Το άρθρο αυτό γράφτηκε με αφορμή τους δυο τελευταίους θανάτους σε «camps» της χώρας. Βρισκόμαστε ακόμα σε μια εποχή στην οποία πρέπει να χυθεί αίμα για να επιβληθεί το αυτονόητο. Το τραγικότερο απ’ όλα είναι ότι παρά τις ιστορικής σημασίας συνθήκες πανδημίας, η ανθρώπινη ζωή δεν είναι ούτε και τώρα προτεραιότητα. Το ότι η ευθραυστότητα της ανθρώπινης ζωής είναι ζήτημα που αγγίζει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού δεν δίδαξε τίποτα.
Οι άνθρωποι στα κέντρα κράτησης είναι ακόμα αριθμοί για όλες τις κυβερνήσεις, αποδεικνύοντας ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επιλεκτικής φύσης. Μετά τον θάνατο του Μάκι Ντιαμπάτε στην Κω, ένα περιστατικό αυτοκτονίας νεαρού πρόσφυγα έρχεται να υπενθυμίσει τους -κατά τις κυβερνήσεις- «μηδενικούς ανθρώπους».
Σε αυτό το πνεύμα κινούνται και αρκετές ΜΚΟ οργανώσεις, οι οποίες «διαφημίζουν» τις υπηρεσίες τους με σκοπό χρηματοδοτήσεις. Ποιο είναι το χρέος του ανθρώπου εκτός από το να βελτιώνει τη ζωή των συνανθρώπων του και ιδίως όσων δεν ευθύνονται για την κατάσταση που βιώνουν; Καθένας από μας θα μπορούσε να βρίσκεται στη θέση και των δύο αυτών ανθρώπων που μέσα σε τρεις ημέρες απέδειξαν ότι το υποτιθέμενο πνεύμα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι παρά η διαφήμιση ενός σύγχρονου κόσμου που αδιαφορεί για τον διπλανό του εκτός αν έχει όφελος από αυτόν.
Για ακόμα μια φορά αποδεικνύεται ότι υπάρχουν ακόμα «μηδενικοί άνθρωποι» με μόνο έγκλημα το ότι δεν έχουν χαρτιά. Οι συνθήκες κράτησης για οικογένειες και ανθρώπους συνεχίζουν να είναι άθλιες. Πως είναι να ζεις χωρίς να ξέρεις την επόμενη μέρα ή με ελλιπείς τρόπους κάλυψης των καθημερινών αναγκών; Οι κυβερνήσεις επιμένουν να στερούν τον βασικό χώρο για όνειρα σε ανθρώπους που βίωσαν τη φρίκη και το αντάλλαγμα είναι μια ζωή σε κάποια φυλακή. Και όλα αυτά ακόμα και μετά από μεγάλο αριθμό ερευνών που έχει επιβεβαιώσει την ύπαρξη και επιδείνωση ψυχολογικών διαταραχών σε συνθήκες κράτησης.
Εχει αποδειχθεί ότι, σε σύγκριση με τον γενικό πληθυσμό, ο επιπολασμός των παθήσεων ψυχικής υγείας (ιδίως της μετα-τραυματικής διαταραχής, άγχους και κατάθλιψης) είναι υψηλότερος στους πρόσφυγες και σε άλλους πληθυσμούς που έχουν προσβληθεί από συγκρούσεις. Η ίδια μελέτη αναφέρει ότι το πρόβλημα χειροτερεύει εξαιτίας της ανεπάρκειας εύρεσης και προσέγγισης υπηρεσιών ψυχικής και κοινωνικής υγείας1.
Ταυτόχρονα, αποδείχθηκε ότι η παρατεταμένη κράτηση ή διαμονή σε ιδρύματα, η αβεβαιότητα της διαμονής, η περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες και η έλλειψη ευκαιριών για εργασία επιδείνωσε τις επιδράσεις των προηγούμενων τραυμάτων και του μετα-τραυματικού στρες αλλά και της κατάθλιψης σε αυτόν τον πληθυσμό2.
Οι τόποι συγκέντρωσης είναι η πιο ιστορική απόδειξη της «κονιορτοποίησης» προσωπικοτήτων. Εκεί ο άνθρωπος είναι αριθμός και το τραύμα κοινωνικοπολιτικό όπως πιθανώς τα περισσότερα. Το 2020 σε επιστημονική δημοσίευση πραγματοποιήθηκε επείγουσα έκκληση για την επίλυση του προβλήματος από ομάδα ερευνητών όταν αναδείχθηκε για ακόμα μία φορά η κατάσταση που βιώνεται στα «camps» της Λέσβου3. Είναι 2021 και αν οι αρμόδιοι είχαν ενδιαφερθεί, 2 νέοι άνθρωποι -όχι αριθμοί- θα ζούσαν ακόμα.
(1)Priebe S, Giacco D, El-Nagib R. Public Health Aspects of Mental Health Among Migrants and Refugees: A Review of the Evidence on Mental Health Care for Refugees, Asylum Seekers and Irregular Migrants in the WHO European Region. 2016, Copenhagen.
(2) Silove D, Ventevogel P, Rees S. The contemporary refugee crisis: an overview of mental health challenges. World Psychiatry. 2017 Jun;16(2):130–9
(3) https://assets.researchsquare.com/files/rs-18160/v2/570b5b00-45c5-48a0-8547-366c62b84778.pdf
*κοινωνική λειτουργός, πτ. Ψυχολογίας, εκπαιδευτικός
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 29/03/2021.
-320x213.jpg)
