Η προχθεσινή συνέντευξη Ερντογάν στο κρατικό δίκτυο ΤRT θα μπορούσε να διαβαστεί και ως προετοιμασία της τουρκικής κοινής γνώμης για την πιθανότητα η συνάντησή του στις Βρυξέλλες με τον Μπάιντεν στις 14/6 να καταλήξει με διαπίστωση αδιεξόδου.
«Αυτοί που σπρώχνουν την Τουρκία στον τοίχο χάνουν έναν πολύτιμο φίλο», τόνισε σε μια έμμεση δημόσια παραδοχή ότι οι μέχρι τώρα διαβουλεύσεις για την προετοιμασία της συνάντησης των Βρυξελλών δεν επιτρέπουν ούτε καν συγκρατημένη αισιοδοξία.
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, οι ΗΠΑ δεν διακατέχονται από τον φόβο να χάσουν την Τουρκία για τον πολύ απλό λόγο ότι η άλλη πλευρά, δηλαδή η Ρωσία, πέραν κάποιων οριοθετημένων ελιγμών προσέγγισης, δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει το κόστος μιας συνολικής προσπάθειας να κερδίσει την Αγκυρα…
Το μήνυμα του Λευκού Οίκου δεν επιδέχεται παρερμηνείες.
Ή ο Ερντογάν θα ακυρώσει το αφήγημα και τη φαντασμαγορία της ανάδειξης της Τουρκίας σε περιφερειακή δύναμη, με άλλα λόγια θα αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να εναντιωθεί στη μεσανατολική ατζέντα της Ουάσινγκτον, ή ο Λευκός Οίκος θα περιμένει την μετά Ερντογάν εποχή.
Αν διατηρηθεί το σημερινό status quo στις σχέσεις Ουάσινγκτον – Αγκυρας, τότε πολύ απλά οι ΗΠΑ θα έχουν αποδεχτεί σιωπηλά ότι έχουν χάσει την Τουρκία.
Οταν το 1991 ξέσπασε ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία ο τότε πρόεδρος της Τουρκίας, Οζάλ, άρχισε να πιέζει για διεθνή διπλωματική και στρατιωτική επέμβαση που θα έδινε στην Αγκυρα την ευκαιρία θριαμβευτικής επιστροφής στα Βαλκάνια για πρώτη φορά μετά τους Πολέμους του 1912-13.
Ο Οζάλ ονόμασε την εμπλοκή στις περιφερειακές συγκρούσεις Διπλωματία της Αναστάτωσης την οποία έπειτα από δύο δεκαετίες ανέλαβε να προωθήσει ο Ερντογάν, αρχής γενομένης από τη Συρία το 2011.
Η Αγκυρα έχει αναδειχτεί ως σοβαρή παρενόχληση όχι μόνο για την Ουάσινγκτον αλλά και για τη Μόσχα και έτσι η έκφραση «με την πλάτη στον τοίχο» αποδίδει επακριβώς το γεωπολιτικό της αδιέξοδο.
Τηρουμένων των αναλογιών, ο Ερντογάν θυμίζει την εξόριστη κυβέρνηση της Πολωνίας στο Λονδίνο το 1944-45 που είχε έρθει σε ταυτόχρονη αντιπαράθεση και με τον Τσόρτσιλ και με τον Στάλιν.
Με υπεροψία και μέθη ο Ερντογάν οδήγησε τη χώρα του στη χειρότερη μετά το 1923 απομόνωση.
