Πυρ… πυρ… πύραυλος!

Το Σάββατο βράδυ που βγήκαν «έξω» και πήγαν επιτέλους στο αγαπημένο τους στέκι συνέβη το εξής αναπάντεχο γεγονός: ένας πύραυλος από το Διάστημα κατευθυνόταν με ανεξέλεγκτη τροχιά προς τη Γη. Οχι οπουδήποτε στη Γη, αλλά πάνω από τον ουρανό τους. Οι άνθρωποι, λοιπόν, επειδή τόσα και τόσα αναπάντεχα έχουν συμβεί τελευταία -να μην τα ξαναλέμε μπας και τα ξορκίσουμε και εξαφανιστούν διά παντός- γέλασαν μεν, αλλά κοίταξαν και με μια ανησυχία τον έναστρο ουρανό του Μαΐου, λέγοντας την προσευχή: Κάνε να μη δούμε άλλο κακό, Θεέ μου.

Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας διατάραξε τη νύχτα τους με μια οδηγία όπου ανέφερε πως η Ελλάδα, ειδικότερα η Θεσσαλονίκη, είναι πιθανότατα στη ζώνη επικινδυνότητας ώς βορειότερο άκρο πιθανής εισόδου. Οταν οι άνθρωποι επέστρεψαν σπίτια τους, ζαλισμένοι ίσως από τα πιο ευχάριστα ποτά που ήπιαν και με μια ελπίδα στην καρδιά πως θα ξαναπάρουμε τη ζωή μας πίσω, έμαθαν τα καμώματα του πυραύλου και μ’ ένα χέρι-μια γραφή έγραψαν σύσσωμοι στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης: Τι άλλο θα μας βρει πια; Μπήκαν στη ΝΑSΑ, έψαξαν και κατέληξαν πως υπάρχει πάντα θεωρητικά και ο κίνδυνος να μας πέσει κάποια στιγμή ο ουρανός στο… κεφάλι.

Οι σοφοί δημογεροντίες των Mέσων απάντησαν τότε: Να μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς να αντέξεις. Πήγαν κι ήρθαν σχόλια για τη φημολογούμενη γκαντεμιά του ηγέτη τους. «Θα τον ανατινάξει ο Χαρδαλιάς, γατάκι Μπρους Γουίλις» «Τώρα και κράνη υποχρεωτικά μαζί με τη μάσκα» «Τα ζόμπι πότε βγαίνουν;» «Τελικά θα τα ζήσουμε όλα μ’ αυτόν πρωθυπουργό, όπου να’ ναι έρχονται κι εξωγήινοι». Αδικοι άδικοι χαρακτηρισμοί. Ορίστε, διεμήνυσαν τις πρώτες πρωινές ώρες κυβερνητικοί κύκλοι, ο 18 τόνων κινεζικός πύραυλος βυθίστηκε στα σκοτεινά πελάγη των Μαλδίβων και ούτε καν ενόχλησε τις παρυφές της χώρας.

Ανάσανε η Κυριακή που ξημέρωνε, ανάσανε κι ο κόσμος, οι άνθρωποι παρά το ξενύχτι βγήκαν πρωί πρωί στα μπαλκόνια με τον πρώτο καφέ στο χέρι, κοίταξαν τον ανέφελο ουρανό και υποσχέθηκαν ενδόμυχα στους εαυτούς τους να μην αφήσουν καμία στιγμή να πάει χαμένη. Αυτό το «να μη σου δώσει ο Θεός όσα μπορείς ν’ αντέξεις» ήταν ακόμα στο μυαλό τους. Πόσο δίκιο είχε ο Γκράμσι όταν μιλούσε για την απαισιοδοξία της νόησης και την αισιοδοξία της βούλησης. Αλλά εγώ, τούτη την ώρα που σας γράφω, σκέφτομαι ότι είναι ωραία να ονειρεύεσαι το αύριο κι ακόμα κι αν η ελπίδα είναι ελαφριά σαν φτερό στον άνεμο, μας κρατά όλους μαζί, συνδεδεμένους. Είναι η ασπίδα μας σε πυραύλους, σε πανδημίες και άλλα δεινά. Ναι, η ζωή αρχίζει από την άλλη πλευρά της απελπισίας.