«Χρειάζεται τέχνη για να είσαι φτωχός», έλεγε ο Γιάννης Ζουγανέλης (όχι ο σόουμαν, αλλά ο σπουδαίος δεξιοτέχνης της τούμπας, που πέθανε το 2006) και ο ίδιος απέδειξε ότι είχε κατακτήσει αυτή την τέχνη. Φυσικά χρειάζεται τέχνη για να είσαι πλούσιος, ιδίως αν έχεις γεννηθείς πλούσιος, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, στην πρόσφατη συνέντευξή του στον «9,84» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, έδειξε ότι μάλλον δεν κατέχει την τέχνη αυτή.
Οταν η Ελλάδα (έστω η μισή Ελλάδα) στενάζει, όταν οι νέοι παραδέρνουν ανάμεσα στην ανεργία και τους μισθούς των περίπου 500 ευρώ, είναι τουλάχιστον άκομψο να μιλάς για τη Γερμανίδα γκουβερνάντα σου που σου διάβαζε τα βιβλία της Ενιντ Μπλάιτον στα γερμανικά όταν ήσουν μικρός.
Κατά τα άλλα, ο Κ. Μητσοτάκης μάς λέει ότι «ταρακουνήθηκε λιγάκι» διαβάζοντας τις πρώτες 30 σελίδες του νέου μυθιστορήματος του Ισιγκούρο «Η Κλάρα και ο Ηλιος», στο οποίο περιγράφεται ένα δυστοπικό μέλλον όπου η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται να καλύψει όχι μόνο τις πρακτικές αλλά και τις συναισθηματικές ανάγκες των ανθρώπων, τουλάχιστον εκείνων που είναι αρκετά πλούσιοι ώστε να εξασφαλίσουν αυτές τις υπηρεσίες.
Αν ο πρωθυπουργός βρει τον χρόνο και την αντοχή (που δεν χρειάζεται ιδιαίτερη αντοχή) για να προχωρήσει το βιβλίο, θα διαπιστώσει ότι ο Ισιγκούρο απεικονίζει, μεταξύ άλλων, την ταξική εκπαιδευτική πραγματικότητα του παρόντος, όχι του μακρινού μέλλοντος, καθώς για τα πλουσιόπαιδα υπάρχει υψηλής ποιότητας ιδιωτική τηλεκπαίδευση, όχι όμως για τα παιδιά των φτωχών. Αυτή την εκπαίδευση των δύο ταχυτήτων εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση με το άνοιγμα των θυρών στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τη μίζερη πολιτική της όσον αφορά τη δημόσια παιδεία. Να όμως που η μυθοπλασία τον «ταρακουνά» περισσότερο από ό,τι η πραγματικότητα.
Εκεί στο Χάρβαρντ, πληρώνοντας υπέρογκα δίδακτρα, ο κ. Μητσοτάκης μελέτησε εφτά μεγάλους κοινωνικούς στοχαστές (Ανταμ Σμιθ, Τοκβίλ, Μαρξ, Μιλ, Βέμπερ, Ντιρκέμ και Φρόιντ) που μάλιστα σήμερα τους έχει στη βιβλιοθήκη του. Οσον αφορά όμως τη λογοτεχνία, εδώ ο Κυριάκος δείχνει την ταξική μεροληψία του, αφού ο αγαπημένος του Ελληνας πεζογράφος φαίνεται ότι είναι ο Μ. Καραγάτσης στον οποίο «γυρίζει συχνά». Εδώ που τα λέμε, θα ήταν περίεργο να προτιμά τον «φτωχούλη» Παπαδιαμάντη, τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη ή τον Στρατή Τσίρκα, που μίλησαν για κόσμους διαφορετικούς από αυτούς στους οποίους έζησε και ζει ο Ελληνας πρωθυπουργός.
