας, του κόλπου των ελαιώνων. Η τοποθεσία πήρε τ’ όνομά της από τ’ αμπάρια του διπλανού ελαιοτριβείου, το οποίο λειτουργούσε έως τα μέσα του περασμένου αιώνα. Σ’ αυτά αποθήκευαν τις ελιές πριν τις αλέσουν. Τώρα όλα, ελαιοτριβείο, αμπάρια, αποθήκες, γραφεία, τα γκρεμίζει ο χρόνος. Επεσαν οι σκεπές, αλλού χάσκουν τρύπες, αντέχουν οι τοίχοι.
Εδώ ξαναέκανα μπάνιο, όπως τότε που ήμουν μαθητής του Δημοτικού. Σε τούτη την ακρογιαλιά κολυμπούσε ο μισός πληθυσμός των χωριών της περιοχής. Εμείς, από το κεφαλοχώρι Σκόπελος, παίρναμε το λεωφορείο των 10 μέχρι το Πέραμα, το επίνειο. Συνεχίζαμε με το πόδια τον υπόλοιπο δρόμο ώς την παραλία. Μπάνιο μέχρι να αρχίσουν οι μανάδες να φωνάζουν ώστε να βγούμε απ’ τη θάλασσα.
Τρώγαμε βραστό αυγό, γιατί η θάλασσα μας άνοιγε την όρεξη και για να δυναμώσουμε. Μετά επιστρέφαμε με το λεωφορείο των μία. Πιτσιρικάς ήθελα να φυτέψω μια κορομηλιά μέσα στη θάλασσα· έτσι όταν μεγαλώσει να ανεβαίνω στα κλαδιά της, να ξεκουράζομαι και να τρώω τα φρούτα της! Την ίδια περίοδο σχεδίαζα να βάλω το πλαστικό μου καράβι να ταξιδέψει ώς τον Πειραιά, δεμένο μ’ έναν ατέλειωτο σπάγκο· τι σου κάνουν τα παιδικά όνειρα κι η φαντασία. Παραδίπλα οι μεγάλοι, να παίζουν βόλεϊ και ρακέτες, αργότερα κι εμείς. Κάποιες μέρες ρίχναμε τις πετονιές από την τσιμεντένια προβλήτα του ελαιοτριβείου ή πιάναμε καβούρια από τις εκβολές του ξεροπόταμου.
Παραδίπλα ο Τεκές του Δεσπότη, ταβέρνα πάνω στον γιαλό. Σχεδόν κάθε Κυριακή γινόταν ομαδική έξοδος οικογενειών. Κατά το σούρουπο επιβιβάζονταν όσοι χωρούσαν στην καρότσα του φορτηγού του κυρ Γιάννη κι από το χωριό κατηφορίζαμε για τον Τεκέ. Στο πάλκο μουσική, με ντιζέζ από την Αθήνα, γύρω γύρω πολύχρωμες λάμπες. Οι μεγάλοι να πίνουν ούζα και μπίρες, με μεζέδες. Εμείς οι μικροί τρώγαμε σουβλάκια και παγωτά και κυρίως ατέλειωτο παιχνίδι. Μέχρι τα μεσάνυχτα και βάλε, οπότε επιστρέφαμε κατευχαριστημένοι. Περιμένοντας την επόμενη κυριακάτικη έξοδο.
*συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
-320x213.jpg)
