Είναι ή όχι η Νέα Δημοκρατία κόμμα θατσερικό;

Σε ένα από τα τελευταία του κείμενα, ο Γιώργος Γιαννουλόπουλος, παίρνοντας αφορμή από την τρικυμία εν ποτηρίω που ξέσπασε με αφορμή τη ρήση της Εφης Αχτσιόγλου περί της κρίσης ως ευκαιρίας για τον ΣΥΡΙΖΑ, ασκεί κριτική ευρύτερα στον αντιπολιτευτικό του λόγο. Να πώς το θέτει συγκεκριμένα:

«Αλλά το πιο παράδοξο απ’ όλα είναι το εξής: Η κρίση δικαίωσε κατά μία έννοια την Αριστερά. Μόνο που η ίδια δεν το παραδέχεται. Θέλω να πω ότι η αντίδραση στην πανδημία ανέδειξε χωρίς την παραμικρή αμφιβολία την αξία και την τεράστια σημασία του κράτους και του δημόσιου αγαθού. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι μόλις ενάμιση χρόνο πριν, μας έλεγαν κάποιοι ότι το κράτος ήταν ένα αναγκαίο κακό, από το οποίο θα μας απαλλάξει επιτέλους η ιδιωτική πρωτοβουλία, και ο τομέας της δημόσιας υγείας ένα απολίθωμα του παρελθόντος. Σήμερα, μετά τα απίστευτα μεγάλα ποσά για τη στήριξη των ιδιωτικών επιχειρήσεων που έπληξε η πανδημία και για την επανεκκίνηση της οικονομίας, μετά τις επιτάξεις των ιδιωτικών κλινικών και την επιστράτευση των γιατρών, ποιος τολμάει να πει ότι ο ιδιωτικός τομέας εξακολουθεί να είναι η μόνη λύση;».

Ενώ, όμως, συνέβησαν όλα αυτά, η Αριστερά τα αρνείται και με ευκολία ρίχνει στον Καιάδα όλους τους νεοδημοκράτες ως αμετανόητους και ανίατους νεοφιλελεύθερους. Πράγμα που συνιστά παράδοξο και μέγα λάθος.

Με αυτά που γράφει ο Γιαννουλόπουλος συχνά διαφωνώ. Εξίσου συχνά, όμως, πρόκειται για πράγματα εύστοχα και ερεθιστικά για το μυαλό. Τώρα, ωστόσο, θεωρώ πως αστοχεί καίρια.

Δεν ξέρω αν όλοι οι νεοδημοκράτες είναι αμετανόητοι και ανίατοι νεοφιλελεύθεροι, όπως δεν ξέρω και αν όλα τα μέλη και φίλοι του ΚΚΕ είναι αμετανόητοι και ανίατοι σταλινικοί.

Ξέρω, όμως, με βεβαιότητα πως η Ν.Δ. είναι ένα θατσερικό κόμμα, από τα πιο ακραία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το γεγονός πως, στο πλαίσιο της πανδημίας, ακολούθησε την «κρατικιστική» (sic) πεπατημένη δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Είναι πασίγνωστο πως οι νεοφιλελεύθεροι είναι απολύτως υπέρ του κράτους από πρακτική άποψη – αρκεί να μην είναι κοινωνικό, αρκεί, δηλαδή, να μη σπαταλάει πολλά στους τεμπέληδες άνεργους και άλλους τέτοιους αντι-άριστους. Αν είναι για εξοπλισμούς, για ενίσχυση της καταστολής, για γενναίες μεταβιβάσεις προς τους «επιχειρούντας», όλα καλά.

Πρόκειται για πραγματολογικό δεδομένο. Η μεγαλύτερη αύξηση δημόσιου χρέους στην Ιστορία συνέβη στη νεοφιλελεύθερη περίοδο, μετά το 1980. Τα ριγκανόμικς μαζί με την άγρια επίθεση στην εργατική τάξη δεν ήταν παρά ο πιο δαπανηρός εξοπλιστικός «κεϊνσιανισμός» που υπήρξε εν καιρώ ειρήνης.

Αν το κράτος παρεμβαίνει για να σώσει τις αγορές όλα είναι καλώς καμωμένα.

Το γεγονός, λοιπόν, πως συνέβησαν αυτά που συνέβησαν δεν υποδηλώνει τίποτε ως προς την πολιτική μετατόπιση των εφαρμοστών τους. Εκαναν την ανάγκη φιλοτιμία σε μια περίοδο που η αγαπημένη τους αγορά τα ‘κανε, γι’ άλλη μια φορά στα δύσκολα, ρόιδο. Ούτε μάσκες ούτε κάσκες μπορούσε να «προσφέρει» κι ας υπάρχει μόνο για το καλό του καταναλωτή, για να ανταποκρίνεται άμεσα στη «ζήτησή» του.

Επιπλέον, μια λίγο προσεκτική ανάλυση του «πού πήγαν τα λεφτά» δείχνει πως ελάχιστα στηρίχθηκαν οι εργαζόμενοι, πολύ περισσότερο οι μικρομεσαίοι και πάνω. Με άμεσο, ζεστό χρήμα εννοώ.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Στη διάρκεια της πανδημίας η κυβέρνηση δεν σταμάτησε ούτε στιγμή το νομοθετικό της έργο. Το αντίθετο. Δεκάδες -ή εκατοντάδες;- νόμοι ενίσχυσης του ιδιωτικού, αύξησης της καταστολής, περιορισμού των δικαιωμάτων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θέτει, διά της υπεύθυνής του της οικονομικής πολιτικής, το θεωρητικό ερώτημα της αξιοποίησης της κρίσης ως ευκαιρίας.

Η Ν.Δ. το απαντάει πρακτικά.

Ιδιωτικοποιεί την επικουρική ασφάλιση.

Διαλύει την εργασιακή νομοθεσία, κατοχυρώνοντας τις νόμιμα απλήρωτες υπερωρίες -μέχρι τώρα τα επιχειρηματικά φιντάνια το έκαναν de facto- και καταργώντας το οκτάωρο.

Βάζει σε κρίσιμες δημόσιες λειτουργίες, όπως η απονομή συντάξεων, ιδιώτες.

Και δεν ορρωδεί, διά του ίδιου του πρωθυπουργού, να προβάλλει εκ νέου την ανάγκη ιδιωτικοποιήσεων -με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- του τομέα της Υγείας. Τώρα. Επειτα από όλα αυτά. Λες και το κάνει συνειδητά, για να προκαλέσει.

Λοιπόν. Δεν ξέρω αν όλοι οι νεοδημοκράτες είναι αμετανόητοι και ανίατοι νεοφιλελεύθεροι.

Ξέρω, όμως, με βεβαιότητα, πως η Ν.Δ. είναι ένα θατσερικό κόμμα, από τα πιο ακραία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Και θα πρέπει να φύγει από την κυβέρνηση αν είναι να διασωθεί ό,τι ελάχιστο έχει απομείνει για τις κατώτερες τάξεις.

Το πρόβλημα με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι, μεταξύ άλλων, πως αδυνατεί έστω και λίγο να συμβάλει σε αυτό.

 * εκπαιδευτικός