Παγωτό, παγωτό! Φωνάζουν στερεοφωνικά τα παιδάκια από το διπλανό δωμάτιο των ενοικιαζόμενων. Θέλουν δύο παγωτά και να κάνουν δύο μπάνια την ημέρα. Αριθμητικά τα παγωτά που έχουν φάει είναι περισσότερα από τα μπάνια που έκαναν. Χρόνια τώρα, δεκαετίες, όλα τα παιδιά αυτά τα δύο μετράνε μόλις αρχίσουν οι καλοκαιρινές ημέρες. Υπερηφανεύονται, αλλά δεν «κλέβουν», είναι ειλικρινή στην καταμέτρηση. Μόνο τα μπάνια θέλουν να μετράνε διπλά, όποτε κολυμπάνε πρωί κι απόγευμα.
Μετά είναι το «βγες απ’ τη θάλασσα, θα παγώσεις, θα αρρωστήσεις», και η ατράνταχτη, εκβιαστική απειλή «δεν έχει παγωτό αν δεν βγεις απ’ το νερό». Τότε αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις: πέντε λεπτά ακόμα, σε λίγο βγαίνω, μια τελευταία βουτιά. Και να βουτιές και απλωτές. Τι βουτιές; Ισα που βουτάνε το μπροστινό μέρος του κεφαλιού στο θαλασσινό νερό. Υπάρχουν και κάποια παιδιά, ανάμεσά τους, σωστά δελφινάκια. Μάλλον κάποιος παππούς ή γιαγιά τούς δίδαξε τις τεχνικές του κολυμπιού, αλλά και να μη φοβούνται τη θάλασσα. Πώς γίνεται, θαλασσινή χώρα, να μη σαρώνουμε στα κάθε είδους κολυμβητικά αθλήματα; Αλλά, δυστυχώς, να έχουμε και πολλούς πνιγμούς κάθε καλοκαίρι; Ισως είναι ο φόβος των μεγάλων για τη θάλασσα.
Ο αγέρας φέρνει μυρωδιές απ’ τα δεμάτια της ρίγανης και του θυμαριού. Είναι κρεμασμένα στα κλαδιά της διπλανής, αιωνόβιας ελιάς. Σε κάθε φύσημα λικνίζονται, τα δεμάτια, και στέλνουν τις μυρωδιές τους. Ξηραίνονται στη σκιά και στον αγέρα, κατόπιν θα τριφτούν, θα ξεχωριστούν απ’ τα κλαδάκια και θα φυλαχτούν σε γυάλινα βάζα. Ετοιμα πια να νοστιμίσουν τα φαγητά και τις σαλάτες, αλλά και να δωρίσουμε σε φίλους της μεγάλης πόλης. Τότε μας εκφράζουν τον θαυμασμό τους για το ιδιαίτερο άρωμα και γεύση, που δεν μοιάζουν μ’ αυτά που αγοράζουν από τα διάφορα μαγαζιά.
Κλείνεις τα μάτια στην ησυχία του απογεύματος. Ο αγέρας παίζει με τα κλαδιά της ελιάς. Οι ακτίνες που πέφτουν στα μάτια σου φέρνουν εικόνες απ’ τα περασμένα, απ’ τα δικά σου μικράτα. Τότε που τα είδη των παγωτών ήταν δυο-τρία· κρέμα, με επικάλυψη σοκολάτας και σε εξαιρετικές περιπτώσεις ο πύραυλος και το ιδιαίτερο σάντουιτς. Μετά σκέφτεσαι τα μη και τα όχι στο κολύμπι. Αχ! Αυτός ο φόβος της γιαγιάς για τη θάλασσα και τους κινδύνους της. Ηταν τόση η επίδραση που ακόμα και σήμερα, μισό αιώνα μετά, δεν ξανοίγεσαι στη θάλασσα. Μα ούτε και το καραβάκι-παιχνίδι ταξίδεψε στα βαθιά· κι ας είχες ένα κουβάρι σπάγκο κι επιθυμούσες να πλεύσει ώς το διπλανό νησί. Τι όμορφα που είναι τα παιδικά όνειρα, η αφέλεια της παιδικότητας και η γλυκύτητα που φέρνει ο χρόνος!
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
-320x213.jpg)
